Wat nog overbleef van mijn tijd uit Frankrijk (dat nu al echt weer heel lang geleden lijkt) is de reportage die de drie maanden samenvat. Ik heb tijdens mijn verblijf verschillende keren gefotografeerd (zoals je gezien hebt), maar tijdens die tochten heb ik ook elke keer gedacht aan de laatste reportage, deze dus.
Het aantal stoplichten in de omgeving is nihil, maar het aantal stopborden maakt dat weer helemaal goed. Op elke hoek van de straat vind je er weer één: STOP!
Hier is hij dus, de reportage die drie maanden samenvat met één overkoepelend onderwerp: STOP. Lees meer »
Het toneelstuk is vertaald, de rollen zijn verdeeld. Vanaf dat moment begint het werken, de een werkt aan het decor, terwijl de ander kostuums aan het naaien is. Een derde staat met Mary-Lou in de ‘Salle de Euritmy’ en oefent het spelen. Zelf zit ik op dat moment in het lokaal mijn tekst te leren want de Franse tekst vraagt enige tijd om te leren. Het lijkt wel of het bij niemand lukt om de Franse tekst te leren, Mary-Lou weet dan ook niet hoe vaak ze moet zeggen dat we echt moeten leren…
Een week later: de decors zijn klaar en de meeste kostuums zijn klaar voor de eerste voorstelling. We verzamelen in ‘Le Petit Moullière’ om voor de laatste paar dagen echt aan het stuk te kunnen werken. Nadat Sinterklaas is gepasseerd en voor iedereen een klein presentje (in de vorm van eten en van woorden) heeft achtergelaten, gaan een aantal van ons op weg naar school, met een geleend busje. Daar laden we de decors, die eigenlijk veel te zwaar zijn om te tillen, in het busje en halen daarna een bank op, die ook mee zal spelen in het toneelstuk. Terug in het zaaltje installeren we de decors en begint ‘Le Bourgeois gentilhomme’ vorm te krijgen. Lees meer »
De afgelopen week heeft het veel gesneeuwd. De dagen worden steeds korter, en de sneeuw draagt bij aan het echte wintergevoel. De sneeuw kwam vrij onverwacht, waardoor veel mensen niet meer (ver) weg konden. Zo ook ik, en op dat moment besloot ik Saint Menoux te gaan bekijken, bedekt onder een laag sneeuw. Lees meer »
Eigenlijk is het elke dag hetzelfde, rond de klok van vijf (dat kan per jaargetijde verschillen natuurlijk) valt het duister en verandert het landschap. Maar als je in de stad woont verandert er in verhouding weinig, want alle lantaarnpalen floepen aan en het leven gaat door. Ik heb stilgestaan bij dit moment, hier op het platteland. Elke avond is het weer een cadeau om toe te kijken hoe de zon plaats maakt voor de maan, één van die keren heb ik ervoor gekozen om mijn camera mee te nemen. Ik heb geprobeerd vast te leggen hoe dat in zijn werk gaat. Lees meer »
Het is woensdagmorgen (zeg eigenlijk maar gerust -nacht) 3 november. De wekker gaat om 5.17uur, tijd om op te staan. Ik ben blij dat de wekker gaat, dat betekend namelijk dat ik mee mag naar Parijs en niet ziek in mijn bed hoef te blijven liggen, die ziekte ligt achter me!
Op het station van Moulins aangekomen heeft de trein een half uur vertraging, laten we het het Franse half uurtje noemen (dat is hier namelijk niet meer dan normaal). Maar om zeven uur staat de trein stil langs het perron en mogen we instappen. Eenmaal in de trein beginnen de eerste mensen al diep te zuchten, schijnbaar zijn jongeren om zeven uur ‘s ochtends niet zo’n pretje…
Het aantal zuchtende mensen is minimaal verdubbeld (en het aantal Fransen dat om die landgenoten lacht ook) als we na drie uur treinen aankomen op Gare de Lyon.
