Er valt zoveel te vertellen dat alles vertellen gewoon niet kan. Daarom heb ik wat foto’s bij elkaar gezocht en ga ik in deze blog de verhalen bij de foto’s vertellen. De link vind je onderaan dit bericht.
De eerste foto is al weer van lang geleden, toen het nog zonnig en warm was. Jules had zijn gitaar meegenomen en speelde in de pauze wat liedjes met ons. Zon, gitaar en zang verzorgde twee keer een heerlijke pauze!
Op een ander zonnig moment heb ik wat foto’s van de school gemaakt, helaas wel op een moment dat er geen kinderen waren. Maar nu heb je in ieder geval een indruk van ons dagelijkse verblijf. Aan de ene kant heb je het Chateaux, daar lunchen we en hebben er les van Katja. Vroeger was dat (volgens mij) de school. Als je dan het grasveld over loopt kom je op het basketbalveld waarachter ons (bruine) lokaal staat. De andere lokalen zijn voor de drie andere klassen.
Het was zaterdagavond, pikke donker. Samen met Thomas en Jules fietste ik terug van een toneelstuk dat net buiten Autry-Issard werd opgevoerd. Toen kwam er het moment dat we stopte, zover ik me kan herinneren om de sterren te bekijken. Maar zoals je op de foto’s kan zien kwam daar niet echt veel van: Thomas maakte gebruik van het openbare toilet en Jules vond het nodig om een dansje op te voeren…
De dag begon zo mooi: een zonsopgang waarbij de zon écht te zien was. Maar al snel verslechterde het weer en regende het pijpenstelen. Hét perfecte moment dus voor Dana, Solveig en ik om op de foto te gaan en te laten zien dat we echt heel erg zielig zijn…:P. Lees meer »
De omgeving waar ik in beland ben in Frankrijk leent zich goed voor het maken van foto’s, blijkt nadat ik mijn camera heb gepakt en geprobeerd heb wat er allemaal te zien is. Het resultaat van deze tochten vind je (gedeeltelijk) in deze blog. Nu ik eenmaal de smaak te pakken heb zijn er namelijk al weer nieuwe ideeën ontstaan, waar ik nu dus mee aan de slag ga/ben gegaan. Veel kijkplezier! Lees meer »
De wekker gaat, het is 7:07 uur. Ik heb heerlijk geslapen, na een top-weekend, maar dat is nu verleden tijd. Het is maandag, en dat betekend dat we weer naar school moeten. Ik loop richting het raam en open de blauwe luiken, de kou betreed mijn kamer. Maar het ziet er goed uit, niet teveel wolken en al helemaal geen regen. Ik trek kleren aan en loop naar beneden, alles in het donker aangezien ik degene ben die het huis laat ontwaken. Het ene na het andere licht floept aan en ik pak wat spullen om te ontbijten. Een kom voor de muesli en een bord voor het brood, meer is niet nodig. Ik eet mijn ontbijt, ik smeer mijn boterhammen voor op school en poets daarna mijn tanden. Tussendoor haal ik hout voor de kachel, die na een lange nacht hunkert naar wat te eten.
Om kwart voor acht maak ik me klaar door mijn vest en tas van mijn kamer te halen en mijn lunch (vandaag bestaande uit een pizzatje, een hartig stukje taart, een vanilleyoghurtje en een Twix) in te pakken. Samen met mijn sloffen vormt de tas een vol geheel.
Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht. Lees meer »
Langzaam begint het hier echt te voelen als thuis. De ‘regels’ in huis worden duidelijk en ik wordt deel van het gezin. Het leuke daarvan is dat je echt zo gaat leven als mijn vader, moeder en broertjes, wat voor veel verschillen zorgt in het dagelijks leven.
Een van de grootste verschillen vind ik het nieuws hier. Sinds ik hier ben blijkt nieuws heel relatief te zijn. In Nederland wordt je overspoeld met nieuwtjes, want als er niks gebeurt zorgt men wel dat er iets gebeurt. Zo is er altijd nieuws, maar dat heb je eigenlijk niet door als je er niet van een afstandje naar hebt gekeken.
Mijn hoekhuis aan de Rue Saint Germain kent een brievenbus, waar zo drie keer in de week de post in valt. Maar meer dan post is er niet in te vinden, dus ook niet de krant de dagelijkse krant die ik in Nederland gewend was. Niet dat ik die elke dag las, maar als ik interesse had in het nieuws kon ik die krant er bij pakken.
Het nieuws is hier kleiner, om het woord minuscuul maar achter wegen te laten. Een voorbeeld van nieuws is bijvoorbeeld dat het busje wat we vandaag naar Moulins om elf uur wilden bestellen pas om twee uur kan komen. Dat is al groot nieuws, want dan moet iedereen worden gebeld en dat kost veel werk. Een voorbeeld van kleiner nieuws is als je op school komt en er blijkt geen zingen te zijn. Ook dat valt hier voor mij onder de noemer ‘nieuws’. Om een laatste voorbeeld te geven, maar dan neem ik wel een nieuwtje uit de categorie ‘groot’: over drie weken zijn vader en moeder weg, de kinderen zijn met oma in Parijs. Dat betekent dus dat ik ergens anders ga overnachten, en dat moet worden geregeld. Zulk soort nieuws zorgt hier voor de dagelijkse reuring, geen waxinewerpers of krakersrellen. Lees meer »
