(Het begin: de dagen zijn stralend, mijn huis ligt vredig onder de blauwe lucht)

(De verkeersborden staan op elkaar gepakt om iedereen van orders te voorzien)

(Sommigen staan al lang langs de weg en beginnen zich langzaam te verbergen, aan de rand van een groen kruispunt)

(Anderen worden bewoond door groene aanslag, aan de rand van een landweggetje)

(De grote weg die door Saint Menoux leidt wordt gebruikt als snelweg…)

(We zijn ongeveer op de helft: de dagen worden korter en de straatlantaarns branden langer)

(Het einde nadert: tussen de toneelstress door vind ik een moment om de sneeuw vast te leggen)

(In het centrum van Saint Menoux begint de sneeuw al langzaam te smelten)

(Auto’s trotseren de gladde wegen en verlichten ondertussen de omgeving met hun lampen…)

Een week later: de decors zijn klaar en de meeste kostuums zijn klaar voor de eerste voorstelling. We verzamelen in ‘Le Petit Moullière’ om voor de laatste paar dagen echt aan het stuk te kunnen werken. Nadat Sinterklaas is gepasseerd en voor iedereen een klein presentje (in de vorm van eten en van woorden) heeft achtergelaten, gaan een aantal van ons op weg naar school, met een geleend busje. Daar laden we de decors, die eigenlijk veel te zwaar zijn om te tillen, in het busje en halen daarna een bank op, die ook mee zal spelen in het toneelstuk. Terug in het zaaltje installeren we de decors en begint ‘Le Bourgeois gentilhomme’ vorm te krijgen.
Na veel oefenen en discussiëren komen we aan op het moment dat we de eerste voorstelling zullen gaan spelen. Het is woensdagavond rond de klok van acht. Iedereen is omgeschminkt tot personage van het tijdperk van Molière, wat wil zeggen: een wit gezicht. Na wat concentratieoefeningen neemt iedereen zijn plaats in, klaar voor de première. Het publiek druppelt binnen: één persoon, de tweede en al snel volgt de derde. Maar als we willen beginnen staat die teller nog steeds op drie. We wachten nog even en beginnen zodra de zevende persoon is binnengelopen. Monsieur Jourdain komt de scène binnen…
Na een lang stuk verlaat Monsieur Jourdain de scène en volgt een applaus dat de zeven mensen in de zaal maar net vertegenwoordigd, dat was het dan. Met de klas besluiten we dat dit de generale repetitie was, op naar de première op donderdag dus!

Donderdagmiddag zitten alle kinderen van de school in de zaal, totaal zo’n veertig man. De sfeer zit er al snel goed in, de combinatie kinderen en komedie blijkt goed aan te slaan. Monsieur Jourdain volgt een les phylosofie, leert omgaan met een zwaard en leert wat de A, E, I, O, U zijn. Daarna volgt een deel waarin hij zijn karakter nog meer neer zet.
Het applaus is aanwezig, maar wel zoals kinderen dat aanpakken. Een van de leraressen komt naar mij toe en vertelt vrolijk dat ze in tijden niet zo heeft gelachen en ze spierpijn in haar kaakspieren heeft…
De vrijdag breekt aan, een van de eerste dingen die op school tegen elkaar wordt gezegd is dat het de laatste dag is. Dat wordt ook wel snel duidelijk: we beginnen met het schoonmaken van onze twee lokalen waarna we een tentoonstelling maken van het werk dat we gemaakt hebben. De schooldag wordt afsloten door een ‘Au revoir’ aan de school waarna we nog één keer met z’n allen lunchen. Daarna vindt mijn fiets voor de laatste keer zijn weg naar de garage, in het centrum van Saint Menoux.

Voor het avondeten verzamelen we in Le Petit Moullière, waar we ook direct beginnen met het schminken. Iedereen is opgewonden, vanavond moet het namelijk gebeuren. Dat wordt ook wel duidelijk zodra we de deur van de zaal openen: ouders, gastouders, belangstellenden en andere mensen stromen binnen om het toneelstuk te komen bekijken. De eerste les van Monsieur Jourdain verloopt dat ook wat gespannener dan de eerste twee keren, maar al snel is de concentratie goed en laat onze Sejour zien wat we hebben voorbereid. Nadat Monsieur Jourdain de laatste administratieve zaken heeft geregeld en een mogelijke man voor zijn dochter heeft geweigerd is het aan mij om als Jourdain het stuk af te sluiten. Het loopt lekker, de teksten komen er goed uit en ik trap wederom in de truc die de geweigerde man heeft opgezet. De zaal kan lachen en na de laatste scène en een daverend applaus is het aan ons om de Sejour gezamenlijk af te sluiten met een lied. Daarna is het aan ons om te lachen en terug te kijken op een schitterende drie maanden.
De avond bestaat voor de rest uit praten, gezamenlijk wat drinken/eten en sommigen proberen nog wat als clown. Maar waar het vooral om gaat is om afscheid en dat blijkt een moeilijk ding. De een na de ander vertrekt, na een knuffel en wat lieve woorden. Uiteindelijk blijven een aantal mensen over, die een enorme band hebben opgebouwd in de drie maanden. Als ik Thomas ‘Au revoir’ moet zeggen staan de tranen klaar om te rollen, maar is het een goede grap die dat voorkomt, op de achtergrond hoor ik wel een aantal tranen rollen.
Thuis in mijn bedje dringt het nog steeds niet tot me door, maar morgen is het echt voorbij. Ik slaap vrij onrustig en sta de volgende ochtend rond half negen op.
De ouders van Derya zijn gekomen om met ons te ontbijten, wat resulteert in een gezellig begin van de dag. Na het vertalen van wat dankwoorden van de moeder van Derya moet ik er echt aan geloven: de stofzuiger gaat naar boven, de laatste spullen worden ingepakt en alles wordt schoon. Deze klus wordt onderbroken door Derya die aankondigt weg te gaan, ik loop mee naar beneden. Straks zullen Benoit en Elias mij naar het station van Moulins brengen, maar nu is het tijd om Derya een ‘Au revoir’ te zeggen. Als ze weg rijdt blijf ik zwaaien, ondertussen zoekt een traan een weg over mijn wang…

