IJsbrand's blog

Weekje vakantie op Curaçao – het verhaal

Na een weekje op Curaçao te hebben doorgebracht is het tijd om een teken van leven te geven, vind ik althans. Laat ik van voor af aan beginnen: na een voorspoedige vlucht kwam ik er direct achter hoe anders het leven er hier aan toe gaat, de gehuurde auto wilde niet meer starten. Gelukkig konden we meerijden met andere mensen en kwamen we toch nog op het wooncomplex aan. Direct werd ook een ander gebruik duidelijk, als goedmaker voor de kapotte auto kregen we een bord met gebarbecued Colombiaans eten, erg lief van die mensen.
Al hoewel de auto de volgende dag het gewoon weer deed, vroeg ik mij in eerste instantie af of het wel goed was dat we met zo’n grote rookwolk achter de auto door de stad reden. Maar nadat ik gerustgesteld was door mijn broer en ik meer van die rookwolken zag begreep ik dat hier op het eiland veelal gereden wordt in auto’s die in Nederland niet meer zouden worden goedgekeurd. Met die auto kwamen we onder andere bij de Albert Heijn, want ook die is hier (aan de andere kant van de oceaan) te vinden en hebben we (in twee middagen) een rondje over het hele eiland gemaakt. Mijn eerst verwachting van zo’n eiland was dat het niet zo groot zou zijn, maar dat bleek toch nog tegen te vallen, want het is toch nog een honderste van Nederland.
Bij aankomst werd mij ook direct duidelijk dat het hier toch echt heel erg warm is, ik heb de afgelopen week eigenlijk non-stop gezweet. De buitjes, die hier vandaag en gisteren vielen, waren dan ook een welkome afwisseling voor deze warmte. Maar het was ook lekker: je kon lekker op het strand liggen, aan de rand van het zwembad zitten, op een terrasje zitten of lekker zwemmen natuurlijk.
Waar ik deze week ook achter kwam was dat ‘De Antilliaan’ niet bestaat. Er zijn zoveel verschillende soorten Antillianen, de ene aardiger dan de ander en de ander heeft meer tegen Nederlanders dan die ene. Zo was het altijd kijken hoe de mensen zouden reageren op bepaalde acties, maar uiteindelijk overwon bij het grootste deel de hartelijkheid en het optimisme. Ook bleek in het verkeer dat niemand zich druk maakte, want iedereen deed wel eens iets ‘dat niet hoort’, maar juist daarom wordt het geaccepteerd. Dus als je een keer brutaal bent, dan verontschuldig je je, ontvangt een boze blik en rijdt daarna weer door. Je ziet geen agressie in het verkeer, en dat kan je van Nederland niet zeggen.

Maar het eiland kent ook mindere kanten. Zo zie je op weg naar een minder toeristisch strandje drie honden, al dan niet in een zak, leeggeten en langzaam verterend, tussen al het andere afval dat mensen daar hebben gedumpt. Zonder dat er ergens een officiële afvalberg is, creëren mensen die gewoon zelf, wat niet altijd even prettig is. Maar ook is er veel armoede, mensen die wonen in houten hutjes, die wij nog niet eens goed zouden hebben bevonden als schuurtje in de achtertuin. De hoeveelheid criminaliteit is hoog, al heb daar de afgelopen week weinig van gemerkt, gelukkig. Toen ik deze ‘andere kant’ van het eiland ook had gezien was ik blij dat ik bij mijn broer was, die al langere tijd op dit eiland was en waarmee ik dus niet alleen van het hotel naar het strand hoefde (en ook terug, vergeet dat niet…). Zo heb ik toch een veel beter beeld gekregen van hoe het er hier echt aan toe gaat.

Wat ook interessant is, is dat er nog steeds overblijfselen uit de koloniale tijd zichtbaar zijn: grote landhuizen tussen de wat armzaligere dorpjes, mooie, oude forten aan de kust en de lokale bevolking die blank zijn vaak nog hoog in het vaandel heeft.
Wat ik ook nog een plaatsje waard vind in dit bericht is het systeem dat hier wordt gehanteerd met bussen. Er rijden hier een groot aantal personenbusjes rond, vaak met een capaciteit van negen personen. Het zijn allemaal mensen die met hun eigen busje een van de routes rijden, zij ontvangen zelf dan ook het bedrag dat het kost om met ‘Het Busje’ te reizen: 2 gulden 10. Het is dus van belang dat je veel mensen vervoert om een goed inkomen te hebben, dat komt de dienstverlening ten goede. Om te zorgen dat niet te veel busjes gaan rijden is het wel nodig om een vergunning aan te vragen, zo wordt er voor gezorgd dat de chauffeurs hun brood goed kunnen verdienen. Maar zo’n bussenstysteem kent ook nadelen, er is namelijk geen dienstregeling. Als veel busjes op een route bijvoorbeeld besluiten te gaan eten, dan kan het zijn dat er een hele tijd geen busje komt en je lang staat te wachten. Maar als slimme chauffeur besluit je dan natuurlijk om op zo’n moment juist te gaan rijden, er valt dan meer geld te verdienen. Dit geldt ook voor de feestdagen en avonden. Als je haast hebt moet je dus een auto huren, maar niemand heeft haast, en omdat niemand het heeft komt het ook niet in je op om haast te hebben, dat is namelijk helemaal niet nodig. Als je een afspraak hebt begrijpt iedereen dat het af kan wijken van de tijd die afgesproken was. Er heerst dus altijd een relaxte sfeer op het eiland.

En aan alle vakantie komt een einde, al mag ik nog een dagje langer genieten van het eiland. Mijn vlucht, die vandaag (lokale tijd 19:55 uur (woensdag), Nederlandse tijd 0:55 uur (donderdag)) zou vertrekken is geannuleerd. Mijn broer vliegt met een andere vlucht terug en vertrok wel. Het kwam er dus op neer dat ik hem ging uitzwaaien terwijl hij hier zijn thuis had en ik alleen maar even op vakantie ging. Als het goed is vlieg ik precies een dag later terug naar Nederland, ik zal het dus een dagje alleen moeten redden op dit eiland, maar het ziet er naar uit dat dat wel gaat lukken. Er zijn gelukkig genoeg hulpvaardige mensen hier, daar kan ik dus altijd even iets aan vragen, even mee meerijden of een gezellig praatje mee maken.

De foto’s van mijn reis (want die zijn er uiteraard ook) komen als ik weer in Nederland ben, dat moet dus nog even wachten.