De eerste foto is al weer van lang geleden, toen het nog zonnig en warm was. Jules had zijn gitaar meegenomen en speelde in de pauze wat liedjes met ons. Zon, gitaar en zang verzorgde twee keer een heerlijke pauze!
Op een ander zonnig moment heb ik wat foto’s van de school gemaakt, helaas wel op een moment dat er geen kinderen waren. Maar nu heb je in ieder geval een indruk van ons dagelijkse verblijf. Aan de ene kant heb je het Chateaux, daar lunchen we en hebben er les van Katja. Vroeger was dat (volgens mij) de school. Als je dan het grasveld over loopt kom je op het basketbalveld waarachter ons (bruine) lokaal staat. De andere lokalen zijn voor de drie andere klassen.

Het was zaterdagavond, pikke donker. Samen met Thomas en Jules fietste ik terug van een toneelstuk dat net buiten Autry-Issard werd opgevoerd. Toen kwam er het moment dat we stopte, zover ik me kan herinneren om de sterren te bekijken. Maar zoals je op de foto’s kan zien kwam daar niet echt veel van: Thomas maakte gebruik van het openbare toilet en Jules vond het nodig om een dansje op te voeren…

De dag begon zo mooi: een zonsopgang waarbij de zon écht te zien was. Maar al snel verslechterde het weer en regende het pijpenstelen. Hét perfecte moment dus voor Dana, Solveig en ik om op de foto te gaan en te laten zien dat we echt heel erg zielig zijn…:P.
Een paar dagen later is het tijd om mijn huis iets beter op de foto te zetten, al was dat nog een hele toer omdat overal spullen staan en het huis niet zo groot is dat je makkelijk vanuit de hoek de rest van de kamer kan fotograferen. Maar het is wel gelukt, het resultaat is een (zoals altijd) rommelige huiskamer en de badkamer, die je bijna geen badkamer mag noemen.

Het is een koude zondagmiddag, met jas, muts en handschoenen vertrekken we naar Ygrande, maar Solal (mijn oudste broer) aan paardrijden doet. Op de eerste foto zie je hem in het midden op zijn paard zitten. Het was een soort van open dag en er moest natuurlijk worden geshowd wat iedereen met zijn of haar paard kon doen. Solal kon er heel haard mee rijden, getuigd de tweede foto.
Ook op die dag aanwezig was Anne-Fleur. Een van haar gastfamilieleden doet ook iets met de paarden daar. Zij bracht de middag door met Derya, die het erg koud had en zich daarom als Roodkapje aankleedde. Ook Thymian, de jongste, had het vrij koud. Maar hij mocht alles aanschouwen vanaf de vertrouwde plek op de rug van mama. Op die plek bevindt hij zich maar al te vaak, ook ‘s avonds om hem in slaap te wiegen.

De dagen verstrijken en een woensdag breekt aan. Met de klas gaan we naar het Kostuum Museum in Moulins. Vlak voor het einde van die middag wordt ik erop geattendeerd dat er een oefening plaats vindt van de brandweer, op de nabij gelegen parkeerplaats. Ik, zoals ik ben, ben natuurlijk gaan kijken. Daar trof ik de Jeugdbranweer van Bad Vilbel (Duitsland) en die van Moulins zelf aan. Het bleek dat de Duitse Jeugdbrandweer op kamp was in Moulins.
Nadat ik de oefening (die helaas al bijna voorbij was) had aanschouwd werd ik uitgenodigd voor een volgende ontmoeting tussen de twee Jeugdbrandweren op vrijdag.

Die vrijdag stond ik met Niels (die op bezoek was) op de brandweerkazerne van Moulins. Om zeven uur was iedereen aanwezig en begon het feest. Na veel plechtigheden en bedankjes kon er worden gegeten en hebben wij met verschillende mensen gepraat. Het was erg leuk om te horen hoe dat in andere landen gaat en er achter te komen dat elke Jeugdbrandweer eigenlijk precies hetzelfde is, qua leden dan. Wij hebben alle typetjes die we uit Amstelveen kennen gezien, was erg grappig!
Voor mij zit er waarschijnlijk nog een vervolg in, vanmiddag ga ik bellen met een van de Jeugdleiders voor het meelopen van een oefendag van de Jeugdbrandweer van Moulins.