(Alsof je een sprookje binnenloopt, laten we naar binnen gaan…)

(…daar binnen is de kerk en worden, ook met sneeuw, de gesneuvelden herdacht en zelfs verlicht!)

(Helaas heeft de kerk besloten dat, ook als het flink doorsneeuwd, de bordjes dat spelen verboden is nog zichtbaar zijn, geen spelletjes dus…)

(Gelukkig kan er aan de andere kant van de kerk wel worden gespeeld, de kinderen maken hier dan ook massaal gebruik van)

(Het ene bankje ligt er vredig bij…)

(…het andere is duidelijk gebruikt)

(Het dorp kent een bepaalde rust, zeker als de avond gevallen is)

(Langs de doorgaande weg staan twee pionnen, maar wat die daar doen?!)

(Het plantsoen ligt er vredig bij, de sneeuw heeft het labyrint wat verhoogd…)

(Toch blijven er mensen die het nodig vinden alles ‘tip-top’ op te schonen, zo ook de bewoners van dit huis)

(Niemand heeft nog gedurfd om dit sprookje te betreden, ook ik ben bij de poort gestopt…)

(De wolken bedekken Saint Menoux, maar de zon weet nog genoeg licht op het dorp te werpen: het is middag)

(Het beekje ‘L’Ours’ stroomt kalmpjes door het landschap)

(De uitgestrekte landweg is verlaten en wacht op het vallen van de avond)

(Maar de landweg moet nog even wachten, het werk zit er op en de boer gaat naar huis voor het avondmaal)

(Op een verlaten stukje land vindt men een auto, niet meer in gebruikt, totaal overwoekerd door de struiken)

(De zon daalt snel en verbergt zich achter de wolken, het teken voor de maan op zich te laten zien)

(Alhoewel de zon nog niet helemaal weg is, werpt de maan alvast een blik om de hoek: “is het al tijd?”)

(De boer is er klaar voor, laat de donkere winter maar komen! Op de achtergrond krijgt de lucht langzaam kleur…)

(Vanaf een heuveltop is Saint Menoux goed te zien, zij heeft zich klaar gemaakt voor de nacht)

(De zon heeft zich verborgen achter de horizon, alleen de kleuren laten nog denken aan de dag)

(De maan heeft het wederom gewonnen van de zon, de nacht is aangebroken)

(In de straten van Saint Menoux is het rustig: de schoorstenen roken, de lantaarnpalen schijnen en een enkele auto glijdt voorbij)

(Saint Menoux ligt er verlicht bij, zal zij ooit in slaap vallen?)

Na veel lopen, wachten en lopen (en nog wat wachten) staan we binnen de poortjes van de Parijse metro, en na luttele seconden kunnen we al mee op aangekomen metro, eindbestemming ‘Eifeltoren’. Die eindbestemming valt in eerste instantie wat tegen. Al zeventien jaar hoor ik verhalen over dat bouwwerk, maar als je er dan eenmaal voor staat blijkt je verwachting toch met de maten aan de haal te zijn gegaan. Desalniettemin is hij, zodra ik de trappen heb getrotseerd naar de tweede verdieping, toch aardig groot. Het uitzicht is ook geweldig, vergeefs probeer ik wat mooie foto’s te maken, het komt er namelijk op uit dat ik beter goed kan kijken, die foto’s worden toch geen succes.
Helaas dringt de tijd en trotseer ik opnieuw de trappen, die naar beneden minstens even zwaar zijn als omhoog. Gelukkig staat de lift op de eerste verdieping ons op te wachten, die brengt ons dus naar beneden. Eenmaal een stukje verwijderd van het bouwwerk is het tijd om hem fotografisch op te tillen, zoals iedereen die foto’s wel kent. Het resultaat blijft leuk, ook al heb je op internet duizenden van deze foto’s gezien…
De middag bestaat uit het bezoeken van een alle minst interessant museum (daarover dus verder geen woord) en het vrij gedeelte, wat uiteraard wel wat uitleg behoeft. We stappen de metro in met als eindbestemming ‘La Fayette’. Met ons stapt ook een muzikant in, die onze reis opvrolijkt (niet dat dat echt nodig is, maar toch) met wat geblaas in een saxofoon (meer is het namelijk niet). Het bakje blijft dan ook aardig leeg als de man zijn loon komt vragen.
De eindbestemming valt aardig tegen. La Fayette is zó groot dat ik in eerste instantie de mannenafdeling al niet kan vinden (die in een heel ander gebouw blijkt te zijn). En eenmaal op die mannenafdeling pak ik een mooi schoen (die ik nodig heb), maar zet die ook meteen weer terug als ik de prijs zie: vierhonderdvijftig euro. Uiteindelijk belanden we dus maar weer ‘gewoon’ in de H&M, die genoeg leuke dingen in de aanbieding heeft.

