Wat nog overbleef van mijn tijd uit Frankrijk (dat nu al echt weer heel lang geleden lijkt) is de reportage die de drie maanden samenvat. Ik heb tijdens mijn verblijf verschillende keren gefotografeerd (zoals je gezien hebt), maar tijdens die tochten heb ik ook elke keer gedacht aan de laatste reportage, deze dus.
Het aantal stoplichten in de omgeving is nihil, maar het aantal stopborden maakt dat weer helemaal goed. Op elke hoek van de straat vind je er weer één: STOP!
Hier is hij dus, de reportage die drie maanden samenvat met één overkoepelend onderwerp: STOP. Lees meer »
Het is woensdagmorgen (zeg eigenlijk maar gerust -nacht) 3 november. De wekker gaat om 5.17uur, tijd om op te staan. Ik ben blij dat de wekker gaat, dat betekend namelijk dat ik mee mag naar Parijs en niet ziek in mijn bed hoef te blijven liggen, die ziekte ligt achter me!
Op het station van Moulins aangekomen heeft de trein een half uur vertraging, laten we het het Franse half uurtje noemen (dat is hier namelijk niet meer dan normaal). Maar om zeven uur staat de trein stil langs het perron en mogen we instappen. Eenmaal in de trein beginnen de eerste mensen al diep te zuchten, schijnbaar zijn jongeren om zeven uur ‘s ochtends niet zo’n pretje…
Het aantal zuchtende mensen is minimaal verdubbeld (en het aantal Fransen dat om die landgenoten lacht ook) als we na drie uur treinen aankomen op Gare de Lyon.
Na veel lopen, wachten en lopen (en nog wat wachten) staan we binnen de poortjes van de Parijse metro, en na luttele seconden kunnen we al mee op aangekomen metro, eindbestemming ‘Eifeltoren’. Die eindbestemming valt in eerste instantie wat tegen. Al zeventien jaar hoor ik verhalen over dat bouwwerk, maar als je er dan eenmaal voor staat blijkt je verwachting toch met de maten aan de haal te zijn gegaan. Desalniettemin is hij, zodra ik de trappen heb getrotseerd naar de tweede verdieping, toch aardig groot. Het uitzicht is ook geweldig, vergeefs probeer ik wat mooie foto’s te maken, het komt er namelijk op uit dat ik beter goed kan kijken, die foto’s worden toch geen succes.
Helaas dringt de tijd en trotseer ik opnieuw de trappen, die naar beneden minstens even zwaar zijn als omhoog. Gelukkig staat de lift op de eerste verdieping ons op te wachten, die brengt ons dus naar beneden. Eenmaal een stukje verwijderd van het bouwwerk is het tijd om hem fotografisch op te tillen, zoals iedereen die foto’s wel kent. Het resultaat blijft leuk, ook al heb je op internet duizenden van deze foto’s gezien… Lees meer »
Er valt zoveel te vertellen dat alles vertellen gewoon niet kan. Daarom heb ik wat foto’s bij elkaar gezocht en ga ik in deze blog de verhalen bij de foto’s vertellen. De link vind je onderaan dit bericht.
De eerste foto is al weer van lang geleden, toen het nog zonnig en warm was. Jules had zijn gitaar meegenomen en speelde in de pauze wat liedjes met ons. Zon, gitaar en zang verzorgde twee keer een heerlijke pauze!
Op een ander zonnig moment heb ik wat foto’s van de school gemaakt, helaas wel op een moment dat er geen kinderen waren. Maar nu heb je in ieder geval een indruk van ons dagelijkse verblijf. Aan de ene kant heb je het Chateaux, daar lunchen we en hebben er les van Katja. Vroeger was dat (volgens mij) de school. Als je dan het grasveld over loopt kom je op het basketbalveld waarachter ons (bruine) lokaal staat. De andere lokalen zijn voor de drie andere klassen.
Het was zaterdagavond, pikke donker. Samen met Thomas en Jules fietste ik terug van een toneelstuk dat net buiten Autry-Issard werd opgevoerd. Toen kwam er het moment dat we stopte, zover ik me kan herinneren om de sterren te bekijken. Maar zoals je op de foto’s kan zien kwam daar niet echt veel van: Thomas maakte gebruik van het openbare toilet en Jules vond het nodig om een dansje op te voeren…
De dag begon zo mooi: een zonsopgang waarbij de zon écht te zien was. Maar al snel verslechterde het weer en regende het pijpenstelen. Hét perfecte moment dus voor Dana, Solveig en ik om op de foto te gaan en te laten zien dat we echt heel erg zielig zijn…:P. Lees meer »
De wekker gaat, het is 7:07 uur. Ik heb heerlijk geslapen, na een top-weekend, maar dat is nu verleden tijd. Het is maandag, en dat betekend dat we weer naar school moeten. Ik loop richting het raam en open de blauwe luiken, de kou betreed mijn kamer. Maar het ziet er goed uit, niet teveel wolken en al helemaal geen regen. Ik trek kleren aan en loop naar beneden, alles in het donker aangezien ik degene ben die het huis laat ontwaken. Het ene na het andere licht floept aan en ik pak wat spullen om te ontbijten. Een kom voor de muesli en een bord voor het brood, meer is niet nodig. Ik eet mijn ontbijt, ik smeer mijn boterhammen voor op school en poets daarna mijn tanden. Tussendoor haal ik hout voor de kachel, die na een lange nacht hunkert naar wat te eten.