Sinds zaterdag zijn we de trotse eigenaren van twee baby-katjes. Eigenlijk ben ik niet zo van de huisdieren, maar van twee van die katjes moet je dat principe laten varen. Want ze zijn écht heel schattig en lief. Ze rennen een beetje door huis, zijn nog een beetje bang voor mensen, maar soms ook weer niet en poepen al in de kattenbak! Eigenlijk zijn het gewoon ideale beesten, hopen dat ze zo ideaal blijven als ze groter worden…

En toen was het zondagavond. De vakantie was op zijn hoogtepunt en met twaalf mensen van de Sejour en een vriendin van een van die twaalf mensen zijn wij op de fiets gestapt. Veel berg op, beetje bergaf tot we in Souvigny waren, bij de Kebabzaak.
Het was een avond waarvan ik de details een beetje achterwege laat maar waarvan goed een omschrijving te geven is. We hebben Kebab (of Panini, er was niet genoeg Kebab) gegeten met friet. Daarbij hebben we wat gedronken en het heel gezellig gehad. Er stond ook een pooltafel waarop ik één keer serieus, na een spannend potje verloren heb van Thomas. De andere keer heb ik ook verloren, maar toen was het potje na drie keer spelen al over: de zwarte bal lag in een van de gaten. Maar om nou te zeggen dat we nog in staat waren om goed te poolen, ik denk het niet…:P.
Na een erg gezellige avond gingen we terug op de fiets naar Saint Menoux. Op die weg voerde Jules heel wat toneelstukjes op waarin Derya gezellig mee deed. Voor Felix en mij kwam het er op neer dat we er voor moesten zorgen dat die twee toneelspelers nog wel heelhuids thuis kwamen…

Regels zijn regels, dus moest ik dinsdag en woensdag op La Caille (van Freek en Conny) verblijven want mijn hele familie was op vakantie (allemaal ergens anders).
Het begon met een middagje zwemmen, dat was erg gezellig. Maar, zoals ik al zei, regels zijn regels, ook in de Franse zwembaden. Je voelt de bui waarschijnlijk al hangen, in Franse zwembaden zijn alleen de strakke zwembroekjes niet verboden, dus moesten we op zoek naar iets in de trant. In de Intersport vonden we de beste: mét pijpjes en voor maar vijf euro. Helaas sta ik niet op de foto, aangezien ik hem genomen heb en we na het afrekenen zo snel mogelijk het zwembad in wilde.
Het verblijf op La Caille kende veel hoogtepunten, ik noem er een aantal aan de hand van de foto’s. Het pingpongen was erg gezellig, mede door de leuke speeltjes die er in die zaal zijn. Want, wat kan je nog meer met een rolstoel dan rollen? Thomas weet het je te vertellen…
Daarna was het tijd voor een spelletje Kolonisten, waarbij Dana (natuurlijk) won, maar dat ging gepaard met de nodige teleurstellingen. Thomas en Solveig daarentegen waren zeer actief bezig met het spel, wonnen niet en verzorgde een hele leuke foto!
De avond stond in het teken van het bakken van de friet voor vijftien mensen, in een koud schuurtje heeft Jules die klus geklaard (met mentale steun van mij). De kleren konden daarna eigenlijk wel in de was, het enige punt was dat we niet thuis waren, daarom liepen we twee dagen als frituur rond=D.

De volgende ochtend op school hadden we het wat moeilijker, de nacht was kort en de les volgens mij een beetje saai. Het kwam er op neer dat iedereen in de klas was, maar voor de rest probeerde om zich helemaal thuis te voelen…
Ondertussen moesten Joanne en Esmée nog wel een spreekbeurt houden, maar dat heeft niet echt veel sporen achtergelaten in de klas, ik kan me in ieder geval niets anders herinneren dan het onderwerp ervan.
De middag stond voor een groot deel in het teken van huiswerk maken, met alle La Caille-gangers, dat was best gezellig. Freek leverder nog een bijdrage aan onze vertaalopdracht door zijn beste Frans uit de kast te halen, maar zelfs dat was soms niet genoeg om de zinnen te ontrafelen.