Na een redelijke avondmaaltijd van kebab lopen we naar de metro. Deze keer met als eindbestemming de Champs Elysee. Daar hangen we eerst de toerist uit om daarna een restaurant in te duiken met z’n zevenen om na één drankje een rekening van € 78,50 te krijgen, dat schijnt nou Parijs te zijn… Waar ik tijdens een goed gesprek met Thomas ook achter kom is dat die straat heel erg lang is. Al pratend lopen we maar en lopen we maar, totdat alles wat te bespreken valt (oke, bijna alles dan, want wij zoeken altijd nog wel iets om te bespreken) besproken is als we het einde van de straat bereiken, waar Freek geduldig staat te wachten.

Na de metro te hebben genomen, een kerk te hebben bekeken en een stukje te hebben gelopen is het de volgende ochtend tijd voor een bezoekje aan Montmartre (hét tekenaarspleintje van Parijs). Daar laten Thomas en ik ons vereeuwigen in de vorm van een karikatuur, waarbij de vraag meteen oprijst bij wie die meesterwerk in de kamer komt te hangen, we besluiten deze vraag voor later te bewaren.
De middag wordt gevuld met een museum met beeldhouwwerken, ik verbaas me erover hoe interessant ik het daar vind. Ik neem plaats voor een van de kunstwerken en teken die als opdracht voor school na, wat ik ook best leuk ga vinden. Nouja, hoe dat komt weet ik nog niet, ik weet wel dat we daarna naar een volgende kerk zijn gewandeld. In die kerk is er zo’n mooie orgelmuziek dat het lijkt alsof ik op een stoel in slaap val en geniet van een half uurtje rust (na al dat lopen, want dat doe je in Parijs…).
Uitgerust en wel lopen we naar de afgesproken plek, de plek waar we Freek weer gaan ontmoeten. Maar de tijd die ons rest mogen we zelf invullen, dat betekend dat we de Zara in duiken. Daar is naast een walhalla voor vrouwen ook een flink afdeling voor mannen ingericht, tijd dus voor Jules, Thomas en ik om ons uit te leven. Het resultaat daarvan is dat Thomas nieuwe schoenen en een jasje heeft, Jules heeft geen geld meer (dat zegt genoeg) en ik ben ook een jasje rijker. Al met al slagen wij beter dan de dames, wat als een soort van overwinning voelt.
Het avondeten wordt een bezoekje aan de Maos (wat voor mij nieuw is, maar zeker is aan te raden) om daarna de bus in te stappen om naar een ander deel van de stad te rijden. Maar die bus staat zo vol dat het geen moeite kost om niet om te vallen, daar zorgen je buren wel voor. Gelukkig zit er een eindbestemming aan de reis en dat is een toneelstuk. Dat toneelstuk is erg experimenteel maar daardoor niet minder leuk. In ieder geval komen we na een metroritje rond twaalf uur terug in de jeugdherberg. En (helaas voor de andere gasten van onze verdieping) jongeren blijven jongeren, dus lopen wij nog meerdere keren van de ene kant van de gang (waar onze kamer is) naar de andere kant van de gang (waar andere kamers van de Sejour zitten) om wat te dollen. Een van de laatste keren komt dat mij te staan op deur die open gaat, een half slapend hoofd dat naar buiten komt en een stem die boven verwachting hard is in combinatie met het slaperig hoofd, die mij in het Engels uitlegt dat het hotel niet mij eigendom is en dat ik dus wel even rustig aan mag doen. Nouja, bij deze nog sorry voor mevrouw, maar mijn avond is in ieder geval geweldig.
Na nog wat praten en grappen is het rond twee uur tijd om te slapen, tot de Dukes of Hazard ons de volgende ochtend uit onze slaap wekken.

De metrotocht leidt ons naar de Notre Dame (als je daarover iets wilt weten zou ik op Wikipedia kijken, die weten vast meer dan dat ik doe na een uurtje daarbinnen) en vervolgens naar het Louvre. Daar zie ik veel schilderijen, maar gelukkig weet ik me te concentreren op een stuk of vijf schilderijen, wat mijn bezoek de moeite waard maakt. Natuurlijk bekijk ik ook de Mona Lisa (nouja, ik loop er langs, met zoveel mensen is er weinig aan om het echt goed te bekijken) en kom ik een schilderij tegen dat wel het gezicht van Ryan lijkt te bevatten (voor de mensen die hem kennen natuurlijk, maar kijk maar even op de foto).
De middag wordt wederom gevuld met shoppen, want voor mij nog een vest, twee t-shirts en twee onderbroeken oplevert (en dan laat ik de eerder gekochte muts uit het rijtje, omdat dat niet vandaag was). Iedereen is moe, chagrijnig en heeft last van mij voeten en zelfs ik betrap me erop dat ik wat chagrijnig ben, nadat ik daarachter ben gekomen probeer ik dat snel te verbeteren door even buiten te wachten totdat de avondmaaltijd is ingeslagen, en met succes. Daarna loop ik (flink opgeknapt) met de rest van de groep (die onderweg om een niet nader uit te leggen reden splitst) naar Gare de Lyon. En hoewel we al met z’n allen terug aan het kijken zijn naar de drie geweldige dagen, zijn die nog helemaal niet voorbij.
Het begint met Esmée die niet lekker wordt in de trein, gelukkig kunnen we haar met water en een jas helpen en gaat het daarna beter (dat niet wil zeggen ‘goed’). Tot het einde van de reis (die als je je ziek voelt volgens mij heel erg lang duurt) zit ze op de grond en hoopt ze het uit te houden tot thuis. Eenmaal op Moulins gaat het slechter met Solveig. Om een of andere reden beginnen haar ogen te draaien en krijgt ze het enorm warm. Er is weinig hersencapaciteit voor nodig om te bedenken dat dit opgelost moet worden in het ziekenhuis van Moulins. Veel schreeuwende, stressende, vloekende en bezorgde momenten later is ze in het ziekenhuis.

