Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht.
Daar klinkt om kwart over acht de bel, die me er aan doet herinneren dat we tot half negen zingen. Vandaag gaan we verder met de liedjes voor Sint Maarten, dat ook al in het vooruitzicht is. De kinderen vooraan, daar achter de ouders en daarachter de kinderen van de Sejour.
Na het zingen lopen wij naar ons klaslokaal, ik kan tijdens die tocht net even wat woorden wisselen over het weekend, voordat we het gebouwtje betreden. Ik doe mijn schoenen uit en wissel die in voor de meegebrachte sloffen en vervolg mijn we die de klas in leidt. Links voorin zoek ik mijn plek op, die sinds vorige week vast is en naast die van Esmée is gelegen. Links van mij zit (tijdelijk) een stagaire, waar ik me meteen al weer aan erger. Hopelijk wordt het vandaag beter, want met haar kan ik het alles behalve goed vinden…

Nadat we de les begonnen zijn met het lezen van de Franse spreuk (vandaag door Derya) hebben we het verder gehad over de Franse Grammatica, die niet echt heel boeiend is op dit moment. Ook hebben we het gehad over de overeenkomsten tussen het verhaal ‘Le Petit Prince’ en het toneelstuk ‘Antigone’.
Om kwart over tien klinkt de bel opnieuw en kan ik mijn sloffen inwisselen voor de (inmiddels koud geworden) schoenen en mijn boterhammen op gaan eten aan de rand van het basketbalveld. Het eerste moment na het weekend om even goed bij te praten is aangebroken, en daar maken we dan ook goed gebruik van. Met Dana, Solveig, Jules en Thomas hebben zetten we relaties in de klas weer even op een rijtje en lachen daarna weer om vanalles, zoals dat hoort.
Maar om kwart voor elf is er weer die bel, die vandaag niet eens zo erg is aangezien ik mijn schoenen weer in mag wisselen voor sloffen en het lokaal mag betreden, waar de warmte ons opwacht. Ook wacht Perle op ons, die wederom (nu de vakles) grammatica gaat geven. Gelukkig gaan we twee spellen doen, wat de pijn een beetje verzacht. Dat betekend dat we twee (en later vier) teams vormen die tegen elkaar de Franse grammatica gaan beoefenen in spelvorm. Ik verlies helaas beide spellen, maar dat valt in het niets bij het doel dat ik deze les wederom heb bereikt: het leren van de Franse taal.
De bel klinkt om half één en dat zorgt ervoor dat ik mijn sloffen in mijn tas stop en mijn schoenen aan doe, op naar het Chateax! Daar wachten we voor de deur totdat de maaltijd binnen is en de zaal gereed is om van het eten te gaan genieten.
Wederom passeren de mensen uit de klas de revue, in dit geval in gesprek met Esmée (op haar verzoek geen uitleg over dat gesprek=D). Gelukkig, na het wassen van de handen mogen we naar binnen en wacht er een heerlijk stuk pizza, mmm! Eén nadeel aan de ‘repas’ is dat er geen verwarming (althans werkende) is in het gebouw, zodat we met koude handen de warme pizza tot ons moeten nemen. Daarbij eet ik mijn meegebrachte spullen en als toetje eet ik een heerlijke vanilleyoghurt, een heerlijke afsluiting van een heerlijke maaltijd.

