Om kwart over negen was het tijd voor een sportles, vandaag weer in de gymzaal. Er was weer een parcourstje uitgezet, een soort hindernisbaan.
Na een warming-up hebben we het parcours drie keer twee minuten gelopen, met wat rust daar tussenin. Ook autospuit Dirk was er om te sporten, we hadden dus een volle bak.
Nadat we nog wat andere oefeningen hadden gedaan, zijn we naar de kantine gegaan. Inmiddels was autospuit Dirk weer terug naar hun kazerne, en was het voor ons (dus) tijd om een bakje koffie te gaan drinken. Omdat het vandaag mij laatste dag was, heb ik voor de taart gezorgd.
Daarna was het al weer tijd om met de lunch te beginnen, we gingen vandaag brunchen, dus er moest van alles gebeuren. Ik heb me bezig gehouden met de pannenkoeken, om kwart over twaalf konden we aan tafel.
Tijdens het eten werden sommige mensen wat baldadig, zo vloog er op gegeven moment een pannenkoek over tafel, tegen iemands glas. Die was daar niet zo blij mee en gooide hem terug. Daarna pakte iemand een fles mayonaise en spoot daarmee in de lucht, zo kwam van het een het ander. Dat was wel grappig om te zien, van die spelende mannen.
Na het eten bleven we nog even zitten en kwamen langzaam de (sterke) verhalen van de brandweermannen. Het is altijd leuk om die aan te horen, die mensen hebben al zoveel meegemaakt…

Daarna kwam mijn mentor langs om even te kijken hoe ik het op deze kazerne heb. Ik heb hem een rondleiding gegeven en we hebben het over mijn stage gehad, en hoe ik het hier vind.
Toen hij weer weg was heb ik de dingen opgeruimd die binnen waren gekomen. Die moesten naar het opslaghok of naar de kantine.
Daarna ging ik even naar de wc. Toen ik bijna klaar was ging het spoedalarm af, het moest er toch een keer van komen…
Beneden aangekomen werd er omgeroepen dat het ging om een brand in een school. Er was onduidelijkheid of de autospuit nou wel, of niet moest uitrukken. Het kon ook zo zijn dat alleen de ladder weg moest. Maar de omroepstem riep ook de autospuit van Hendrik om, dus wij rukten ook uit. Maar we waren nog niet op eens op de straat, toen duidelijk werd dat we toch niet hoefden uit te rukken.
Toen iedereen weer terug was gegaan aan het werk, ging het alarm opnieuw. Dus iedereen liep weer naar beneden. Het ging om een zogenaamde OMS (Openbaar Meld Systeem)-melding. Er was een melding binnengekomen en er was geen reactie van het bedrijf gekomen. Wij zijn met spoed ter plaatse gegaan, daar bleek dat de eigenaar wel gebeld had met de brandweer, maar dat hij geen contact kreeg, het was een loos alarm. Wij konden dus weer terug naar de kazerne.

Ik ben even wat op de computer gaan doen en heb toen wat geholpen met het eten. Zo heb ik o.a. de spekjes gebakken. Het eten van vandaag bestond uit andijviestamppot (er zat wel heel erg weinig andijvie in, in vergelijking met het aantal aardappels), spekjes en een gehaktbal.

Na het toetje was het tijd voor voetbal: Ajax – Juventus. We verzamelden ons rond de TV en keken met plezier naar de spannende wedstrijd.
Een paar minuten voor rust floepten de lichten aan, het ging op een liftopsluiting. We werden gevraagd om iemand uit een defecte lift te bevrijden.
Toen we al even onderweg waren werden we opgeroepen door de alarmcentrale en bleken we niet meer nodig te zijn. We konden dus weer terug naar het voetbal.

We waren weer precies op tijd voor de tweede helft. Uiteindelijk won Juventus, de stemming was dus wel wat minder. Een aantal van de mannen ging ook al naar bed.
Ik heb me nog even vermaakt achter de computer en ben toen ook naar bed gegaan. Daar heb ik nog even wat schaatsen gekeken, dat was leuk, zeker omdat ‘we’ twee medailles wonnen.

Nadat ik alles klaar had gezet voor als we zouden moeten uitrukken, heb ik het licht uitgedaan en ben in slaap gevallen.
Toen ik de volgende ochtend om half acht wakker werd, werd duidelijk dat we die nacht niet uitgerukt zijn.
Ik heb me aangekleed en ben naar de kantine gegaan, daar hebben we nog even wat ontbeten. Intussen kwam de B-ploeg ook al binnen, die kwamen voor de volgende 24 uur. Ik ben naar huis gegaan.