De volgende ochtend blijkt er geen medische oorzaak voor het probleem te zijn geweest, met veel rust en lieve mensen moet het snel beter gaan. Maar dat wil niet zeggen dat we niet schrokken toen dat gebeurde…

Foto’s: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/ParijsStadVanDe?authkey=Gv1sRgCNLZ0s7Hg8Wr4QE

De eerste foto is al weer van lang geleden, toen het nog zonnig en warm was. Jules had zijn gitaar meegenomen en speelde in de pauze wat liedjes met ons. Zon, gitaar en zang verzorgde twee keer een heerlijke pauze!
Op een ander zonnig moment heb ik wat foto’s van de school gemaakt, helaas wel op een moment dat er geen kinderen waren. Maar nu heb je in ieder geval een indruk van ons dagelijkse verblijf. Aan de ene kant heb je het Chateaux, daar lunchen we en hebben er les van Katja. Vroeger was dat (volgens mij) de school. Als je dan het grasveld over loopt kom je op het basketbalveld waarachter ons (bruine) lokaal staat. De andere lokalen zijn voor de drie andere klassen.

Het was zaterdagavond, pikke donker. Samen met Thomas en Jules fietste ik terug van een toneelstuk dat net buiten Autry-Issard werd opgevoerd. Toen kwam er het moment dat we stopte, zover ik me kan herinneren om de sterren te bekijken. Maar zoals je op de foto’s kan zien kwam daar niet echt veel van: Thomas maakte gebruik van het openbare toilet en Jules vond het nodig om een dansje op te voeren…

De dag begon zo mooi: een zonsopgang waarbij de zon écht te zien was. Maar al snel verslechterde het weer en regende het pijpenstelen. Hét perfecte moment dus voor Dana, Solveig en ik om op de foto te gaan en te laten zien dat we echt heel erg zielig zijn…:P.
Een paar dagen later is het tijd om mijn huis iets beter op de foto te zetten, al was dat nog een hele toer omdat overal spullen staan en het huis niet zo groot is dat je makkelijk vanuit de hoek de rest van de kamer kan fotograferen. Maar het is wel gelukt, het resultaat is een (zoals altijd) rommelige huiskamer en de badkamer, die je bijna geen badkamer mag noemen.

Het is een koude zondagmiddag, met jas, muts en handschoenen vertrekken we naar Ygrande, maar Solal (mijn oudste broer) aan paardrijden doet. Op de eerste foto zie je hem in het midden op zijn paard zitten. Het was een soort van open dag en er moest natuurlijk worden geshowd wat iedereen met zijn of haar paard kon doen. Solal kon er heel haard mee rijden, getuigd de tweede foto.
Ook op die dag aanwezig was Anne-Fleur. Een van haar gastfamilieleden doet ook iets met de paarden daar. Zij bracht de middag door met Derya, die het erg koud had en zich daarom als Roodkapje aankleedde. Ook Thymian, de jongste, had het vrij koud. Maar hij mocht alles aanschouwen vanaf de vertrouwde plek op de rug van mama. Op die plek bevindt hij zich maar al te vaak, ook ‘s avonds om hem in slaap te wiegen.

De dagen verstrijken en een woensdag breekt aan. Met de klas gaan we naar het Kostuum Museum in Moulins. Vlak voor het einde van die middag wordt ik erop geattendeerd dat er een oefening plaats vindt van de brandweer, op de nabij gelegen parkeerplaats. Ik, zoals ik ben, ben natuurlijk gaan kijken. Daar trof ik de Jeugdbranweer van Bad Vilbel (Duitsland) en die van Moulins zelf aan. Het bleek dat de Duitse Jeugdbrandweer op kamp was in Moulins.
Nadat ik de oefening (die helaas al bijna voorbij was) had aanschouwd werd ik uitgenodigd voor een volgende ontmoeting tussen de twee Jeugdbrandweren op vrijdag.

Die vrijdag stond ik met Niels (die op bezoek was) op de brandweerkazerne van Moulins. Om zeven uur was iedereen aanwezig en begon het feest. Na veel plechtigheden en bedankjes kon er worden gegeten en hebben wij met verschillende mensen gepraat. Het was erg leuk om te horen hoe dat in andere landen gaat en er achter te komen dat elke Jeugdbrandweer eigenlijk precies hetzelfde is, qua leden dan. Wij hebben alle typetjes die we uit Amstelveen kennen gezien, was erg grappig!
Voor mij zit er waarschijnlijk nog een vervolg in, vanmiddag ga ik bellen met een van de Jeugdleiders voor het meelopen van een oefendag van de Jeugdbrandweer van Moulins.

