• Lees ook: Twee gewonden bij aanrijding tussen auto en motor – Amsterdamseweg (Amstelveen) (15-01-2012)

• Lees ook: Auto brandt grotendeels uit op kruising – Groen van Prinstererlaan (Amstelveen) (21-12-2011)

• Lees ook: Metro- en tramverkeer gestremd door van de weg geraakte taxi – Uilenstede (Amstelveen) (22-11-2011)

• Lees ook: [update] Drie personen aangehouden na melding vuurwapen – Else Mauhsstraat (Amstelveen) (03-07-2011)

• Lees ook: Drie aanhoudingen na ontdekking nep-wapen – Beneluxbaan (Amstelveen) (20-05-2011)

• Lees ook: [update] Drie auto’s betrokken bij ongeval | één persoon aangehouden – Sportlaan (Amstelveen) (20-04-2011)

(Het begin: de dagen zijn stralend, mijn huis ligt vredig onder de blauwe lucht)

(De verkeersborden staan op elkaar gepakt om iedereen van orders te voorzien)

(Sommigen staan al lang langs de weg en beginnen zich langzaam te verbergen, aan de rand van een groen kruispunt)

(Anderen worden bewoond door groene aanslag, aan de rand van een landweggetje)

(De grote weg die door Saint Menoux leidt wordt gebruikt als snelweg…)

(We zijn ongeveer op de helft: de dagen worden korter en de straatlantaarns branden langer)

(Het einde nadert: tussen de toneelstress door vind ik een moment om de sneeuw vast te leggen)

(In het centrum van Saint Menoux begint de sneeuw al langzaam te smelten)

(Auto’s trotseren de gladde wegen en verlichten ondertussen de omgeving met hun lampen…)

(Alsof je een sprookje binnenloopt, laten we naar binnen gaan…)

(…daar binnen is de kerk en worden, ook met sneeuw, de gesneuvelden herdacht en zelfs verlicht!)

(Helaas heeft de kerk besloten dat, ook als het flink doorsneeuwd, de bordjes dat spelen verboden is nog zichtbaar zijn, geen spelletjes dus…)

(Gelukkig kan er aan de andere kant van de kerk wel worden gespeeld, de kinderen maken hier dan ook massaal gebruik van)

(Het ene bankje ligt er vredig bij…)

(…het andere is duidelijk gebruikt)

(Het dorp kent een bepaalde rust, zeker als de avond gevallen is)

(Langs de doorgaande weg staan twee pionnen, maar wat die daar doen?!)

(Het plantsoen ligt er vredig bij, de sneeuw heeft het labyrint wat verhoogd…)

(Toch blijven er mensen die het nodig vinden alles ‘tip-top’ op te schonen, zo ook de bewoners van dit huis)

(Niemand heeft nog gedurfd om dit sprookje te betreden, ook ik ben bij de poort gestopt…)

(De wolken bedekken Saint Menoux, maar de zon weet nog genoeg licht op het dorp te werpen: het is middag)

(Het beekje ‘L’Ours’ stroomt kalmpjes door het landschap)

(De uitgestrekte landweg is verlaten en wacht op het vallen van de avond)

(Maar de landweg moet nog even wachten, het werk zit er op en de boer gaat naar huis voor het avondmaal)

(Op een verlaten stukje land vindt men een auto, niet meer in gebruikt, totaal overwoekerd door de struiken)

(De zon daalt snel en verbergt zich achter de wolken, het teken voor de maan op zich te laten zien)

(Alhoewel de zon nog niet helemaal weg is, werpt de maan alvast een blik om de hoek: “is het al tijd?”)

(De boer is er klaar voor, laat de donkere winter maar komen! Op de achtergrond krijgt de lucht langzaam kleur…)

(Vanaf een heuveltop is Saint Menoux goed te zien, zij heeft zich klaar gemaakt voor de nacht)

(De zon heeft zich verborgen achter de horizon, alleen de kleuren laten nog denken aan de dag)

(De maan heeft het wederom gewonnen van de zon, de nacht is aangebroken)

(In de straten van Saint Menoux is het rustig: de schoorstenen roken, de lantaarnpalen schijnen en een enkele auto glijdt voorbij)

(Saint Menoux ligt er verlicht bij, zal zij ooit in slaap vallen?)