Link voor de foto’s: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/DeFotoSVertellenIJsbrand?authkey=Gv1sRgCObp2KTH8ZSIhAE

Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht.
Daar klinkt om kwart over acht de bel, die me er aan doet herinneren dat we tot half negen zingen. Vandaag gaan we verder met de liedjes voor Sint Maarten, dat ook al in het vooruitzicht is. De kinderen vooraan, daar achter de ouders en daarachter de kinderen van de Sejour.
Na het zingen lopen wij naar ons klaslokaal, ik kan tijdens die tocht net even wat woorden wisselen over het weekend, voordat we het gebouwtje betreden. Ik doe mijn schoenen uit en wissel die in voor de meegebrachte sloffen en vervolg mijn we die de klas in leidt. Links voorin zoek ik mijn plek op, die sinds vorige week vast is en naast die van Esmée is gelegen. Links van mij zit (tijdelijk) een stagaire, waar ik me meteen al weer aan erger. Hopelijk wordt het vandaag beter, want met haar kan ik het alles behalve goed vinden…

Nadat we de les begonnen zijn met het lezen van de Franse spreuk (vandaag door Derya) hebben we het verder gehad over de Franse Grammatica, die niet echt heel boeiend is op dit moment. Ook hebben we het gehad over de overeenkomsten tussen het verhaal ‘Le Petit Prince’ en het toneelstuk ‘Antigone’.
Om kwart over tien klinkt de bel opnieuw en kan ik mijn sloffen inwisselen voor de (inmiddels koud geworden) schoenen en mijn boterhammen op gaan eten aan de rand van het basketbalveld. Het eerste moment na het weekend om even goed bij te praten is aangebroken, en daar maken we dan ook goed gebruik van. Met Dana, Solveig, Jules en Thomas hebben zetten we relaties in de klas weer even op een rijtje en lachen daarna weer om vanalles, zoals dat hoort.
Maar om kwart voor elf is er weer die bel, die vandaag niet eens zo erg is aangezien ik mijn schoenen weer in mag wisselen voor sloffen en het lokaal mag betreden, waar de warmte ons opwacht. Ook wacht Perle op ons, die wederom (nu de vakles) grammatica gaat geven. Gelukkig gaan we twee spellen doen, wat de pijn een beetje verzacht. Dat betekend dat we twee (en later vier) teams vormen die tegen elkaar de Franse grammatica gaan beoefenen in spelvorm. Ik verlies helaas beide spellen, maar dat valt in het niets bij het doel dat ik deze les wederom heb bereikt: het leren van de Franse taal.
De bel klinkt om half één en dat zorgt ervoor dat ik mijn sloffen in mijn tas stop en mijn schoenen aan doe, op naar het Chateax! Daar wachten we voor de deur totdat de maaltijd binnen is en de zaal gereed is om van het eten te gaan genieten.
Wederom passeren de mensen uit de klas de revue, in dit geval in gesprek met Esmée (op haar verzoek geen uitleg over dat gesprek=D). Gelukkig, na het wassen van de handen mogen we naar binnen en wacht er een heerlijk stuk pizza, mmm! Eén nadeel aan de ‘repas’ is dat er geen verwarming (althans werkende) is in het gebouw, zodat we met koude handen de warme pizza tot ons moeten nemen. Daarbij eet ik mijn meegebrachte spullen en als toetje eet ik een heerlijke vanilleyoghurt, een heerlijke afsluiting van een heerlijke maaltijd.

Na een wat lastige (door lachbuien verstoorde) afsluiting van de maaltijd gaan we naar buiten en weten onze klas te betreden, zonder het omwisselen van de schoenen voor de sloffen. Maar helaas, ons luisteren naar gevonden muziek op de aanwezige radio wordt verstoort door Perle, die ons de weg naar buiten wijst. Oké, het wordt dus een bankje onder een langzaam verherfstende boom die het einde van de pauze inluidt. Om twee uur herinnert de bel ons er namelijk aan dat we moeten zingen in de ‘Salle d’Euritmy’, waar bij hoort dat ik mijn schoenen uit doe, de sloffen laat ik in de tas omdat dat daar niet nodig is.
Vandaag oefenen we verschillende stemmen van een lied, dat betekent dat ik mij, totdat de bassen aan de beurt zijn, al liggend op het uitgerolde tapijt kan verhouden tot Thomas, die hetzelfde doet. Dat levert een alles verstorende lachbui op, die zichzelf gelukkig de das om doet. Om drie uur is er geen bel, maar wel het einde van de les. Het uur is namelijk in tweeën gehakt met ‘Jeux’, dat hetzelfde als sport wil zeggen. Daar warmen we ons op met de oefeningen die we zelf bedenken voor elkaar, uiteraard op het basketbalveld. En een basketbalveld is geen basketbalveld als we niet basketballen, dus gaan we na die oefeningen basketballen. Daarin win ik met mijn team met 8-0. Maar dat is niet het belangrijkste, belangrijker is dat we het heerlijk warm hebben op een dag die niet warmer dan zes graden wil worden.