Sinds zaterdag zijn we de trotse eigenaren van twee baby-katjes. Eigenlijk ben ik niet zo van de huisdieren, maar van twee van die katjes moet je dat principe laten varen. Want ze zijn écht heel schattig en lief. Ze rennen een beetje door huis, zijn nog een beetje bang voor mensen, maar soms ook weer niet en poepen al in de kattenbak! Eigenlijk zijn het gewoon ideale beesten, hopen dat ze zo ideaal blijven als ze groter worden…

En toen was het zondagavond. De vakantie was op zijn hoogtepunt en met twaalf mensen van de Sejour en een vriendin van een van die twaalf mensen zijn wij op de fiets gestapt. Veel berg op, beetje bergaf tot we in Souvigny waren, bij de Kebabzaak.
Het was een avond waarvan ik de details een beetje achterwege laat maar waarvan goed een omschrijving te geven is. We hebben Kebab (of Panini, er was niet genoeg Kebab) gegeten met friet. Daarbij hebben we wat gedronken en het heel gezellig gehad. Er stond ook een pooltafel waarop ik één keer serieus, na een spannend potje verloren heb van Thomas. De andere keer heb ik ook verloren, maar toen was het potje na drie keer spelen al over: de zwarte bal lag in een van de gaten. Maar om nou te zeggen dat we nog in staat waren om goed te poolen, ik denk het niet…:P.
Na een erg gezellige avond gingen we terug op de fiets naar Saint Menoux. Op die weg voerde Jules heel wat toneelstukjes op waarin Derya gezellig mee deed. Voor Felix en mij kwam het er op neer dat we er voor moesten zorgen dat die twee toneelspelers nog wel heelhuids thuis kwamen…

Regels zijn regels, dus moest ik dinsdag en woensdag op La Caille (van Freek en Conny) verblijven want mijn hele familie was op vakantie (allemaal ergens anders).
Het begon met een middagje zwemmen, dat was erg gezellig. Maar, zoals ik al zei, regels zijn regels, ook in de Franse zwembaden. Je voelt de bui waarschijnlijk al hangen, in Franse zwembaden zijn alleen de strakke zwembroekjes niet verboden, dus moesten we op zoek naar iets in de trant. In de Intersport vonden we de beste: mét pijpjes en voor maar vijf euro. Helaas sta ik niet op de foto, aangezien ik hem genomen heb en we na het afrekenen zo snel mogelijk het zwembad in wilde.
Het verblijf op La Caille kende veel hoogtepunten, ik noem er een aantal aan de hand van de foto’s. Het pingpongen was erg gezellig, mede door de leuke speeltjes die er in die zaal zijn. Want, wat kan je nog meer met een rolstoel dan rollen? Thomas weet het je te vertellen…
Daarna was het tijd voor een spelletje Kolonisten, waarbij Dana (natuurlijk) won, maar dat ging gepaard met de nodige teleurstellingen. Thomas en Solveig daarentegen waren zeer actief bezig met het spel, wonnen niet en verzorgde een hele leuke foto!
De avond stond in het teken van het bakken van de friet voor vijftien mensen, in een koud schuurtje heeft Jules die klus geklaard (met mentale steun van mij). De kleren konden daarna eigenlijk wel in de was, het enige punt was dat we niet thuis waren, daarom liepen we twee dagen als frituur rond=D.

De volgende ochtend op school hadden we het wat moeilijker, de nacht was kort en de les volgens mij een beetje saai. Het kwam er op neer dat iedereen in de klas was, maar voor de rest probeerde om zich helemaal thuis te voelen…
Ondertussen moesten Joanne en Esmée nog wel een spreekbeurt houden, maar dat heeft niet echt veel sporen achtergelaten in de klas, ik kan me in ieder geval niets anders herinneren dan het onderwerp ervan.
De middag stond voor een groot deel in het teken van huiswerk maken, met alle La Caille-gangers, dat was best gezellig. Freek leverder nog een bijdrage aan onze vertaalopdracht door zijn beste Frans uit de kast te halen, maar zelfs dat was soms niet genoeg om de zinnen te ontrafelen.

Link voor de foto’s: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/DeFotoSVertellenIJsbrand?authkey=Gv1sRgCObp2KTH8ZSIhAE

(De weg die langs mijn huis leidt, tot in het volgende dorp: Bourbon L’Archambault)

(De luiken aan de Rue zijn geopend, zoals het hoort op zo’n stralende dag)

(Desondanks de herfst zijn de kleuren nog lang niet uit het landschap verdwenen)

(De uitgestrekte landweggetjes worden langzaam gevuld met de herfst)

(De herfst neemt op sommige plekken al de overhand)

(De boer doet z’n werkt in het kale, mistige landschap)

(Eén van de koeien schreeuwt door het verlaten landschap)

(Het landschap wordt kaal gegeten door de koeien, die hetzelfde eindpunt in gedachten lijken te hebben)

(De bomen verzorgen de kleur van het landschap, maar niet voor lang want de herfst ligt op de loer…)

(De wegen kronkelen door het verlaten landschap)