Na veel lopen, wachten en lopen (en nog wat wachten) staan we binnen de poortjes van de Parijse metro, en na luttele seconden kunnen we al mee op aangekomen metro, eindbestemming ‘Eifeltoren’. Die eindbestemming valt in eerste instantie wat tegen. Al zeventien jaar hoor ik verhalen over dat bouwwerk, maar als je er dan eenmaal voor staat blijkt je verwachting toch met de maten aan de haal te zijn gegaan. Desalniettemin is hij, zodra ik de trappen heb getrotseerd naar de tweede verdieping, toch aardig groot. Het uitzicht is ook geweldig, vergeefs probeer ik wat mooie foto’s te maken, het komt er namelijk op uit dat ik beter goed kan kijken, die foto’s worden toch geen succes.
Helaas dringt de tijd en trotseer ik opnieuw de trappen, die naar beneden minstens even zwaar zijn als omhoog. Gelukkig staat de lift op de eerste verdieping ons op te wachten, die brengt ons dus naar beneden. Eenmaal een stukje verwijderd van het bouwwerk is het tijd om hem fotografisch op te tillen, zoals iedereen die foto’s wel kent. Het resultaat blijft leuk, ook al heb je op internet duizenden van deze foto’s gezien…
De middag bestaat uit het bezoeken van een alle minst interessant museum (daarover dus verder geen woord) en het vrij gedeelte, wat uiteraard wel wat uitleg behoeft. We stappen de metro in met als eindbestemming ‘La Fayette’. Met ons stapt ook een muzikant in, die onze reis opvrolijkt (niet dat dat echt nodig is, maar toch) met wat geblaas in een saxofoon (meer is het namelijk niet). Het bakje blijft dan ook aardig leeg als de man zijn loon komt vragen.
De eindbestemming valt aardig tegen. La Fayette is zó groot dat ik in eerste instantie de mannenafdeling al niet kan vinden (die in een heel ander gebouw blijkt te zijn). En eenmaal op die mannenafdeling pak ik een mooi schoen (die ik nodig heb), maar zet die ook meteen weer terug als ik de prijs zie: vierhonderdvijftig euro. Uiteindelijk belanden we dus maar weer ‘gewoon’ in de H&M, die genoeg leuke dingen in de aanbieding heeft.

Na een redelijke avondmaaltijd van kebab lopen we naar de metro. Deze keer met als eindbestemming de Champs Elysee. Daar hangen we eerst de toerist uit om daarna een restaurant in te duiken met z’n zevenen om na één drankje een rekening van € 78,50 te krijgen, dat schijnt nou Parijs te zijn… Waar ik tijdens een goed gesprek met Thomas ook achter kom is dat die straat heel erg lang is. Al pratend lopen we maar en lopen we maar, totdat alles wat te bespreken valt (oke, bijna alles dan, want wij zoeken altijd nog wel iets om te bespreken) besproken is als we het einde van de straat bereiken, waar Freek geduldig staat te wachten.