Na een wat lastige (door lachbuien verstoorde) afsluiting van de maaltijd gaan we naar buiten en weten onze klas te betreden, zonder het omwisselen van de schoenen voor de sloffen. Maar helaas, ons luisteren naar gevonden muziek op de aanwezige radio wordt verstoort door Perle, die ons de weg naar buiten wijst. Oké, het wordt dus een bankje onder een langzaam verherfstende boom die het einde van de pauze inluidt. Om twee uur herinnert de bel ons er namelijk aan dat we moeten zingen in de ‘Salle d’Euritmy’, waar bij hoort dat ik mijn schoenen uit doe, de sloffen laat ik in de tas omdat dat daar niet nodig is.
Vandaag oefenen we verschillende stemmen van een lied, dat betekent dat ik mij, totdat de bassen aan de beurt zijn, al liggend op het uitgerolde tapijt kan verhouden tot Thomas, die hetzelfde doet. Dat levert een alles verstorende lachbui op, die zichzelf gelukkig de das om doet. Om drie uur is er geen bel, maar wel het einde van de les. Het uur is namelijk in tweeën gehakt met ‘Jeux’, dat hetzelfde als sport wil zeggen. Daar warmen we ons op met de oefeningen die we zelf bedenken voor elkaar, uiteraard op het basketbalveld. En een basketbalveld is geen basketbalveld als we niet basketballen, dus gaan we na die oefeningen basketballen. Daarin win ik met mijn team met 8-0. Maar dat is niet het belangrijkste, belangrijker is dat we het heerlijk warm hebben op een dag die niet warmer dan zes graden wil worden.

De dag is voorbij, wat zoveel wil zeggen als lopen richting het fietsenhok. Dus dat doen we. Met veel mensen trotseren we de eerste berg die de weg naar huis kent, bovenop (op het kruispunt) houden we halt. Het moment van afscheid nemen breekt aan, en dat is voor sommigen moelijk, voor anderen niet. Derya en Victoria hebben zoals altijd te weinig tijd om alles te zeggen wat ze willen en moeten worden onderbroken, net als Solveig en Jules. Die laatste twee moeten worden gedwongen tot het geven van ‘de’ afscheidszoen, want hier scheiden toch echt onze wegen. Wij rijden de berg af richting Saint Menoux, de rest rijdt een ander koud landschap in.
Op het laatste moment neem ik al fietsend afscheid van Jules en Felix, tot de klok van kwart voor acht morgenochtend! Daarna open ik het hek en zet mijn fiets in de schuur. Binnen wachten vier warme mensen die ons vriendelijk begroeten. Na het wegzetten van mijn tas eet ik een stukje taart (dat hier vaak aanwezig is, mmm!) en haal daarna mijn dagboek, waarin ik al bijna op de helft ben…
Voordat ik daarin mag schrijven stook ik de kachel nog even lekker op en neem daarna plaats in de zachte kussens die uitzicht geven op het kachel en dus ook voor de warmte zorgen.
Voor mij spelen Derya en Thymian (de kleinste des huizes) spelletjes en geniet de kat van een plek vlakbij de kachel.

De aardappels staan klaar om te schillen, samen met Derya neem ik plaats aan de tafel. We schillen al pratend de aardappels die ik daarna in de koekenpan op de kachel gaar laat worden. Met wat olie zorg ik er daarna voor dat het geheel een bruin korstje krijgt.
Het eten verloopt met de gewoonlijke onrust, die veelal uit de hoek van Thymian komt. Hij weet wel wat schreeuwen is, zeker als hij net even niet krijgt wat hij wil. Met het nodige gekrijs op de achtergrond wassen Derya en ik af, om daarna weer plaats te nemen bij het vuur. Maar de warmte moet ik toch even inwisselen voor de kou aangezien er voor ik naar bed ga nog hout moet worden gehaald. De koude avond zorgt ervoor dat ik bijna struikel over een kruiwagen die plaats heeft genomen in de schuur, maar met volle handen betreed ik daarna de woonkamer weer. Twee blokken hout vullen de kachel en daarna kan ik naar bed.
Naast mijn hoofdkussen ligt Martin Bril stilletjes te wachten met zijn verhalen over Franrijk, die ik deze avond (bij hoge uitzondering) aan mij voorbij laat gaan aangezien ik moe ben, het laat is en ik mijn warme bed morgen weer vroeg in moet wisselen voor een fietstocht door het koude landschap.