De dag is voorbij, wat zoveel wil zeggen als lopen richting het fietsenhok. Dus dat doen we. Met veel mensen trotseren we de eerste berg die de weg naar huis kent, bovenop (op het kruispunt) houden we halt. Het moment van afscheid nemen breekt aan, en dat is voor sommigen moelijk, voor anderen niet. Derya en Victoria hebben zoals altijd te weinig tijd om alles te zeggen wat ze willen en moeten worden onderbroken, net als Solveig en Jules. Die laatste twee moeten worden gedwongen tot het geven van ‘de’ afscheidszoen, want hier scheiden toch echt onze wegen. Wij rijden de berg af richting Saint Menoux, de rest rijdt een ander koud landschap in.
Op het laatste moment neem ik al fietsend afscheid van Jules en Felix, tot de klok van kwart voor acht morgenochtend! Daarna open ik het hek en zet mijn fiets in de schuur. Binnen wachten vier warme mensen die ons vriendelijk begroeten. Na het wegzetten van mijn tas eet ik een stukje taart (dat hier vaak aanwezig is, mmm!) en haal daarna mijn dagboek, waarin ik al bijna op de helft ben…
Voordat ik daarin mag schrijven stook ik de kachel nog even lekker op en neem daarna plaats in de zachte kussens die uitzicht geven op het kachel en dus ook voor de warmte zorgen.
Voor mij spelen Derya en Thymian (de kleinste des huizes) spelletjes en geniet de kat van een plek vlakbij de kachel.

De aardappels staan klaar om te schillen, samen met Derya neem ik plaats aan de tafel. We schillen al pratend de aardappels die ik daarna in de koekenpan op de kachel gaar laat worden. Met wat olie zorg ik er daarna voor dat het geheel een bruin korstje krijgt.
Het eten verloopt met de gewoonlijke onrust, die veelal uit de hoek van Thymian komt. Hij weet wel wat schreeuwen is, zeker als hij net even niet krijgt wat hij wil. Met het nodige gekrijs op de achtergrond wassen Derya en ik af, om daarna weer plaats te nemen bij het vuur. Maar de warmte moet ik toch even inwisselen voor de kou aangezien er voor ik naar bed ga nog hout moet worden gehaald. De koude avond zorgt ervoor dat ik bijna struikel over een kruiwagen die plaats heeft genomen in de schuur, maar met volle handen betreed ik daarna de woonkamer weer. Twee blokken hout vullen de kachel en daarna kan ik naar bed.
Naast mijn hoofdkussen ligt Martin Bril stilletjes te wachten met zijn verhalen over Franrijk, die ik deze avond (bij hoge uitzondering) aan mij voorbij laat gaan aangezien ik moe ben, het laat is en ik mijn warme bed morgen weer vroeg in moet wisselen voor een fietstocht door het koude landschap.

Terug op het kasteel was het tijd voor een ontbijt, verzorgd door de ouders van de school. We kregen chocolademelk en brioche, de pannenkoekjes die mijn moeder gisteren had gebakken waren (helaas) al op voor ze mij bereikte, al scheelde het maar één persoon…
Na het ontbijt vlug naar het atelier, waar we de laatste voorbereidingen moesten treffen voor het feest dat daar met de kinderen plaats zou gaan vinden. We hebben de draak diep het bos ingedragen en daar de rook- en vuureffecten geïnstalleerd, daarna begon het wachten.
Terwijl de kinderen een aantal spelletjes speelden op het veld, waren wij in het bos bezig met het kleuren van ons gezicht: met een gebrande kurk eens even lekker zwarte vegen aanbrengen…
We hadden allemaal ook zwarte kleren aangetrokken, we werden langzaam echte metgezellen van de draak!