Het eten bestond vandaag uit een brunch, we hebben kroketten, eitjes en pannenkoeken gebakken. Dat was wel een goed plan, want iedereen had flink trek. Na het eten hebben we nog even opgeruimd en toen zat mijn dag er al weer op, ik moest voor school naar het Concertgebouw, voor een extra muziekles.

Om elf uur was het tijd voor het sporten, de sportinstructeur was er en hij wilde met ons de sportzaal in. We hebben een circuit klaargezet en hebben flink gesport, het was wel weer even inkomen na het weekend. Daarna ben ik nog even het krachthok in gegaan.
Na het omkleden ben ik in de kantine het eten klaar gaan zetten en de snacks gaan bakken. Om kwart voor één konden we aan tafel, daar waren we wel aan toe.
Ik had net twee happen achter de kiezen toen het alarm weer ging: “Brand, Witte de Withstraat, voor de autospuit en ladder Hendrik en de autospuit Dirk”.
Iedereen liet zijn eten staan en rende naar beneden. We stoven weer de kazerne uit, iedereen ging meteen aan de gang met het omhangen van de ademluchttoestellen, en alles werd getest. Bij aankomst kwam er rook uit het raam, snel werd een slang uitgerold en werd de woning betreden. Buiten stond de aangeslagen familie, flink overstuur. De politie had een hele taak aan de mensen en om ze tot bedaren te brengen.
Uiteindelijk was de brand vrij snel uit. Er was een gasleiding kapot gegaan, die lekte gas. Toen de hoofdafsluiter uit was, had de brand geen kans meer en was dus snel uit. We hebben de woning geventileerd en de mensen nog uitgelegd wat er was gebeurd, in principe konden ze er weer in.

Terug op de kazerne kwam de ademluchtwagen nog even langs om de gebruikte adembeschermingsspullen te wisselen, alles was weer klaar voor de volgende uitruk.
Ik heb de lunch afgemaakt, alleen waren de meeste hapjes helaas wel koud.
Na het afruimen en de afwas hebben we even gezeten en wat gepraat. Daarna zijn we de autospuit van binnen schoon gaan maken. Hij was flink vies, dus dat werd wel weer eens tijd.
Net toen ik met het breekijzer in het washok stond ging het spoedalarm weer, snel ben ik teruggegaan om het breekijzer weer in de autospuit te bevestigen. Toen ik net m’n pak in was geschoten begon de stem te spreken: “Brandgerucht voor de autospuit van Dirk”. Iedereen keek raar op. Waarom wordt Dirk bij ons omgeroepen? En het is voor ons toch veel dichter bij dan voor Dirk…?
De bevelvoerder heeft gebeld met de alarmcentrale, er werd al snel duidelijk dat het een fout betrof. Dus ging opnieuw het alarm en moesten we alsnog uitrukken voor het brandje.
Na een stuk over de grachten te hebben gescheurd kwamen we aan bij een kantoor. De vrouw nam een deel van de ploeg mee naar binnen om te laten zien waarvoor gebeld was, het bleek te gaan om een openhaard, niks te doen dus.
In de tussentijd waren wij buiten aan het wachten, toen kwam er een toerist die met ons op de foto wilde, wij zijn de beroerdste ook niet en hebben haar dag goed gemaakt, altijd leuk.

Bij terugkomst hebben we het schoonmaken afgemaakt en zijn even wat gaan drinken. Op dat moment gingen de lampen weer aan, het alarm bleef uit. Dat betekent een klusje zonder spoed. Het ging om een brandende papiercontainer, dus zijn we weer onderweg gegaan.
Bij aankomst kwam er flink wat rook uit, we hebben er een slang in gehangen en flink wat water erin laten lopen. Het is niet helemaal uitgegaan, maar in ieder geval zat er zoveel water in dat het niet snel meer aan zou gaan.

Om vier uur was deze dag weer voorbij.

Nadat alle maskers waren getest was het tijd voor koffie, we deden dat in de kantine van Willem, waar het best wel druk was. Op die kazerne zitten namelijk ongeveer twintig man, o.a. voor een duikwagen, een autospuit, een ladder en een wagen van de adembescherming.
Nadat ik me aan de meesten had voorgesteld, hebben we even gezellig gezeten en verhalen aangehoord die de bezetting, zoals altijd, weer had.

