Stel je voor dat je een doordeweekse dag is, om zeven uur is het tijd om op te staan. Ik stap uit bed en open mijn raam verder, daarna kan ik mijn (typische Franse) blauwe luiken open klappen. Ik kijk in de richting van de kerk en zie een mooi opkomende zon, maar al snel doe ik de ramen weer open een kleine kier: wat is het ontzettend koud voor de herfst…!
Op de fiets, zonder handschoenen en muts (die zijn pas gisteren aangekomen) richting school. Op de helft van de weg merk je dat je handen toch wel erg koud zijn geworden, het lijkt wel in winterochtend.
Op school verzamelen we om te zingen, daarna vertrekken we met onze klas richting ons gebouwtje, dat uit twee lokalen bestaat. In die klas is het ongeveer zo koud als buiten, maar dat wordt snel beter als we er met z’n vijftienen in zitten.
Om kwart over tien is het tijd om naar buiten te lopen. Gewapend met een trui en een jas loop ik het lokaal uit, het plein op. Maar al snel begrijp ik niet meer wat ik met de jas en trui ook al weer van plan was, de zon brandt op ons gezicht. In een kort t-shirt spelen we met de kinderen van de school een trefbalspel, ook zijn er dagen dat we lekker rustig genieten van die zon, in een rijtje op een bankje. Lees meer »
De zesde dag school zit er al weer op, wat gaat het toch allemaal snel! Het weekend was best leuk. Ik heb wat kunnen uitslapen, dat ging gisteren best goed:D, ik heb een beetje geklust aan een fiets en een stofzuiger en we zijn naar een kasteel gegaan in Bourbon.
Zaterdagochtend zijn we eerst naar Bourbon gegaan omdat daar een kleine markt was en Solal (oudste broertje) daar naar drummen moest. Het is een leuk dorpje/stadje waar wel wat dingen te beleven zijn. Er zijn wat straatjes met winkels en een leuk pleintje. Benoit (mijn vader) staat daar elke zaterdag op de markt met de groente uit de tuin, die hebben we ook even bezocht.
Daarna zijn we doorgereden naar de winkel vlak bij een school, een kleine ruimte vol biologisch goed. Daar waren Dana en Nina ook, even gezellig bijgepraat. In die winkel hebben we ook boodschappen gedaan voor het eten dat we gingen koken: pasta met groente en rode saus. En (ook al zeg ik het zelf) er is best een lekker maaltijd uit gekomen, ik hoop dat dat zo blijft de komende maanden… Lees meer »
De eerste week zit erop. Het weekend is begonnen en dat betekende voor mij helaas niet dat ik uit kon slapen. Zoals elke dag werd ik vandaag wakker rond de klok van zeven uur…
Gelukkig hoefde ik me niet te haasten, want we hoeven vandaag in principe niks.
De eerste week is aan de ene kant heel snel gegaan, maar aan de andere kant lijkt het alsof we er al een maand op hebben zitten. De afgelopen week heb ik de mensen in de klas veel beter leren kennen, wat ook betekent dat ik veel van mijn vooroordelen bij heb moeten stellen (gelukkig). Sommige mensen blijken mee te vallen, maar dat gaat bij anderen (helaas) niet op. Het was in ieder geval wel een bewogen week. Zo hebben er in deze eerste week al twee mensen af moeten haken, de ene doordat zijn knie het begeven heeft (die zal terug naar Duitsland moeten voor een operatie, maar komt wel weer terug), de andere omdat ze is flauwgevallen. Het lijkt me dat die laatste na het weekend gewoon weer van de partij zal zijn.
Gisteren hebben we de week afgesloten met een wel heel aparte les. We begonnen met wat oefeningen om de energie in ons lichaam beter te reguleren. Daarna moesten we met z’n allen door de zaal lopen als apen (met de geluiden daarbij) en bij elke uitademing moesten we een stukje van de evolutie meemaken, dus na een aantal keer ademen waren we weer mens. Bij deze oefening konden sommigen (waaronder ik) hun lachen al niet meer inhouden. Dat kwam mede doordat de lerares het uitermate serieus nam, en herhaaldelijk uitlegde dat dit goed is voor de energie in je lichaam en dat je na deze oefeningen iedereen in de wereld zou kunnen imponeren…
Maar dit was het nog niet. De échte oefeningen begonnen nu pas. We gingen in een kring staan en moesten (één voor één) een gebaar maken alsof we het midden van de kring bezweerden en daarbij moesten we ‘ke’ roepen. Maar hoe erg je je best ook deed, er was altijd wel iets op aan te merken. Het was niet sterk genoeg of juist té sterk, er zat te weinig energie in of het gebaar maakte niet genoeg energie vrij in andere mensen… Lees meer »
[Dinsdag geschreven]
Nadat we zaterdag een paar uurtjes hadden gereden was het tijd voor een overnachting, die hebben we gemaakt bij een hotel vlak bij Lille. Het was fijn dat we er geen weken hoefden te overnachten, want de kwaliteit was niet zo goed dat ik het dan nog leuk zou vinden…
Maar de volgende ochtend waren we wel uitgerust en konden we doorrijden naar de omgeving waar we de komende tijd verblijven. Na een stevige regenbui zijn we aangekomen in het zonnige Saint Menoux, waar we na even zoeken bij mijn familie aan zijn gekomen.
