Eigenlijk is het elke dag hetzelfde, rond de klok van vijf (dat kan per jaargetijde verschillen natuurlijk) valt het duister en verandert het landschap. Maar als je in de stad woont verandert er in verhouding weinig, want alle lantaarnpalen floepen aan en het leven gaat door. Ik heb stilgestaan bij dit moment, hier op het platteland. Elke avond is het weer een cadeau om toe te kijken hoe de zon plaats maakt voor de maan, één van die keren heb ik ervoor gekozen om mijn camera mee te nemen. Ik heb geprobeerd vast te leggen hoe dat in zijn werk gaat. Lees meer »
Het is woensdagmorgen (zeg eigenlijk maar gerust -nacht) 3 november. De wekker gaat om 5.17uur, tijd om op te staan. Ik ben blij dat de wekker gaat, dat betekend namelijk dat ik mee mag naar Parijs en niet ziek in mijn bed hoef te blijven liggen, die ziekte ligt achter me!
Op het station van Moulins aangekomen heeft de trein een half uur vertraging, laten we het het Franse half uurtje noemen (dat is hier namelijk niet meer dan normaal). Maar om zeven uur staat de trein stil langs het perron en mogen we instappen. Eenmaal in de trein beginnen de eerste mensen al diep te zuchten, schijnbaar zijn jongeren om zeven uur ‘s ochtends niet zo’n pretje…
Het aantal zuchtende mensen is minimaal verdubbeld (en het aantal Fransen dat om die landgenoten lacht ook) als we na drie uur treinen aankomen op Gare de Lyon.
Na veel lopen, wachten en lopen (en nog wat wachten) staan we binnen de poortjes van de Parijse metro, en na luttele seconden kunnen we al mee op aangekomen metro, eindbestemming ‘Eifeltoren’. Die eindbestemming valt in eerste instantie wat tegen. Al zeventien jaar hoor ik verhalen over dat bouwwerk, maar als je er dan eenmaal voor staat blijkt je verwachting toch met de maten aan de haal te zijn gegaan. Desalniettemin is hij, zodra ik de trappen heb getrotseerd naar de tweede verdieping, toch aardig groot. Het uitzicht is ook geweldig, vergeefs probeer ik wat mooie foto’s te maken, het komt er namelijk op uit dat ik beter goed kan kijken, die foto’s worden toch geen succes.
Helaas dringt de tijd en trotseer ik opnieuw de trappen, die naar beneden minstens even zwaar zijn als omhoog. Gelukkig staat de lift op de eerste verdieping ons op te wachten, die brengt ons dus naar beneden. Eenmaal een stukje verwijderd van het bouwwerk is het tijd om hem fotografisch op te tillen, zoals iedereen die foto’s wel kent. Het resultaat blijft leuk, ook al heb je op internet duizenden van deze foto’s gezien… Lees meer »
www.docukit.nl, dat in opdracht van uitgeverij Noordhoff artikelen schrijft, heeft een tijd geleden een foto van mij gekocht. Het gaat om een van mijn eerste foto’s, van een auto te water in Amstelveen.
De foto is gebruikt bij een artikel over de ‘Brandweerman’, de website is bedoeld voor kinderen uit groep 7 & 8.
Klik hier voor het artikel!