Bij terugkomst in de werkplaats hebben we een kapot schild, waar de fles op bevestigt wordt, proberen te repareren, maar het lek kon niet worden verholpen. Dat schild moet dus naar een speciaal bedrijf wat meer kan dan de mensen in de werkplaats.
Toen kwam er een lading gebruikte maskers binnen bij uit het oefencentrum van de brandweer. Die hebben we allemaal losgekoppeld en in de wasmachine gedaan. Na ongeveer drie kwartier waren ze schoon en deden we ze in de droger.
Inmiddels was het al twaalf uur, tijd dus om te eten. In de kantine kwam iedereen wisselend binnen, at z’n broodje op en was weer weg, het was niet echt een gezamenlijke lunch.
Na de lunch zat mijn stageochtend op Willem er op en ben ik weer naar Hendrik gegaan.

Daar ben ik gaan sporten, maar nog voor dat ik goed en wel begonnen was moesten we de remise schoon gaan maken, daar heb ik mee geholpen.
Daarna kon ik echt gaan sporten en heb dan ook lekker geroeid en hardgelopen.

Nadat ik me weer had omgekleed en even was bijgekomen in de kantine heb ik aardappels geschild met wat ploegleden. Onder het genot van leuke verhalen was dat snel gebeurd. Daarna hebben we nog even wat gedronken.

Om half vier ben ik begonnen met dit dagverslag, intussen was de bezetting van Kazerne Dirk ook binnen gekomen, die gingen sporten in onze zaal. Toen ik bijna klaar was met het verslag ging het alarm. Er werd niks omgeroepen, dus het was nog onduidelijk wat het was, maar ook voor wie. Want omdat Dirk bij ons was zou het alarm ook afgaan als alleen zij zouden moeten uitrukken, maar in de remise werd duidelijk was het was: een brand in een sportschool aan de Lijnbaansgracht.

(De vlammen en rook kwamen er bij aankomst flink uit)

Bij aankomst sloegen de vlammen uit het pand en de zwarte rook kolkte omhoog. Langzaam vulde de straat zich met rook en ik was dus genoodzaakt om ook verder achteruit te gaan. Nu begreep ik goed hoe belangrijk het is om de adembescherming voor de bemanning goed te testen, als ze in deze rook goed moeten kunnen blussen…
Toen de rook wat was opgetrokken werd de schade wel duidelijk, de bemanning gooide wat resten naar buiten en kwamen daarna zelf naar buiten. Ze zaten helemaal vol met roet en as, niks was nog schoon.
Inmiddels was ook de adembeschermingswagen aangekomen, met de schone maskers voor de mensen die waren ingezet. Nu konden we ook op gaan ruimen.
Tijdens het opruimen kwam de eigenaar van het pand aan, die was erg nerveus, wat ik me natuurlijk heel erg goed voor kan stellen. Hij werd goed opgevangen door mensen van de verzekeringen en de brandweer, die hebben nog wel wat te doen.
Het is mij wel duidelijk geworden hoe belangrijk het is om goede vluchtwegen te hebben. Mede daardoor zijn er geen slachtoffers gevallen, iedereen is razend snel naar buiten gegaan. Als daar geen aandacht aan was besteed hadden we nu veel slachtoffers op moeten vangen. Want zelfs de mensen uit de sauna zijn direct naar buiten gegaan, en die stond dus ook gewoon nog aan toen de brandweer daar kwam blussen.

Terug op de kazerne heeft iedereen zijn kleding in de was gedaan, in ieder geval de mensen die binnen zijn geweest. Daarna heb ik de mensen te drinken ingeschonken en hebben we de inzet nog een beetje doorgesproken.
Om half zes zat deze (speciale) dag er ook weer op.

Na de lunch zijn de drie voertuigen uit de kazerne buiten gezet en heb ik een sopje gemaakt. We hebben met z’n tweeën alle voertuigen gewassen, dat was hard nodig!
Nadat alle voertuigen binnen waren gezet en we alles hadden opgeruimd was het tijd voor de laatste keer pauze, ook zijn we begonnen met het eten voor vanavond.
Zoals gebruikelijk zat op vier uur mijn dag er weer op, vandaag dus een rustige dag.