Toen we dan eindelijk het veld konden betreden, was dat ook wel te merken! Twee rookbommen, rotjes, luid geschreeuw en flink getrommel zorgden voor een spetterende opkomst. Bovendien spuwde de draak echt vuur (in de vorm van spuiters voor op de taart), het feest kon dus niet meer stuk.
Na wat heen en weer geloop van de draak was het tijd om hem neer te zetten en een spel met de kinderen te gaan spelen. Wij kregen allemaal een bandje om, de kinderen kregen dat ook. Eén tegen één moesten we ‘vechten’, wie als eerste het lintje van de ander had, had gewonnen. Wie had gewonnen mocht dan naar de weegschaal en iets in de kant van haar groep doen. Het enige nadeel was dat de kinderen bij voorbaat al hadden gewonnen, maar dat terzijde… (het schijnt dat een draak niet kan winnen van Sint Michaël…).
Dus na een spannende strijd wonnen de kinderen en mochten proberen de tong van de draak te pakken, wat (gek genoeg) ook lukte, de kinderen hadden dus gewonnen. Degene die de tong te pakken had gekregen leidde de draak terug naar zijn hol. Daar mochten wij (toen alle kinderen onder de vijftien weg waren) de draak verbranden, wat wel een lekker gevoel was. Met de vlammen gingen al het bloed, zweet en neergeslagenheid de lucht in, heerlijk! Eigenlijk past het niet in het verhaal dat de draak in vlammen opgaat, hij wordt alleen onder de duim gehouden door Michaël, vandaar dat de jongere kinderen even iets anders gingen doen=D.
En met die vlammen en rook eindigde voor ons het Michaël, maar vooral een tijd van elke middag hard zwoegen (door sommigen dan, anderen hielden er meer van om te zonnebaden en te zeuren…) aan de draak. Vanaf morgen elke middag dus gewoon weer het lokaal in voor twee uur les, dat ben ik niet echt meer gewend…!

Verder gaat alles hier z’n gangetje. Ik wen steeds meer aan m’n gastgezin (en zij aan mij), waardoor het steeds leuker wordt. Ook gaat er een griep door de klas, waardoor al zeker vijf mensen gegrepen zijn. Het zal wel liggen aan de vele veranderingen die er zijn, want dat zijn er onbeschrijfbaar veel, in ieder geval hopen dat ik de griep kan laten passeren;).
Verder leren we elkaar in de klas steeds beter kennen, en dat zorgt voor veel relaties (in de breedste zin van het woord), die (natuurlijk) niet allemaal positief zijn. Maar in het algemeen kan ik zeggen dat we een topklas hebben, echt waar! We mogen sinds deze week ook afspreken met elkaar, dat is wel lekker. Zo kan je af en toe eens even langsgaan bij iemand, wat die relaties natuurlijk weer ten goede komt.

Voor nu even genoeg gebabbeld, ik heb ook nog even wat te kijken! Foto’s van het feest van afgelopen zondag (zijn er niet veel) en natuurlijk een vervolg op de draak, met daarbij het eindresultaat. Foto’s van de opkomst en het lopen van de draak heb ik (nog) niet, ik was namelijk zelf druk bezig met die draak. Nouja, kijk maar gewoon!

http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/MichaelIJsbrand?authkey=Gv1sRgCNm7wf-67sCAiQE

Op de fiets, zonder handschoenen en muts (die zijn pas gisteren aangekomen) richting school. Op de helft van de weg merk je dat je handen toch wel erg koud zijn geworden, het lijkt wel in winterochtend.
Op school verzamelen we om te zingen, daarna vertrekken we met onze klas richting ons gebouwtje, dat uit twee lokalen bestaat. In die klas is het ongeveer zo koud als buiten, maar dat wordt snel beter als we er met z’n vijftienen in zitten.
Om kwart over tien is het tijd om naar buiten te lopen. Gewapend met een trui en een jas loop ik het lokaal uit, het plein op. Maar al snel begrijp ik niet meer wat ik met de jas en trui ook al weer van plan was, de zon brandt op ons gezicht. In een kort t-shirt spelen we met de kinderen van de school een trefbalspel, ook zijn er dagen dat we lekker rustig genieten van die zon, in een rijtje op een bankje.

Het lokaal is inmiddels iets warmer, maar dat is niet te vergelijken met het zomerse gevoel van buiten. Maar oké, om kwart voor elf begint de volgende les, die tot half één duurt. Het klaslokaal is dan inmiddels de goede temperatuur, want als we naar buiten lopen hoor je veel mensen al zuchten over de warmte die daar heerst en dat een plekje met schaduw wel welkom is.
Maar voordat we een plekje in het gras kunnen zoeken gaan we eerste naar het kasteel om te lunchen met z’n allen. De bakker rijdt voor met verse, warme broodjes, pizza’s of quiches. Wij lopen naar binnen en pakken de rest van onze lunch, thuis voorbereid, uit de koeling en zoeken een plaatsje in de zaal. Tot ongeveer kwart over een lunchen we dan, waarna bij toerbeurt twee van ons moeten afwassen, ik ben dat niet. Ik loop de warme zon dus tegemoet.
We zoeken een plaatsje in de schaduw, de zon is gewoonweg te heet, en genieten van de vrije tijd die we hebben, tot twee uur blijven we liggen.