Op de fiets, zonder handschoenen en muts (die zijn pas gisteren aangekomen) richting school. Op de helft van de weg merk je dat je handen toch wel erg koud zijn geworden, het lijkt wel in winterochtend.
Op school verzamelen we om te zingen, daarna vertrekken we met onze klas richting ons gebouwtje, dat uit twee lokalen bestaat. In die klas is het ongeveer zo koud als buiten, maar dat wordt snel beter als we er met z’n vijftienen in zitten.
Om kwart over tien is het tijd om naar buiten te lopen. Gewapend met een trui en een jas loop ik het lokaal uit, het plein op. Maar al snel begrijp ik niet meer wat ik met de jas en trui ook al weer van plan was, de zon brandt op ons gezicht. In een kort t-shirt spelen we met de kinderen van de school een trefbalspel, ook zijn er dagen dat we lekker rustig genieten van die zon, in een rijtje op een bankje.

Het lokaal is inmiddels iets warmer, maar dat is niet te vergelijken met het zomerse gevoel van buiten. Maar oké, om kwart voor elf begint de volgende les, die tot half één duurt. Het klaslokaal is dan inmiddels de goede temperatuur, want als we naar buiten lopen hoor je veel mensen al zuchten over de warmte die daar heerst en dat een plekje met schaduw wel welkom is.
Maar voordat we een plekje in het gras kunnen zoeken gaan we eerste naar het kasteel om te lunchen met z’n allen. De bakker rijdt voor met verse, warme broodjes, pizza’s of quiches. Wij lopen naar binnen en pakken de rest van onze lunch, thuis voorbereid, uit de koeling en zoeken een plaatsje in de zaal. Tot ongeveer kwart over een lunchen we dan, waarna bij toerbeurt twee van ons moeten afwassen, ik ben dat niet. Ik loop de warme zon dus tegemoet.
We zoeken een plaatsje in de schaduw, de zon is gewoonweg te heet, en genieten van de vrije tijd die we hebben, tot twee uur blijven we liggen.

We lopen door wat struikgewas en komen uit bij twee gebouwtjes, de ateliers. Hier bouwen we aan de draak voor Sint Michaël. De een vormt het hoofd, een tweede maakt de huid en een derde ( in dit geval ik) is bezig met de stevigheid van het lijf, in de vorm van takken aan elkaar gebonden met touw. Ook hier proberen we een plek met schaduw te zoeken, want de temperatuur is van een koude twee graden vanochtend, gestegen naar een zomerse 28 graden!

De dag is voorbij en het is tijd om onze fiets te pakken. Met drie anderen uit het dorp fietsen we terug: bergje-op, bergje-af en als laatste een bergje-op. Met een van die mensen nuttig ik een broodje bij de bakker voor de deur, heerlijk!
De avond valt en langzaam maakt de warmte plaats voor de nacht, morgenochtend kan het verhaal weer van vooraf aan beginnen.

Dit stel ik me met een glimlach voor, nu het weekend is en het maar niet wil stoppen met regenen. Gisterenochtend moest ik al door de regen naar school fietsen, maar nu is het echt hard door aan het regenen. Er is vandaag Brocante (rommelmarkt) in het dorp, maar de opkomst is nog niet echt hoog…
Vanmiddag inkopen doen voor een feest dat we voor morgen hebben georganiseerd. Voor alle verjaardagen die deze maand (en dat zijn er zes…) gevierd moeten worden vieren we één groot feest met z’n allen, wordt vast erg gezellig!