Het huis staat aan een kruispunt, in het centrum van het dorp (dat stelt niet echt veel voor, maar toch) tegenover de grote kerk ‘Eglise Romane XIIe’. Elk half uur klinkt daaruit een klokslag, gelukkig ben ik daar snel gewend aan geraakt.
In het gezin was (en is) het natuurlijk wel even wennen, want we kennen elkaar nog niet, en ook de taal is natuurlijk een probleem. Het is namelijk zo dat het gezin (natuurlijk) Frans praat, Derya (een Duits meisje dat ook aan de Sejour mee doet) die probeert Frans te praten maar dat wil nog niet erg, dus met mij wordt het Duits. Uiteindelijk komt het er op neer dat ik Frans en Duits door elkaar heen praat en dat is een hele opgave…
Gelukkig gaat het snel beter en vorderen mijn Frans en Duits snel, zo kunnen we elkaar steeds beter begrijpen. De eerste nacht sliep ik niet echt goed omdat ik overal aan moest wennen, gelukkig heb ik wel een eigen kamer (met een tweepersoonsbed). Lees meer »
Vandaag ben ik begonnen met het inpakken van de spullen. En ja, wat moet je nou meenemen als je (tijdelijk) ergens anders gaat leven?
In eerste instantie natuurlijk de spullen die je ook gewoon mee neemt als je op vakantie gaat, al moet je natuurlijk wel rekening houden met de winter die nog gaat komen.
Maar als je al die spullen hebt, begint het gepuzzel. Wat moet ik nog meer meenemen, is er in Frankrijk iets nodig dat hier niet nodig is? Wat zal ik hebben in mijn kamertje bij de familie Galpin?
In ieder geval heb ik wat Hollandse lekkernijen ingeslagen om (de kinderen van) het gastgezin mee te bedanken, nu maar hopen dat ze het lusten…
En oja, wat ik ook niet moet vergeten zijn de schoolboeken, want er zal ook wel wat aan school moeten worden gedaan in het verre zuiden. Alle boeken eenmaal in een tas gestopt, zijn het er toch meer dan verwacht, nog maar een tas erbij voor andere spullen dus…
Na het huis een paar keer door te hebben gelopen, hoop ik nu alles te hebben wat ik nodig ga hebben, anders zal ik op zoek moeten gaan naar een winkel in Saint Menoux (het dorp waar ik zit) die verkoopt wat ik zoek.
Vanavond alle spullen in de auto en richting een klasgenoot die ook op avontuur gaat. Vanaf daar met de auto naar Frankrijk, waar ik morgen hoop aan te komen bij mijn gastfamilie. De familie bestaat uit drie kinderen onder de tien jaar. Daarnaast zit er nog een Duits meisje uit mijn klas in het gezin.
Ik ben in ieder geval erg benieuwd hoe alles uit gaat pakken, hoe de mensen zijn en hoe het landschap er uit ziet.
Nog één keer de checklist doorlopen dan maar, voor het geval er toch nog iets mist…
Geplaatst op za 11 september, 2010 in Mededelingen, Sejour linguistique | Twitter dit bericht | Reageren uitgeschakeld
De komende drie maanden ga ik op reis naar Frankrijk. Samen met twee klasgenoten ga ik naar een Vrije School in het dorpje La Mhotte om de Franse taal te leren.
Vlakbij het dorp kom ik in een gastgezin om de taal nog beter onder de knie te krijgen.
In de tijd dat ik weg ben zullen we met z’n drieën een blog bijhouden, die kan je vinden op lamhotte.waarbenjij.nu.
Blogs die ik daar post zal ik (in de meeste gevallen) hier ook posten zodat je een beetje een beeld krijgt van wat ik daar uitspook.
Die blogs vind je hieronder!
Tot over drie maanden!
Donderdag 18 februari
Bij aankomst op de kazerne hebben we natuurlijk weer de autospuit gecontroleerd. Alles was, zoals gewoonlijk, weer in orde.
In de kantine hebben we even de olympische spelen van gisteren en vannacht bekeken, onder het genot van een bakje chocolademelk.