Om kwart voor acht maak ik me klaar door mijn vest en tas van mijn kamer te halen en mijn lunch (vandaag bestaande uit een pizzatje, een hartig stukje taart, een vanilleyoghurtje en een Twix) in te pakken. Samen met mijn sloffen vormt de tas een vol geheel.
Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht. Lees meer »
Langzaam begint het hier echt te voelen als thuis. De ‘regels’ in huis worden duidelijk en ik wordt deel van het gezin. Het leuke daarvan is dat je echt zo gaat leven als mijn vader, moeder en broertjes, wat voor veel verschillen zorgt in het dagelijks leven.
Een van de grootste verschillen vind ik het nieuws hier. Sinds ik hier ben blijkt nieuws heel relatief te zijn. In Nederland wordt je overspoeld met nieuwtjes, want als er niks gebeurt zorgt men wel dat er iets gebeurt. Zo is er altijd nieuws, maar dat heb je eigenlijk niet door als je er niet van een afstandje naar hebt gekeken.
Mijn hoekhuis aan de Rue Saint Germain kent een brievenbus, waar zo drie keer in de week de post in valt. Maar meer dan post is er niet in te vinden, dus ook niet de krant de dagelijkse krant die ik in Nederland gewend was. Niet dat ik die elke dag las, maar als ik interesse had in het nieuws kon ik die krant er bij pakken.
Het nieuws is hier kleiner, om het woord minuscuul maar achter wegen te laten. Een voorbeeld van nieuws is bijvoorbeeld dat het busje wat we vandaag naar Moulins om elf uur wilden bestellen pas om twee uur kan komen. Dat is al groot nieuws, want dan moet iedereen worden gebeld en dat kost veel werk. Een voorbeeld van kleiner nieuws is als je op school komt en er blijkt geen zingen te zijn. Ook dat valt hier voor mij onder de noemer ‘nieuws’. Om een laatste voorbeeld te geven, maar dan neem ik wel een nieuwtje uit de categorie ‘groot’: over drie weken zijn vader en moeder weg, de kinderen zijn met oma in Parijs. Dat betekent dus dat ik ergens anders ga overnachten, en dat moet worden geregeld. Zulk soort nieuws zorgt hier voor de dagelijkse reuring, geen waxinewerpers of krakersrellen. Lees meer »
De dag begon vandaag vroeg: om kwart over zes zorgde de wekker ervoor dat ik aan Sint Michaël dacht. Even na half zeven was het namelijk tijd om op de fiets te stappen en naar school te fietsen, om zeven uur begon daar het feest. We verzamelden met de kinderen van de school, luisterden naar wat muziek die twee leraren maakte en vertrokken in stilte richting een weiland in de buurt.
Daar aangekomen stelden we ons zo op dat we uitzicht hadden over het oosten, waar het dorpje Saint Menoux goed was te zien, als was het nog wel bedekt onder een dikke wolkenlaag, die langzaam het dal verliet.
Vanaf die plek aanschouwden we (opnieuw in stilte, wat soms niet lukte…) de opkomende zon, die helaas werd bedekt door een wolkendek. Na een tijdje klonken er twee trompetternoten en was het tijd om met z’n allen de ingestudeerde liedjes te zingen. Tijdens het laatste lied (dat we alleen met de mensen van de Sejour zongen) brak de zon door de wolken en konden we nog net even genieten van dat mooie gezicht, waarvoor we eigenlijk zo vroeg opgestaan waren. Lees meer »
Stel je voor dat je een doordeweekse dag is, om zeven uur is het tijd om op te staan. Ik stap uit bed en open mijn raam verder, daarna kan ik mijn (typische Franse) blauwe luiken open klappen. Ik kijk in de richting van de kerk en zie een mooi opkomende zon, maar al snel doe ik de ramen weer open een kleine kier: wat is het ontzettend koud voor de herfst…!
Op de fiets, zonder handschoenen en muts (die zijn pas gisteren aangekomen) richting school. Op de helft van de weg merk je dat je handen toch wel erg koud zijn geworden, het lijkt wel in winterochtend.
Op school verzamelen we om te zingen, daarna vertrekken we met onze klas richting ons gebouwtje, dat uit twee lokalen bestaat. In die klas is het ongeveer zo koud als buiten, maar dat wordt snel beter als we er met z’n vijftienen in zitten.
Om kwart over tien is het tijd om naar buiten te lopen. Gewapend met een trui en een jas loop ik het lokaal uit, het plein op. Maar al snel begrijp ik niet meer wat ik met de jas en trui ook al weer van plan was, de zon brandt op ons gezicht. In een kort t-shirt spelen we met de kinderen van de school een trefbalspel, ook zijn er dagen dat we lekker rustig genieten van die zon, in een rijtje op een bankje. Lees meer »
De zesde dag school zit er al weer op, wat gaat het toch allemaal snel! Het weekend was best leuk. Ik heb wat kunnen uitslapen, dat ging gisteren best goed:D, ik heb een beetje geklust aan een fiets en een stofzuiger en we zijn naar een kasteel gegaan in Bourbon.