Ik heb wat foto’s online gezet van het maken van de draak, die vind je hier: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/DraakMakenIJsbrand

Om kwart over negen was het tijd voor een sportles, vandaag weer in de gymzaal. Er was weer een parcourstje uitgezet, een soort hindernisbaan.
Na een warming-up hebben we het parcours drie keer twee minuten gelopen, met wat rust daar tussenin. Ook autospuit Dirk was er om te sporten, we hadden dus een volle bak.
Nadat we nog wat andere oefeningen hadden gedaan, zijn we naar de kantine gegaan. Inmiddels was autospuit Dirk weer terug naar hun kazerne, en was het voor ons (dus) tijd om een bakje koffie te gaan drinken. Omdat het vandaag mij laatste dag was, heb ik voor de taart gezorgd.
Daarna was het al weer tijd om met de lunch te beginnen, we gingen vandaag brunchen, dus er moest van alles gebeuren. Ik heb me bezig gehouden met de pannenkoeken, om kwart over twaalf konden we aan tafel.
Tijdens het eten werden sommige mensen wat baldadig, zo vloog er op gegeven moment een pannenkoek over tafel, tegen iemands glas. Die was daar niet zo blij mee en gooide hem terug. Daarna pakte iemand een fles mayonaise en spoot daarmee in de lucht, zo kwam van het een het ander. Dat was wel grappig om te zien, van die spelende mannen.
Na het eten bleven we nog even zitten en kwamen langzaam de (sterke) verhalen van de brandweermannen. Het is altijd leuk om die aan te horen, die mensen hebben al zoveel meegemaakt…

Daarna kwam mijn mentor langs om even te kijken hoe ik het op deze kazerne heb. Ik heb hem een rondleiding gegeven en we hebben het over mijn stage gehad, en hoe ik het hier vind.
Toen hij weer weg was heb ik de dingen opgeruimd die binnen waren gekomen. Die moesten naar het opslaghok of naar de kantine.
Daarna ging ik even naar de wc. Toen ik bijna klaar was ging het spoedalarm af, het moest er toch een keer van komen…
Beneden aangekomen werd er omgeroepen dat het ging om een brand in een school. Er was onduidelijkheid of de autospuit nou wel, of niet moest uitrukken. Het kon ook zo zijn dat alleen de ladder weg moest. Maar de omroepstem riep ook de autospuit van Hendrik om, dus wij rukten ook uit. Maar we waren nog niet op eens op de straat, toen duidelijk werd dat we toch niet hoefden uit te rukken.
Toen iedereen weer terug was gegaan aan het werk, ging het alarm opnieuw. Dus iedereen liep weer naar beneden. Het ging om een zogenaamde OMS (Openbaar Meld Systeem)-melding. Er was een melding binnengekomen en er was geen reactie van het bedrijf gekomen. Wij zijn met spoed ter plaatse gegaan, daar bleek dat de eigenaar wel gebeld had met de brandweer, maar dat hij geen contact kreeg, het was een loos alarm. Wij konden dus weer terug naar de kazerne.

Ik ben even wat op de computer gaan doen en heb toen wat geholpen met het eten. Zo heb ik o.a. de spekjes gebakken. Het eten van vandaag bestond uit andijviestamppot (er zat wel heel erg weinig andijvie in, in vergelijking met het aantal aardappels), spekjes en een gehaktbal.

Na het toetje was het tijd voor voetbal: Ajax – Juventus. We verzamelden ons rond de TV en keken met plezier naar de spannende wedstrijd.
Een paar minuten voor rust floepten de lichten aan, het ging op een liftopsluiting. We werden gevraagd om iemand uit een defecte lift te bevrijden.
Toen we al even onderweg waren werden we opgeroepen door de alarmcentrale en bleken we niet meer nodig te zijn. We konden dus weer terug naar het voetbal.

We waren weer precies op tijd voor de tweede helft. Uiteindelijk won Juventus, de stemming was dus wel wat minder. Een aantal van de mannen ging ook al naar bed.
Ik heb me nog even vermaakt achter de computer en ben toen ook naar bed gegaan. Daar heb ik nog even wat schaatsen gekeken, dat was leuk, zeker omdat ‘we’ twee medailles wonnen.