(Alleen een bordje doet op dit moment nog denken aan de school)

(Alles is gehuld in mist, alleen de kerktoren heeft het van haar gewonnen)

(De heuvel, die elke dag getrotseerd moet worden)

(Een van de koeien merkt op dat er iemand bij het hek staat, de rest graast rustig door)

(Het hek zorgt ervoor dat de koeien grazen waar het moet, sinds lange tijd zo te zien…)

(De kerk van Saint Menoux wordt beschenen door de maan, die zich achter de wolken bevindt)

Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht.
Daar klinkt om kwart over acht de bel, die me er aan doet herinneren dat we tot half negen zingen. Vandaag gaan we verder met de liedjes voor Sint Maarten, dat ook al in het vooruitzicht is. De kinderen vooraan, daar achter de ouders en daarachter de kinderen van de Sejour.
Na het zingen lopen wij naar ons klaslokaal, ik kan tijdens die tocht net even wat woorden wisselen over het weekend, voordat we het gebouwtje betreden. Ik doe mijn schoenen uit en wissel die in voor de meegebrachte sloffen en vervolg mijn we die de klas in leidt. Links voorin zoek ik mijn plek op, die sinds vorige week vast is en naast die van Esmée is gelegen. Links van mij zit (tijdelijk) een stagaire, waar ik me meteen al weer aan erger. Hopelijk wordt het vandaag beter, want met haar kan ik het alles behalve goed vinden…

Nadat we de les begonnen zijn met het lezen van de Franse spreuk (vandaag door Derya) hebben we het verder gehad over de Franse Grammatica, die niet echt heel boeiend is op dit moment. Ook hebben we het gehad over de overeenkomsten tussen het verhaal ‘Le Petit Prince’ en het toneelstuk ‘Antigone’.
Om kwart over tien klinkt de bel opnieuw en kan ik mijn sloffen inwisselen voor de (inmiddels koud geworden) schoenen en mijn boterhammen op gaan eten aan de rand van het basketbalveld. Het eerste moment na het weekend om even goed bij te praten is aangebroken, en daar maken we dan ook goed gebruik van. Met Dana, Solveig, Jules en Thomas hebben zetten we relaties in de klas weer even op een rijtje en lachen daarna weer om vanalles, zoals dat hoort.
Maar om kwart voor elf is er weer die bel, die vandaag niet eens zo erg is aangezien ik mijn schoenen weer in mag wisselen voor sloffen en het lokaal mag betreden, waar de warmte ons opwacht. Ook wacht Perle op ons, die wederom (nu de vakles) grammatica gaat geven. Gelukkig gaan we twee spellen doen, wat de pijn een beetje verzacht. Dat betekend dat we twee (en later vier) teams vormen die tegen elkaar de Franse grammatica gaan beoefenen in spelvorm. Ik verlies helaas beide spellen, maar dat valt in het niets bij het doel dat ik deze les wederom heb bereikt: het leren van de Franse taal.
De bel klinkt om half één en dat zorgt ervoor dat ik mijn sloffen in mijn tas stop en mijn schoenen aan doe, op naar het Chateax! Daar wachten we voor de deur totdat de maaltijd binnen is en de zaal gereed is om van het eten te gaan genieten.
Wederom passeren de mensen uit de klas de revue, in dit geval in gesprek met Esmée (op haar verzoek geen uitleg over dat gesprek=D). Gelukkig, na het wassen van de handen mogen we naar binnen en wacht er een heerlijk stuk pizza, mmm! Eén nadeel aan de ‘repas’ is dat er geen verwarming (althans werkende) is in het gebouw, zodat we met koude handen de warme pizza tot ons moeten nemen. Daarbij eet ik mijn meegebrachte spullen en als toetje eet ik een heerlijke vanilleyoghurt, een heerlijke afsluiting van een heerlijke maaltijd.

Na een wat lastige (door lachbuien verstoorde) afsluiting van de maaltijd gaan we naar buiten en weten onze klas te betreden, zonder het omwisselen van de schoenen voor de sloffen. Maar helaas, ons luisteren naar gevonden muziek op de aanwezige radio wordt verstoort door Perle, die ons de weg naar buiten wijst. Oké, het wordt dus een bankje onder een langzaam verherfstende boom die het einde van de pauze inluidt. Om twee uur herinnert de bel ons er namelijk aan dat we moeten zingen in de ‘Salle d’Euritmy’, waar bij hoort dat ik mijn schoenen uit doe, de sloffen laat ik in de tas omdat dat daar niet nodig is.
Vandaag oefenen we verschillende stemmen van een lied, dat betekent dat ik mij, totdat de bassen aan de beurt zijn, al liggend op het uitgerolde tapijt kan verhouden tot Thomas, die hetzelfde doet. Dat levert een alles verstorende lachbui op, die zichzelf gelukkig de das om doet. Om drie uur is er geen bel, maar wel het einde van de les. Het uur is namelijk in tweeën gehakt met ‘Jeux’, dat hetzelfde als sport wil zeggen. Daar warmen we ons op met de oefeningen die we zelf bedenken voor elkaar, uiteraard op het basketbalveld. En een basketbalveld is geen basketbalveld als we niet basketballen, dus gaan we na die oefeningen basketballen. Daarin win ik met mijn team met 8-0. Maar dat is niet het belangrijkste, belangrijker is dat we het heerlijk warm hebben op een dag die niet warmer dan zes graden wil worden.