We lopen door wat struikgewas en komen uit bij twee gebouwtjes, de ateliers. Hier bouwen we aan de draak voor Sint Michaël. De een vormt het hoofd, een tweede maakt de huid en een derde ( in dit geval ik) is bezig met de stevigheid van het lijf, in de vorm van takken aan elkaar gebonden met touw. Ook hier proberen we een plek met schaduw te zoeken, want de temperatuur is van een koude twee graden vanochtend, gestegen naar een zomerse 28 graden!

De dag is voorbij en het is tijd om onze fiets te pakken. Met drie anderen uit het dorp fietsen we terug: bergje-op, bergje-af en als laatste een bergje-op. Met een van die mensen nuttig ik een broodje bij de bakker voor de deur, heerlijk!
De avond valt en langzaam maakt de warmte plaats voor de nacht, morgenochtend kan het verhaal weer van vooraf aan beginnen.

Dit stel ik me met een glimlach voor, nu het weekend is en het maar niet wil stoppen met regenen. Gisterenochtend moest ik al door de regen naar school fietsen, maar nu is het echt hard door aan het regenen. Er is vandaag Brocante (rommelmarkt) in het dorp, maar de opkomst is nog niet echt hoog…
Vanmiddag inkopen doen voor een feest dat we voor morgen hebben georganiseerd. Voor alle verjaardagen die deze maand (en dat zijn er zes…) gevierd moeten worden vieren we één groot feest met z’n allen, wordt vast erg gezellig!

Ik heb wat foto’s online gezet van het maken van de draak, die vind je hier: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/DraakMakenIJsbrand

Zondag was het museumdag in Frankrijk en waren veel musea met korting of zelfs gratis. Wij zijn daarom naar Bourbon gegaan om het kasteel te bezoeken, dat was wel aardig, niet echt heel speciaal ofzo. Daarna zijn we met opa, oma, vader, moeder en de kinderen gaan wandelen in het bos, een vast zondagmiddag ritueel volgens mij. Maar door dat soort dingen gaat je Frans wel snel vooruit, dus dat is mooi meegenomen!
Sinds zaterdagavond mag ik ook ‘tu’ zeggen tegen de ouders, ik was wel blij toen mijn vader daar mee kwam. Ik probeerde natuurlijk zoveel mogelijk vragen en zinnen te maken met ‘vous’, zoals dat hier hoort. Dat viel toch nog best wel tegen, zeker omdat je al over zoveel dingen na moet denken naast het ‘tu’ of ‘vous’. Dat scheelt in ieder geval veel nadenken in de komende tijd, fijn:).

De schooldag vandaag begon zoals elke morgen met een kwartiertje zingen, natuurlijk liederen van Sint Michael, want over anderhalve week is dat al. Daarna hadden we in ons koude, enkelglas-raam lokaal de les ‘Dagelijks leven’, met veel uitspraakoefeningen, altijd leuk:P.
Na de pauze nog een les Grammatica en dat was het al weer voor vandaag, nouja bijna dan. Na de warme maaltijd (met deze keer een broodje met prei en aardappels, heerlijk!) en na het zonnen in het gras (want het lijkt hier overdag wel zomer) was het tijd om aan de draak te gaan werken. De komende tijd (tot volgende week woensdag) gaan we namelijk elke ‘après-midi’ (na het eten) werken een een draak om Sint Michael mee te vieren. Ik heb lappen uitgezocht om het lijf mee te maken, ik voel(de) me weer echt een Vrije Scholer:D.

Daarna bergje-op, bergje-af terug naar de kerk van Saint Menoux, waar de pannenkoeken (crêpe-noir, een speciaal Frans recept) van gisteren om me wachtte, heerlijk!
Thuis heb ik met Derya afgesproken zoveel mogelijk Frans te praten, dat is het beste voor ons en wel zo leuk voor het gastgezin. M’n Frans gaat merkbaar vooruit, als dat de komende tijd zo blijft gaan, zal ik terugkomen als een echte Fransoos:P.

Ik ga verder genieten van de brandende zon, ik hoop dat jullie in dat verre landje ook nog een beetje van de zon kunnen/mogen genieten…

Ik heb nog wat kiekjes genomen in Bourbon, de echte camera is achtergebleven in het huis, een andere keer dus maar. De foto’s vind je hier: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/BourbonIJsbrand

De eerste week is aan de ene kant heel snel gegaan, maar aan de andere kant lijkt het alsof we er al een maand op hebben zitten. De afgelopen week heb ik de mensen in de klas veel beter leren kennen, wat ook betekent dat ik veel van mijn vooroordelen bij heb moeten stellen (gelukkig). Sommige mensen blijken mee te vallen, maar dat gaat bij anderen (helaas) niet op. Het was in ieder geval wel een bewogen week. Zo hebben er in deze eerste week al twee mensen af moeten haken, de ene doordat zijn knie het begeven heeft (die zal terug naar Duitsland moeten voor een operatie, maar komt wel weer terug), de andere omdat ze is flauwgevallen. Het lijkt me dat die laatste na het weekend gewoon weer van de partij zal zijn.