Om kwart over negen was het tijd voor een sportles, vandaag weer in de gymzaal. Er was weer een parcourstje uitgezet, een soort hindernisbaan.
Na een warming-up hebben we het parcours drie keer twee minuten gelopen, met wat rust daar tussenin. Ook autospuit Dirk was er om te sporten, we hadden dus een volle bak.
Nadat we nog wat andere oefeningen hadden gedaan, zijn we naar de kantine gegaan. Inmiddels was autospuit Dirk weer terug naar hun kazerne, en was het voor ons (dus) tijd om een bakje koffie te gaan drinken. Omdat het vandaag mij laatste dag was, heb ik voor de taart gezorgd. Lees meer »
Woensdag 17 februari
Om acht uur was het appèl, daar werden natuurlijk de nummers verdeeld. Maar ook waren er vandaag een aantal mededelingen over het beleid binnen de brandweer, daar zitten weer wat veranderingen aan te komen. Er zijn wat gesprekken gevoerd en er is veel uitgelegd.
Daarna was de ladder aan de beurt om te controleren. Ik ben mee omhoog gegaan om te kijken of alles het deed, dat is toch wel gaaf. Je hebt goed uitzicht over de stad, dat was leuk. Toen we naar beneden wilde schoot de ladder in een storing, gelukkig zat de andere van de twee mensen op de ladder beneden, die kon de storing verhelpen, zodat wij weer beneden konden komen.
Na de koffie was het tijd voor sporten. Door een blessure ben ik niet naar de sportzaal gegaan maar heb ik in het krachthonk flink geoefend, dat was wel lekker.
Na weer even gezeten te hebben gingen we weer schoonmaken, zoals altijd deed ik het stofzuigen in de kantine. Toen ik net was begonnen ging het spoedalarm af. Door het stofzuigen duurde het even voordat de mensen in de kantine het opmerkte, maar toch waren we redelijk snel beneden. De omroepstem wist te vertellen dat het ging om een brandgerucht en dat de ladder en de autospuit uit moesten rukken. Lees meer »
Dinsdag 16 februari 2010
Om acht uur begon de dag weer, maar de dag begon direct al anders dan normaal. De autospuit moest gerepareerd worden, dus moesten we vandaag uitrukken met een vervangend voertuig. Maar in dit voertuig zitten alleen de basisdingen, de rest moesten we dus overpakken van onze wagen naar de tijdelijke.
Hier waren we wel even mee bezig, daarna moest alles natuurlijk dubbel gecheckt worden, om even voor negenen zaten hadden we dan eindelijk tijd om even wat te drinken.
Om half tien stond het schoonmaken op het programma. Ik heb het stofzuigen weer op me genomen, wat wel bijna mijn vaste taak lijkt te worden. Daarna heb ik nog even wat handdoeken gevouwen en opgeruimd.
Even na half elf was het tijd voor de koffiepauze, vandaag met gebak omdat een van de ploegleden geslaagd was voor zijn instructeurexamen. Ik was bijna klaar met mijn stukje van de taart toen het spoedalarm ging. Snel legde iedereen het gebak op de bordjes. Ik veegde, terwijl we naar beneden liepen m’n handen snel af. Er werd omgeroepen dat het om brand ging, we mochten samen met de autospuit Pieter uitrukken. Lees meer »
Maandag 15 februari
Om acht uur begon zoals altijd weer de dienst. Vandaag liep ik mee met nummer één. Zijn taak is o.a. om te kijken of de AED (Automatisch Externe Defibrillator) goed werkt, dat is een belangrijk apparaat op de autospuit. Hiermee kan de brandweer een persoon met een hartaanval reanimeren, vaak zijn ze namelijk eerder dan de ambulance. Alles werkte zoals het hoort. Ook de rest van wat me moesten controleren was in orde.
We hebben tot negen uur even bijgepraat onder het genot van een bakje koffie/chocomel. Daarna was het tijd voor de welbekende schoonmaak.
Ik mocht de kantine weer zuigen, maar we waren nog niet eens een half uur verder of de lichten gingen aan en het alarm begon te piepen: “Afhijsing met spoed, voor de ladder en autospuit van Hendrik!”
Snel heb ik de stofzuiger uitgezet en ben naar beneden gelopen. Met de sirenes aan stoven we weg uit de kazerne. Het was een stukje rijden, we hadden dus alle tijd om handschoentjes aan te trekken en ons klaar te maken voor de afhijsing.
Bij aankomst was de ladder er nog niet, die was boodschappen aan het doen en moest dus van verder komen. Toen zij er waren heb ik de boodschappen aangepakt zodat zij zich volledig konden richten op de patiënt. Lees meer »