Zaterdagochtend zijn we eerst naar Bourbon gegaan omdat daar een kleine markt was en Solal (oudste broertje) daar naar drummen moest. Het is een leuk dorpje/stadje waar wel wat dingen te beleven zijn. Er zijn wat straatjes met winkels en een leuk pleintje. Benoit (mijn vader) staat daar elke zaterdag op de markt met de groente uit de tuin, die hebben we ook even bezocht.
Daarna zijn we doorgereden naar de winkel vlak bij een school, een kleine ruimte vol biologisch goed. Daar waren Dana en Nina ook, even gezellig bijgepraat. In die winkel hebben we ook boodschappen gedaan voor het eten dat we gingen koken: pasta met groente en rode saus. En (ook al zeg ik het zelf) er is best een lekker maaltijd uit gekomen, ik hoop dat dat zo blijft de komende maanden… Lees meer »
De eerste week zit erop. Het weekend is begonnen en dat betekende voor mij helaas niet dat ik uit kon slapen. Zoals elke dag werd ik vandaag wakker rond de klok van zeven uur…
Gelukkig hoefde ik me niet te haasten, want we hoeven vandaag in principe niks.
De eerste week is aan de ene kant heel snel gegaan, maar aan de andere kant lijkt het alsof we er al een maand op hebben zitten. De afgelopen week heb ik de mensen in de klas veel beter leren kennen, wat ook betekent dat ik veel van mijn vooroordelen bij heb moeten stellen (gelukkig). Sommige mensen blijken mee te vallen, maar dat gaat bij anderen (helaas) niet op. Het was in ieder geval wel een bewogen week. Zo hebben er in deze eerste week al twee mensen af moeten haken, de ene doordat zijn knie het begeven heeft (die zal terug naar Duitsland moeten voor een operatie, maar komt wel weer terug), de andere omdat ze is flauwgevallen. Het lijkt me dat die laatste na het weekend gewoon weer van de partij zal zijn.
Gisteren hebben we de week afgesloten met een wel heel aparte les. We begonnen met wat oefeningen om de energie in ons lichaam beter te reguleren. Daarna moesten we met z’n allen door de zaal lopen als apen (met de geluiden daarbij) en bij elke uitademing moesten we een stukje van de evolutie meemaken, dus na een aantal keer ademen waren we weer mens. Bij deze oefening konden sommigen (waaronder ik) hun lachen al niet meer inhouden. Dat kwam mede doordat de lerares het uitermate serieus nam, en herhaaldelijk uitlegde dat dit goed is voor de energie in je lichaam en dat je na deze oefeningen iedereen in de wereld zou kunnen imponeren…
Maar dit was het nog niet. De échte oefeningen begonnen nu pas. We gingen in een kring staan en moesten (één voor één) een gebaar maken alsof we het midden van de kring bezweerden en daarbij moesten we ‘ke’ roepen. Maar hoe erg je je best ook deed, er was altijd wel iets op aan te merken. Het was niet sterk genoeg of juist té sterk, er zat te weinig energie in of het gebaar maakte niet genoeg energie vrij in andere mensen… Lees meer »
[Dinsdag geschreven]
Nadat we zaterdag een paar uurtjes hadden gereden was het tijd voor een overnachting, die hebben we gemaakt bij een hotel vlak bij Lille. Het was fijn dat we er geen weken hoefden te overnachten, want de kwaliteit was niet zo goed dat ik het dan nog leuk zou vinden…
Maar de volgende ochtend waren we wel uitgerust en konden we doorrijden naar de omgeving waar we de komende tijd verblijven. Na een stevige regenbui zijn we aangekomen in het zonnige Saint Menoux, waar we na even zoeken bij mijn familie aan zijn gekomen.
Het huis staat aan een kruispunt, in het centrum van het dorp (dat stelt niet echt veel voor, maar toch) tegenover de grote kerk ‘Eglise Romane XIIe’. Elk half uur klinkt daaruit een klokslag, gelukkig ben ik daar snel gewend aan geraakt.
In het gezin was (en is) het natuurlijk wel even wennen, want we kennen elkaar nog niet, en ook de taal is natuurlijk een probleem. Het is namelijk zo dat het gezin (natuurlijk) Frans praat, Derya (een Duits meisje dat ook aan de Sejour mee doet) die probeert Frans te praten maar dat wil nog niet erg, dus met mij wordt het Duits. Uiteindelijk komt het er op neer dat ik Frans en Duits door elkaar heen praat en dat is een hele opgave…
Gelukkig gaat het snel beter en vorderen mijn Frans en Duits snel, zo kunnen we elkaar steeds beter begrijpen. De eerste nacht sliep ik niet echt goed omdat ik overal aan moest wennen, gelukkig heb ik wel een eigen kamer (met een tweepersoonsbed). Lees meer »