Na veel lopen, wachten en lopen (en nog wat wachten) staan we binnen de poortjes van de Parijse metro, en na luttele seconden kunnen we al mee op aangekomen metro, eindbestemming ‘Eifeltoren’. Die eindbestemming valt in eerste instantie wat tegen. Al zeventien jaar hoor ik verhalen over dat bouwwerk, maar als je er dan eenmaal voor staat blijkt je verwachting toch met de maten aan de haal te zijn gegaan. Desalniettemin is hij, zodra ik de trappen heb getrotseerd naar de tweede verdieping, toch aardig groot. Het uitzicht is ook geweldig, vergeefs probeer ik wat mooie foto’s te maken, het komt er namelijk op uit dat ik beter goed kan kijken, die foto’s worden toch geen succes.
Helaas dringt de tijd en trotseer ik opnieuw de trappen, die naar beneden minstens even zwaar zijn als omhoog. Gelukkig staat de lift op de eerste verdieping ons op te wachten, die brengt ons dus naar beneden. Eenmaal een stukje verwijderd van het bouwwerk is het tijd om hem fotografisch op te tillen, zoals iedereen die foto’s wel kent. Het resultaat blijft leuk, ook al heb je op internet duizenden van deze foto’s gezien… Lees meer »
Er valt zoveel te vertellen dat alles vertellen gewoon niet kan. Daarom heb ik wat foto’s bij elkaar gezocht en ga ik in deze blog de verhalen bij de foto’s vertellen. De link vind je onderaan dit bericht.
De eerste foto is al weer van lang geleden, toen het nog zonnig en warm was. Jules had zijn gitaar meegenomen en speelde in de pauze wat liedjes met ons. Zon, gitaar en zang verzorgde twee keer een heerlijke pauze!
Op een ander zonnig moment heb ik wat foto’s van de school gemaakt, helaas wel op een moment dat er geen kinderen waren. Maar nu heb je in ieder geval een indruk van ons dagelijkse verblijf. Aan de ene kant heb je het Chateaux, daar lunchen we en hebben er les van Katja. Vroeger was dat (volgens mij) de school. Als je dan het grasveld over loopt kom je op het basketbalveld waarachter ons (bruine) lokaal staat. De andere lokalen zijn voor de drie andere klassen.
Het was zaterdagavond, pikke donker. Samen met Thomas en Jules fietste ik terug van een toneelstuk dat net buiten Autry-Issard werd opgevoerd. Toen kwam er het moment dat we stopte, zover ik me kan herinneren om de sterren te bekijken. Maar zoals je op de foto’s kan zien kwam daar niet echt veel van: Thomas maakte gebruik van het openbare toilet en Jules vond het nodig om een dansje op te voeren…
De dag begon zo mooi: een zonsopgang waarbij de zon écht te zien was. Maar al snel verslechterde het weer en regende het pijpenstelen. Hét perfecte moment dus voor Dana, Solveig en ik om op de foto te gaan en te laten zien dat we echt heel erg zielig zijn…:P. Lees meer »
De omgeving waar ik in beland ben in Frankrijk leent zich goed voor het maken van foto’s, blijkt nadat ik mijn camera heb gepakt en geprobeerd heb wat er allemaal te zien is. Het resultaat van deze tochten vind je (gedeeltelijk) in deze blog. Nu ik eenmaal de smaak te pakken heb zijn er namelijk al weer nieuwe ideeën ontstaan, waar ik nu dus mee aan de slag ga/ben gegaan. Veel kijkplezier! Lees meer »
De wekker gaat, het is 7:07 uur. Ik heb heerlijk geslapen, na een top-weekend, maar dat is nu verleden tijd. Het is maandag, en dat betekend dat we weer naar school moeten. Ik loop richting het raam en open de blauwe luiken, de kou betreed mijn kamer. Maar het ziet er goed uit, niet teveel wolken en al helemaal geen regen. Ik trek kleren aan en loop naar beneden, alles in het donker aangezien ik degene ben die het huis laat ontwaken. Het ene na het andere licht floept aan en ik pak wat spullen om te ontbijten. Een kom voor de muesli en een bord voor het brood, meer is niet nodig. Ik eet mijn ontbijt, ik smeer mijn boterhammen voor op school en poets daarna mijn tanden. Tussendoor haal ik hout voor de kachel, die na een lange nacht hunkert naar wat te eten.