De dag is voorbij, wat zoveel wil zeggen als lopen richting het fietsenhok. Dus dat doen we. Met veel mensen trotseren we de eerste berg die de weg naar huis kent, bovenop (op het kruispunt) houden we halt. Het moment van afscheid nemen breekt aan, en dat is voor sommigen moelijk, voor anderen niet. Derya en Victoria hebben zoals altijd te weinig tijd om alles te zeggen wat ze willen en moeten worden onderbroken, net als Solveig en Jules. Die laatste twee moeten worden gedwongen tot het geven van ‘de’ afscheidszoen, want hier scheiden toch echt onze wegen. Wij rijden de berg af richting Saint Menoux, de rest rijdt een ander koud landschap in.
Op het laatste moment neem ik al fietsend afscheid van Jules en Felix, tot de klok van kwart voor acht morgenochtend! Daarna open ik het hek en zet mijn fiets in de schuur. Binnen wachten vier warme mensen die ons vriendelijk begroeten. Na het wegzetten van mijn tas eet ik een stukje taart (dat hier vaak aanwezig is, mmm!) en haal daarna mijn dagboek, waarin ik al bijna op de helft ben…
Voordat ik daarin mag schrijven stook ik de kachel nog even lekker op en neem daarna plaats in de zachte kussens die uitzicht geven op het kachel en dus ook voor de warmte zorgen.
Voor mij spelen Derya en Thymian (de kleinste des huizes) spelletjes en geniet de kat van een plek vlakbij de kachel.

De aardappels staan klaar om te schillen, samen met Derya neem ik plaats aan de tafel. We schillen al pratend de aardappels die ik daarna in de koekenpan op de kachel gaar laat worden. Met wat olie zorg ik er daarna voor dat het geheel een bruin korstje krijgt.
Het eten verloopt met de gewoonlijke onrust, die veelal uit de hoek van Thymian komt. Hij weet wel wat schreeuwen is, zeker als hij net even niet krijgt wat hij wil. Met het nodige gekrijs op de achtergrond wassen Derya en ik af, om daarna weer plaats te nemen bij het vuur. Maar de warmte moet ik toch even inwisselen voor de kou aangezien er voor ik naar bed ga nog hout moet worden gehaald. De koude avond zorgt ervoor dat ik bijna struikel over een kruiwagen die plaats heeft genomen in de schuur, maar met volle handen betreed ik daarna de woonkamer weer. Twee blokken hout vullen de kachel en daarna kan ik naar bed.
Naast mijn hoofdkussen ligt Martin Bril stilletjes te wachten met zijn verhalen over Franrijk, die ik deze avond (bij hoge uitzondering) aan mij voorbij laat gaan aangezien ik moe ben, het laat is en ik mijn warme bed morgen weer vroeg in moet wisselen voor een fietstocht door het koude landschap.

Mijn hoekhuis aan de Rue Saint Germain kent een brievenbus, waar zo drie keer in de week de post in valt. Maar meer dan post is er niet in te vinden, dus ook niet de krant de dagelijkse krant die ik in Nederland gewend was. Niet dat ik die elke dag las, maar als ik interesse had in het nieuws kon ik die krant er bij pakken.
Het nieuws is hier kleiner, om het woord minuscuul maar achter wegen te laten. Een voorbeeld van nieuws is bijvoorbeeld dat het busje wat we vandaag naar Moulins om elf uur wilden bestellen pas om twee uur kan komen. Dat is al groot nieuws, want dan moet iedereen worden gebeld en dat kost veel werk. Een voorbeeld van kleiner nieuws is als je op school komt en er blijkt geen zingen te zijn. Ook dat valt hier voor mij onder de noemer ‘nieuws’. Om een laatste voorbeeld te geven, maar dan neem ik wel een nieuwtje uit de categorie ‘groot’: over drie weken zijn vader en moeder weg, de kinderen zijn met oma in Parijs. Dat betekent dus dat ik ergens anders ga overnachten, en dat moet worden geregeld. Zulk soort nieuws zorgt hier voor de dagelijkse reuring, geen waxinewerpers of krakersrellen.
Want, ik zou ik niet zijn als ik zo af en toe wat nieuws op zou vangen uit Nederland. Maar dat blijkt moeilijk te zijn. Want als ik hier, zo twee keer in de week op internet ga en een nieuwssite bezoek, dan zie ik de headlines. Die bestaat dan bijvoorbeeld uit de formatie van het kabinet of de vrijspraak van een bejaardenverzorgster. Maar twee uur eerder had op die plek een heel ander (misschien voor mij wel belangrijker) nieuwtje kunnen staan. En bijvoorbeeld ‘de waxinewerper’ heb ik (na een tip uit Nederland) zelfs moeten Googlen om er wat meer over te weten. Het voordeel aan het nieuws in Nederland is dan dat ze op iedereen meteen een stempel plakken, als waxinewerper of damschreeuwer. Zo kon ik redelijk snel wat informatie vinden, maar kwam ik ook al snel tot de conclusie dat het, van een afstandje gezien, eigenlijk geen nieuws is.