Gisteren hebben we de week afgesloten met een wel heel aparte les. We begonnen met wat oefeningen om de energie in ons lichaam beter te reguleren. Daarna moesten we met z’n allen door de zaal lopen als apen (met de geluiden daarbij) en bij elke uitademing moesten we een stukje van de evolutie meemaken, dus na een aantal keer ademen waren we weer mens. Bij deze oefening konden sommigen (waaronder ik) hun lachen al niet meer inhouden. Dat kwam mede doordat de lerares het uitermate serieus nam, en herhaaldelijk uitlegde dat dit goed is voor de energie in je lichaam en dat je na deze oefeningen iedereen in de wereld zou kunnen imponeren…
Maar dit was het nog niet. De échte oefeningen begonnen nu pas. We gingen in een kring staan en moesten (één voor één) een gebaar maken alsof we het midden van de kring bezweerden en daarbij moesten we ‘ke’ roepen. Maar hoe erg je je best ook deed, er was altijd wel iets op aan te merken. Het was niet sterk genoeg of juist té sterk, er zat te weinig energie in of het gebaar maakte niet genoeg energie vrij in andere mensen…
Na deze oefening volgden nog een gebaar met ‘le’, ‘ss’, ‘fe’ en ‘mmme’. Na deze gebaren en geluiden allemaal los geoefend te hebben moesten we het allemaal achter elkaar zetten, wat een zeer lachwekkend geheel vormde…
Toen dacht ik alles gehad te hebben (het was immers tijd voor de pauze), maar de lerares sloot af met de woorden ‘dit was een goed begin, volgende week vervolgen we deze oefening. Aan het einde van de Sejour zijn jullie helemaal gereed en kunnen jullie iedereen imponeren’, in de pauze die daarop volgde werd nog veel gesproken over deze ‘bijzondere’ les.

Mijn gezin is erg gezellig, we ondernemen uitstapjes en de kinderen gaan steeds beter begrijpen dat ik af en toe ook even iets voor mij zelf moet/wil doen. We zijn in de ‘grote stad’ Moulin geweest, daar hebben we een kabel voor het internet gekocht, we kunnen zo nu en dan dus even gebruik maken van het internet. Ook heb ik een Frans nummer aangeschaft, dat is altijd makkelijk (en veel goedkoper) als ik hier in de regio wil bellen.

Genoeg gepraat voor nu, daarom heb ik nog wat foto’s online gezet. Bij de foto’s staat een beschrijving, dat wijst dus wel vanzelf. Tot een volgende keer, fijn weekend allemaal!

Link voor de foto’s: http://picasaweb.google.com/117693879199898294701/EenEersteIndrukIJsbrand

In het gezin was (en is) het natuurlijk wel even wennen, want we kennen elkaar nog niet, en ook de taal is natuurlijk een probleem. Het is namelijk zo dat het gezin (natuurlijk) Frans praat, Derya (een Duits meisje dat ook aan de Sejour mee doet) die probeert Frans te praten maar dat wil nog niet erg, dus met mij wordt het Duits. Uiteindelijk komt het er op neer dat ik Frans en Duits door elkaar heen praat en dat is een hele opgave…
Gelukkig gaat het snel beter en vorderen mijn Frans en Duits snel, zo kunnen we elkaar steeds beter begrijpen. De eerste nacht sliep ik niet echt goed omdat ik overal aan moest wennen, gelukkig heb ik wel een eigen kamer (met een tweepersoonsbed).

De eerste schooldag vloog voorbij. Nadat we hadden gezongen met de hele school was het tijd om onszelf voor te stellen aan die school. Nou lijkt dat een hele opgave, maar dat valt best wel mee bij een school waar ongeveer veertig kinderen, verdeeld over drie klassen op zitten. Het is dus een erg kleine school, wij maken dus ook echt verschil in het aantal mensen op en rond de school.
Natuurlijk stond de dag in het teken van het ‘elkaar leren kennen’. Ook hier speelde taal natuurlijk een grote rol, en er kwam zelfs nog een opgave bij: zo af en toe wordt er ook Engels gepraat, dat komt dus neer op vier talen (Nederlands, Engels, Frans en Duits…).