Om kwart voor acht maak ik me klaar door mijn vest en tas van mijn kamer te halen en mijn lunch (vandaag bestaande uit een pizzatje, een hartig stukje taart, een vanilleyoghurtje en een Twix) in te pakken. Samen met mijn sloffen vormt de tas een vol geheel.
Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht. Lees meer »
Langzaam begint het hier echt te voelen als thuis. De ‘regels’ in huis worden duidelijk en ik wordt deel van het gezin. Het leuke daarvan is dat je echt zo gaat leven als mijn vader, moeder en broertjes, wat voor veel verschillen zorgt in het dagelijks leven.
Een van de grootste verschillen vind ik het nieuws hier. Sinds ik hier ben blijkt nieuws heel relatief te zijn. In Nederland wordt je overspoeld met nieuwtjes, want als er niks gebeurt zorgt men wel dat er iets gebeurt. Zo is er altijd nieuws, maar dat heb je eigenlijk niet door als je er niet van een afstandje naar hebt gekeken.
Mijn hoekhuis aan de Rue Saint Germain kent een brievenbus, waar zo drie keer in de week de post in valt. Maar meer dan post is er niet in te vinden, dus ook niet de krant de dagelijkse krant die ik in Nederland gewend was. Niet dat ik die elke dag las, maar als ik interesse had in het nieuws kon ik die krant er bij pakken.
Het nieuws is hier kleiner, om het woord minuscuul maar achter wegen te laten. Een voorbeeld van nieuws is bijvoorbeeld dat het busje wat we vandaag naar Moulins om elf uur wilden bestellen pas om twee uur kan komen. Dat is al groot nieuws, want dan moet iedereen worden gebeld en dat kost veel werk. Een voorbeeld van kleiner nieuws is als je op school komt en er blijkt geen zingen te zijn. Ook dat valt hier voor mij onder de noemer ‘nieuws’. Om een laatste voorbeeld te geven, maar dan neem ik wel een nieuwtje uit de categorie ‘groot’: over drie weken zijn vader en moeder weg, de kinderen zijn met oma in Parijs. Dat betekent dus dat ik ergens anders ga overnachten, en dat moet worden geregeld. Zulk soort nieuws zorgt hier voor de dagelijkse reuring, geen waxinewerpers of krakersrellen. Lees meer »
De dag begon vandaag vroeg: om kwart over zes zorgde de wekker ervoor dat ik aan Sint Michaël dacht. Even na half zeven was het namelijk tijd om op de fiets te stappen en naar school te fietsen, om zeven uur begon daar het feest. We verzamelden met de kinderen van de school, luisterden naar wat muziek die twee leraren maakte en vertrokken in stilte richting een weiland in de buurt.
Daar aangekomen stelden we ons zo op dat we uitzicht hadden over het oosten, waar het dorpje Saint Menoux goed was te zien, als was het nog wel bedekt onder een dikke wolkenlaag, die langzaam het dal verliet.
Vanaf die plek aanschouwden we (opnieuw in stilte, wat soms niet lukte…) de opkomende zon, die helaas werd bedekt door een wolkendek. Na een tijdje klonken er twee trompetternoten en was het tijd om met z’n allen de ingestudeerde liedjes te zingen. Tijdens het laatste lied (dat we alleen met de mensen van de Sejour zongen) brak de zon door de wolken en konden we nog net even genieten van dat mooie gezicht, waarvoor we eigenlijk zo vroeg opgestaan waren. Lees meer »