Want als ik nu kijk naar de definitie van nieuws, dan is dat voor mij iets dat anders gaat als verwacht of gepland. Ik had niks verwacht van Prinsjesdag (ik was het zelfs vergeten) en dus was de waxinewerper voor mij geen nieuws. Wat voor mij bijna (om maar in Nederlandse termen te blijven) een nieuwsdossier waard is, zijn de kinderen en de vaders die er bij horen. Want sinds het begin van mijn verblijf hier wist ik dat de jongste een andere (huidige) vader had, en de andere twee een andere. Maar gisteren werd duidelijk dat ze alle drie een andere vader hebben, wat allemaal erg gecompliceerd ligt. Kijk, dat is nou een goed voorbeeld van nieuws. Dat is iets wat ik meteen bespreek met Derya, dat pakt écht anders uit dan verwacht.
Zelfs het nieuws uit Parijs bereikt me moeilijk, terwijl het volgens mij (als ik achter mijn computer in Nederland gezeten had) groot nieuws zou zijn. Grote groepen mensen die andere belagen, grote inzet van politie. Tsja, dat mis ik hier ook.

Uiteindelijk blijkt nieuws hier dus veel persoonlijker (en dus leuker/interessanter) te zijn. Het gaat over liefdesperikelen en de vraag hoe je geslapen hebt. Dat is nou interessant, dat maakt het leven hier smeuïg.

Terug op het kasteel was het tijd voor een ontbijt, verzorgd door de ouders van de school. We kregen chocolademelk en brioche, de pannenkoekjes die mijn moeder gisteren had gebakken waren (helaas) al op voor ze mij bereikte, al scheelde het maar één persoon…
Na het ontbijt vlug naar het atelier, waar we de laatste voorbereidingen moesten treffen voor het feest dat daar met de kinderen plaats zou gaan vinden. We hebben de draak diep het bos ingedragen en daar de rook- en vuureffecten geïnstalleerd, daarna begon het wachten.
Terwijl de kinderen een aantal spelletjes speelden op het veld, waren wij in het bos bezig met het kleuren van ons gezicht: met een gebrande kurk eens even lekker zwarte vegen aanbrengen…
We hadden allemaal ook zwarte kleren aangetrokken, we werden langzaam echte metgezellen van de draak!

Toen we dan eindelijk het veld konden betreden, was dat ook wel te merken! Twee rookbommen, rotjes, luid geschreeuw en flink getrommel zorgden voor een spetterende opkomst. Bovendien spuwde de draak echt vuur (in de vorm van spuiters voor op de taart), het feest kon dus niet meer stuk.
Na wat heen en weer geloop van de draak was het tijd om hem neer te zetten en een spel met de kinderen te gaan spelen. Wij kregen allemaal een bandje om, de kinderen kregen dat ook. Eén tegen één moesten we ‘vechten’, wie als eerste het lintje van de ander had, had gewonnen. Wie had gewonnen mocht dan naar de weegschaal en iets in de kant van haar groep doen. Het enige nadeel was dat de kinderen bij voorbaat al hadden gewonnen, maar dat terzijde… (het schijnt dat een draak niet kan winnen van Sint Michaël…).
Dus na een spannende strijd wonnen de kinderen en mochten proberen de tong van de draak te pakken, wat (gek genoeg) ook lukte, de kinderen hadden dus gewonnen. Degene die de tong te pakken had gekregen leidde de draak terug naar zijn hol. Daar mochten wij (toen alle kinderen onder de vijftien weg waren) de draak verbranden, wat wel een lekker gevoel was. Met de vlammen gingen al het bloed, zweet en neergeslagenheid de lucht in, heerlijk! Eigenlijk past het niet in het verhaal dat de draak in vlammen opgaat, hij wordt alleen onder de duim gehouden door Michaël, vandaar dat de jongere kinderen even iets anders gingen doen=D.
En met die vlammen en rook eindigde voor ons het Michaël, maar vooral een tijd van elke middag hard zwoegen (door sommigen dan, anderen hielden er meer van om te zonnebaden en te zeuren…) aan de draak. Vanaf morgen elke middag dus gewoon weer het lokaal in voor twee uur les, dat ben ik niet echt meer gewend…!

Verder gaat alles hier z’n gangetje. Ik wen steeds meer aan m’n gastgezin (en zij aan mij), waardoor het steeds leuker wordt. Ook gaat er een griep door de klas, waardoor al zeker vijf mensen gegrepen zijn. Het zal wel liggen aan de vele veranderingen die er zijn, want dat zijn er onbeschrijfbaar veel, in ieder geval hopen dat ik de griep kan laten passeren;).
Verder leren we elkaar in de klas steeds beter kennen, en dat zorgt voor veel relaties (in de breedste zin van het woord), die (natuurlijk) niet allemaal positief zijn. Maar in het algemeen kan ik zeggen dat we een topklas hebben, echt waar! We mogen sinds deze week ook afspreken met elkaar, dat is wel lekker. Zo kan je af en toe eens even langsgaan bij iemand, wat die relaties natuurlijk weer ten goede komt.

Voor nu even genoeg gebabbeld, ik heb ook nog even wat te kijken! Foto’s van het feest van afgelopen zondag (zijn er niet veel) en natuurlijk een vervolg op de draak, met daarbij het eindresultaat. Foto’s van de opkomst en het lopen van de draak heb ik (nog) niet, ik was namelijk zelf druk bezig met die draak. Nouja, kijk maar gewoon!

http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/MichaelIJsbrand?authkey=Gv1sRgCNm7wf-67sCAiQE