Nadat ik alles klaar had gezet voor als we zouden moeten uitrukken, heb ik het licht uitgedaan en ben in slaap gevallen.
Toen ik de volgende ochtend om half acht wakker werd, werd duidelijk dat we die nacht niet uitgerukt zijn.
Ik heb me aangekleed en ben naar de kantine gegaan, daar hebben we nog even wat ontbeten. Intussen kwam de B-ploeg ook al binnen, die kwamen voor de volgende 24 uur. Ik ben naar huis gegaan.

Na de koffie was het tijd voor sporten. Door een blessure ben ik niet naar de sportzaal gegaan maar heb ik in het krachthonk flink geoefend, dat was wel lekker.
Na weer even gezeten te hebben gingen we weer schoonmaken, zoals altijd deed ik het stofzuigen in de kantine. Toen ik net was begonnen ging het spoedalarm af. Door het stofzuigen duurde het even voordat de mensen in de kantine het opmerkte, maar toch waren we redelijk snel beneden. De omroepstem wist te vertellen dat het ging om een brandgerucht en dat de ladder en de autospuit uit moesten rukken.
Door wat wegafsluitingen moesten we omrijden, dus duurde het wat langer voordat we bij de woning aankwamen. Uit de deur kwam een beetje rook, drie man zijn meteen naar binnen gegaan.
Daar bleek dat er een magnetron in de brand had gestaan, een kopje drinken heeft het niet overleefd. In de woning was nog een vrouw aanwezig, waarschijnlijk had ze rook ingeademd. Daarom is er een ambulance gekomen, ze moest waarschijnlijk wel mee naar het ziekenhuis, ook omdat ze ‘iets aan haar hart heeft’, zo zei ze zelf.

Terug op de kazerne hebben we de schoonmaak afgemaakt en zijn toen gaan eten. Een paar ploegleden hadden stokbroden belegd, dat was een goede en lekkere lunch.

Nadat we alles hadden opgeruimd, moesten we wat dingen ophalen bij Pier Afrika, waar ik eerder in mijn stage ook geweest ben. Daar zijn we met de gehele autospuit heen gegaan.
Nadat we alles hadden wat we moesten hebben zijn we nog wat oriëntatie gaan doen in de stad. We hebben o.a. een parkeergarage bekeken die moeilijk te bereiken is, mocht er brand zijn. Verder hebben we nog wat moeilijk te openen straatpaaltjes bekeken, en ze hadden gelijk: het was een flinke klus om die dingen naar beneden te krijgen.

Bij terugkomst hebben we de autospuit ingepakt met nieuw binnengekomen spullen, zo was hij weer optimaal bepakt.
Om half vijf zat mijn dag er weer op.

Om elf uur was het tijd voor het sporten, de sportinstructeur was er en hij wilde met ons de sportzaal in. We hebben een circuit klaargezet en hebben flink gesport, het was wel weer even inkomen na het weekend. Daarna ben ik nog even het krachthok in gegaan.
Na het omkleden ben ik in de kantine het eten klaar gaan zetten en de snacks gaan bakken. Om kwart voor één konden we aan tafel, daar waren we wel aan toe.
Ik had net twee happen achter de kiezen toen het alarm weer ging: “Brand, Witte de Withstraat, voor de autospuit en ladder Hendrik en de autospuit Dirk”.
Iedereen liet zijn eten staan en rende naar beneden. We stoven weer de kazerne uit, iedereen ging meteen aan de gang met het omhangen van de ademluchttoestellen, en alles werd getest. Bij aankomst kwam er rook uit het raam, snel werd een slang uitgerold en werd de woning betreden. Buiten stond de aangeslagen familie, flink overstuur. De politie had een hele taak aan de mensen en om ze tot bedaren te brengen.
Uiteindelijk was de brand vrij snel uit. Er was een gasleiding kapot gegaan, die lekte gas. Toen de hoofdafsluiter uit was, had de brand geen kans meer en was dus snel uit. We hebben de woning geventileerd en de mensen nog uitgelegd wat er was gebeurd, in principe konden ze er weer in.