Na de metro te hebben genomen, een kerk te hebben bekeken en een stukje te hebben gelopen is het de volgende ochtend tijd voor een bezoekje aan Montmartre (hét tekenaarspleintje van Parijs). Daar laten Thomas en ik ons vereeuwigen in de vorm van een karikatuur, waarbij de vraag meteen oprijst bij wie die meesterwerk in de kamer komt te hangen, we besluiten deze vraag voor later te bewaren.
De middag wordt gevuld met een museum met beeldhouwwerken, ik verbaas me erover hoe interessant ik het daar vind. Ik neem plaats voor een van de kunstwerken en teken die als opdracht voor school na, wat ik ook best leuk ga vinden. Nouja, hoe dat komt weet ik nog niet, ik weet wel dat we daarna naar een volgende kerk zijn gewandeld. In die kerk is er zo’n mooie orgelmuziek dat het lijkt alsof ik op een stoel in slaap val en geniet van een half uurtje rust (na al dat lopen, want dat doe je in Parijs…).
Uitgerust en wel lopen we naar de afgesproken plek, de plek waar we Freek weer gaan ontmoeten. Maar de tijd die ons rest mogen we zelf invullen, dat betekend dat we de Zara in duiken. Daar is naast een walhalla voor vrouwen ook een flink afdeling voor mannen ingericht, tijd dus voor Jules, Thomas en ik om ons uit te leven. Het resultaat daarvan is dat Thomas nieuwe schoenen en een jasje heeft, Jules heeft geen geld meer (dat zegt genoeg) en ik ben ook een jasje rijker. Al met al slagen wij beter dan de dames, wat als een soort van overwinning voelt.
Het avondeten wordt een bezoekje aan de Maos (wat voor mij nieuw is, maar zeker is aan te raden) om daarna de bus in te stappen om naar een ander deel van de stad te rijden. Maar die bus staat zo vol dat het geen moeite kost om niet om te vallen, daar zorgen je buren wel voor. Gelukkig zit er een eindbestemming aan de reis en dat is een toneelstuk. Dat toneelstuk is erg experimenteel maar daardoor niet minder leuk. In ieder geval komen we na een metroritje rond twaalf uur terug in de jeugdherberg. En (helaas voor de andere gasten van onze verdieping) jongeren blijven jongeren, dus lopen wij nog meerdere keren van de ene kant van de gang (waar onze kamer is) naar de andere kant van de gang (waar andere kamers van de Sejour zitten) om wat te dollen. Een van de laatste keren komt dat mij te staan op deur die open gaat, een half slapend hoofd dat naar buiten komt en een stem die boven verwachting hard is in combinatie met het slaperig hoofd, die mij in het Engels uitlegt dat het hotel niet mij eigendom is en dat ik dus wel even rustig aan mag doen. Nouja, bij deze nog sorry voor mevrouw, maar mijn avond is in ieder geval geweldig.
Na nog wat praten en grappen is het rond twee uur tijd om te slapen, tot de Dukes of Hazard ons de volgende ochtend uit onze slaap wekken.

De metrotocht leidt ons naar de Notre Dame (als je daarover iets wilt weten zou ik op Wikipedia kijken, die weten vast meer dan dat ik doe na een uurtje daarbinnen) en vervolgens naar het Louvre. Daar zie ik veel schilderijen, maar gelukkig weet ik me te concentreren op een stuk of vijf schilderijen, wat mijn bezoek de moeite waard maakt. Natuurlijk bekijk ik ook de Mona Lisa (nouja, ik loop er langs, met zoveel mensen is er weinig aan om het echt goed te bekijken) en kom ik een schilderij tegen dat wel het gezicht van Ryan lijkt te bevatten (voor de mensen die hem kennen natuurlijk, maar kijk maar even op de foto).
De middag wordt wederom gevuld met shoppen, want voor mij nog een vest, twee t-shirts en twee onderbroeken oplevert (en dan laat ik de eerder gekochte muts uit het rijtje, omdat dat niet vandaag was). Iedereen is moe, chagrijnig en heeft last van mij voeten en zelfs ik betrap me erop dat ik wat chagrijnig ben, nadat ik daarachter ben gekomen probeer ik dat snel te verbeteren door even buiten te wachten totdat de avondmaaltijd is ingeslagen, en met succes. Daarna loop ik (flink opgeknapt) met de rest van de groep (die onderweg om een niet nader uit te leggen reden splitst) naar Gare de Lyon. En hoewel we al met z’n allen terug aan het kijken zijn naar de drie geweldige dagen, zijn die nog helemaal niet voorbij.
Het begint met Esmée die niet lekker wordt in de trein, gelukkig kunnen we haar met water en een jas helpen en gaat het daarna beter (dat niet wil zeggen ‘goed’). Tot het einde van de reis (die als je je ziek voelt volgens mij heel erg lang duurt) zit ze op de grond en hoopt ze het uit te houden tot thuis. Eenmaal op Moulins gaat het slechter met Solveig. Om een of andere reden beginnen haar ogen te draaien en krijgt ze het enorm warm. Er is weinig hersencapaciteit voor nodig om te bedenken dat dit opgelost moet worden in het ziekenhuis van Moulins. Veel schreeuwende, stressende, vloekende en bezorgde momenten later is ze in het ziekenhuis.

De volgende ochtend blijkt er geen medische oorzaak voor het probleem te zijn geweest, met veel rust en lieve mensen moet het snel beter gaan. Maar dat wil niet zeggen dat we niet schrokken toen dat gebeurde…

Foto’s: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/ParijsStadVanDe?authkey=Gv1sRgCNLZ0s7Hg8Wr4QE