Meteen na de eerste dag mochten al zelf naar huis fietsen, al was het idee wel uit nood geboren. Het was namelijk zo dat ‘mijn’ kleinste broertje ziek was, die moest naar de dokter. Zo was er geen auto om ons van school te halen en zijn de fietsen op school gebracht. De fietstocht viel nog best mee, alleen de heuvels/bergen zijn even wennen.
Het gezin is niet heel rijk, dat is aan veel dingen te merken. Zo kan je bijvoorbeeld douchen in een soort van aangebouwde schuur, waar het in de winter best koud zal worden. Het bad is half verzakt, dat zorgt wel voor wat evenwichtsproblemen:D. Er zijn (verder) niet echt grote problemen, maar aan de kleine dingen merk je dat we met wat minder toe moeten. Maar dat is niet erg, want het is er zeker niet minder gezellig door. We drinken gezellig thee en praten daarbij, nog niet echt goede gesprekken natuurlijk, maar dat komt nog wel. Ik heb in de middag ook nog taart gebakken met de vader des huizes en heb daarna een beetje geholpen met het eten.
Alle groenten komen uit de eigen tuin, die vlak bij de school ligt. Van de opbrengst van die tuin leven twee gezinnen (waar wij nu volgens mij ook bij horen). Vandaag, de tweede schooldag, hebben we ook met een aantal mensen in die tuin gewerkt, de andere helft van de groep heeft eten klaargemaakt voor de veertien deelnemers aan de Sejour. Elke dinsdag zal dat zo gaan, de andere dagen krijgen we van school (op school) warm eten. We krijgen dan een quiche, een pizza of iets anders te eten. Daarbij maken we thuis een salade of zoiets, heerlijk om even warm te eten op school!
Vandaag waren we al beter gewend aan elkaar en de dag ging alweer snel voorbij. Ik merkte alleen dat ik mijn handschoenen en muts vergeten ben, want op de heenweg was het (nu al) erg koud. Maar toen de dag vorderde werd het (heerlijk) warm en leek het wel zomer, heerlijk!

Ik weet niet precies hoe het met internet zit in mijn gastgezin, maar wat ik heb begrepen is dat het nu (tijdelijk) kapot is, dus ik plaats nog even geen foto’s. Wie weet wordt het gemaakt, dan kan ik wat makkelijker laten zien waar ik nu woon enzo.
Dat was het even voor nu, vanuit mijn open raam aan het kruispunt, tegenover de kerk. Het is heerlijk om hier in de namiddagzon even te genieten van het verkeer en het dorpsleven, dit wordt denk ik mijn plekje om even te genieten, zo lang het een beetje warm blijft natuurlijk…

In ieder geval heb ik wat Hollandse lekkernijen ingeslagen om (de kinderen van) het gastgezin mee te bedanken, nu maar hopen dat ze het lusten…
En oja, wat ik ook niet moet vergeten zijn de schoolboeken, want er zal ook wel wat aan school moeten worden gedaan in het verre zuiden. Alle boeken eenmaal in een tas gestopt, zijn het er toch meer dan verwacht, nog maar een tas erbij voor andere spullen dus…

Na het huis een paar keer door te hebben gelopen, hoop ik nu alles te hebben wat ik nodig ga hebben, anders zal ik op zoek moeten gaan naar een winkel in Saint Menoux (het dorp waar ik zit) die verkoopt wat ik zoek.

Vanavond alle spullen in de auto en richting een klasgenoot die ook op avontuur gaat. Vanaf daar met de auto naar Frankrijk, waar ik morgen hoop aan te komen bij mijn gastfamilie. De familie bestaat uit drie kinderen onder de tien jaar. Daarnaast zit er nog een Duits meisje uit mijn klas in het gezin.

Ik ben in ieder geval erg benieuwd hoe alles uit gaat pakken, hoe de mensen zijn en hoe het landschap er uit ziet.
Nog één keer de checklist doorlopen dan maar, voor het geval er toch nog iets mist…

In de tijd dat ik weg ben zullen we met z’n drieën een blog bijhouden, die kan je vinden op lamhotte.waarbenjij.nu.
Blogs die ik daar post zal ik (in de meeste gevallen) hier ook posten zodat je een beetje een beeld krijgt van wat ik daar uitspook.
Die blogs vind je hieronder!

Tot over drie maanden!