Terug op de kazerne kwam de ademluchtwagen nog even langs om de gebruikte adembeschermingsspullen te wisselen, alles was weer klaar voor de volgende uitruk.
Ik heb de lunch afgemaakt, alleen waren de meeste hapjes helaas wel koud.
Na het afruimen en de afwas hebben we even gezeten en wat gepraat. Daarna zijn we de autospuit van binnen schoon gaan maken. Hij was flink vies, dus dat werd wel weer eens tijd.
Net toen ik met het breekijzer in het washok stond ging het spoedalarm weer, snel ben ik teruggegaan om het breekijzer weer in de autospuit te bevestigen. Toen ik net m’n pak in was geschoten begon de stem te spreken: “Brandgerucht voor de autospuit van Dirk”. Iedereen keek raar op. Waarom wordt Dirk bij ons omgeroepen? En het is voor ons toch veel dichter bij dan voor Dirk…?
De bevelvoerder heeft gebeld met de alarmcentrale, er werd al snel duidelijk dat het een fout betrof. Dus ging opnieuw het alarm en moesten we alsnog uitrukken voor het brandje.
Na een stuk over de grachten te hebben gescheurd kwamen we aan bij een kantoor. De vrouw nam een deel van de ploeg mee naar binnen om te laten zien waarvoor gebeld was, het bleek te gaan om een openhaard, niks te doen dus.
In de tussentijd waren wij buiten aan het wachten, toen kwam er een toerist die met ons op de foto wilde, wij zijn de beroerdste ook niet en hebben haar dag goed gemaakt, altijd leuk.

Bij terugkomst hebben we het schoonmaken afgemaakt en zijn even wat gaan drinken. Op dat moment gingen de lampen weer aan, het alarm bleef uit. Dat betekent een klusje zonder spoed. Het ging om een brandende papiercontainer, dus zijn we weer onderweg gegaan.
Bij aankomst kwam er flink wat rook uit, we hebben er een slang in gehangen en flink wat water erin laten lopen. Het is niet helemaal uitgegaan, maar in ieder geval zat er zoveel water in dat het niet snel meer aan zou gaan.

Om vier uur was deze dag weer voorbij.

Na de lunch zijn de drie voertuigen uit de kazerne buiten gezet en heb ik een sopje gemaakt. We hebben met z’n tweeën alle voertuigen gewassen, dat was hard nodig!
Nadat alle voertuigen binnen waren gezet en we alles hadden opgeruimd was het tijd voor de laatste keer pauze, ook zijn we begonnen met het eten voor vanavond.
Zoals gebruikelijk zat op vier uur mijn dag er weer op, vandaag dus een rustige dag.

Inspectie onder de auto

Even een kort overleg wat er met de auto was gebeurt

En ook dit jaar weer een kerstpakket van de brandweer. Ze hadden zelfs aan de brandveiligheid gedacht: er zat een blusdeken in:D! Verder zat er natuurlijk veel eten in en een pakketje opbergdozen. Brandweer bedankt!

Ja, en ook dit jaar was er weer Sinterklaas. Het was wel iets anders dan normaal, maar het was er wel. Eerst op school gevierd en een kraskalender gekregen:D. Daarna naar Duitsland, mijn moeder was klaar met een studie, en daar ‘s avond nog kadootjes gekregen. Toen we thuis kwamen stond er nog een pak, wat we elk jaar krijgen ven mijn peettante.

Lees verder voor meer foto’s met beschrijving.

(Onderweg eten, het eerste aanzicht)

(Nadat we klaar waren met eten waren er nog wat stille getuigen)

(ook ‘Der Polizei’ moest op de foto)

(De zwevende metro/tram in Wuppertal, samen met Tokyo de enige plaats waar deze dingen zijn)

(En de leuke verassing bij aankomts, nadat er al enige kadootjes bij de gelukkige eigenaar zijn)