Na de lunch heb ik even wat gelezen en geschaakt, waarna het tijd was om met mijn stagebegeleider naar Pier Afrika te gaan. Dat is het logistieke centrum, de garage en een deel van het wagenpark in één. Daar is mij vanalles uitgelegd over wat er met voertuigen gebeurt voordat ze uit mogen rukken, maar ook als ze bijvoorbeeld kapot zijn. Het is natuurlijk erg belangrijk dat er altijd genoeg voertuigen zijn, ook voor als er een groot incident komt. Dat was een leuk uurtje waar ik veel van opgestoken heb.

Terug op de kazerne was de autospuit weg voor een melding van wateroverlast, een kleine lekkage in een woning. Bij terugkomst wilden we eigenlijk net wat gaan drinken, maar daar kwam het niet van: wederom ging het spoedalarm af, we moesten uitrukken voor een afhijsing met spoed. Dit houdt in dat er een patiënt is die in een woning ligt maar er niet uit kan, de brandweer komt dan om diegene met een ladder via het raam naar buiten te halen.
Toen we aankwamen stonden er twee ambulance’s en veel politie. De bevelvoerder heeft snel met de ambulancebroeders gepraat over hoe ze het slachtoffer er het beste uit konden halen, de rest van de ploeg wachtte beneden af om het slachtoffer op te vangen en in de ambulance te schuiven.
Op de kazerne hebben we de inzet even nabesproken, daarna ging het kazerneleven al snel weer z’n gang.
Om vier uur was mijn dag op de kazerne weer voorbij.

• Voor meer informatie over de uitruk voor afhijsing vanmiddag kun je kijken op AT5: Dode vrouw in woning Korte Marnixkade

Nadat we even wat gedronken hadden was het tijd voor de schoonmaak, ik heb de gangen en de kantine gestofzuigd. Daarna heb ik nog even de remise drooggetrokken, dat moest nog gebeuren.
Bij aankomst in de kantine keek ik rond wat er nog te doen was, maar daar was weinig tijd voor. Het alarm ging af voor een spoedmelding en iedereen liet z’n werk vallen. Terwijl we naar beneden liepen hoorden we dat het om een reanimatie ging, na snel overleg met de bevelvoerder hebben we besloten dat ik niet mee uit zou rukken, dat had voor niemand zin.

Bij terugkomst van de autospuit was het tijd om te gaan sporten. We gingen naar het ‘krachthonk’ waar alle soorten fitnessapparaten stonden, daar hebben we zo’n anderhalf uur doorgebracht. Daarna was ik wel vrij moe, gelukkig had ik even tijd om uit te rusten.
Bij aankomst in de kantine hadden andere mensen uit de ploeg al een lekkere lunch/brunch klaargemaakt, met o.a. frikadellen, eitjes en sappen. Dat ging er wel in, na zo’n tijdje sporten.
Net toen we klaar waren met eten ging het spoedalarm weer, onderweg naar beneden hoorden we dat het om een mogelijke gaslucht zou gaan. Snel trok iedereen zijn pak aan en sprong in de auto, toen iedereen er in zat gingen de sirenes aan en werd en flink gas gegeven. Nummer vijf hield de kaart in de gaten, wat nog wel even wat moeilijkheden bracht omdat er veel wegopbrekingen waren, maar we waren toch vrij snel ter plaatse.
Tijdens de rit had de rest van de bemanning al ademluchttoestellen omgehangen en alles klaar gemaakt. Bij aankomst stond de eigenaar van het restaurant buiten en wees de bemanning de weg, ik bleef buiten met drie, vier, vijf en de chauffeur.
Al snel kwamen ze weer naar buiten, er kon niks gemeten worden en voor ons was er dus weinig te doen.

Terug op de kazerne hebben we een potje gevoetbald, het was een spannend en leuk wedstrijdje. Daarna ben ik met de OvD (Officier van Dienst) en zijn stagiair naar de Alarmcentrale geweest, daar hebben we wat uitleg gekregen over het alarmeren en wat er gebeurt met 112-telefoontjes.
Bij terugkomst was het al half vijf, tijd dus om naar huis te gaan.

Na de koffiepauze kwam de ploeg van Kazerne Dirk binnen, die gingen bij ons in de sportzaal sporten. Wij gingen met de autospuit naar het Vondelpark en we hebben daar een aantal rondjes hardgelopen. De afspraak was dat als er een melding zou komen, dat degene die bij het voertuig bleef de sirenes aan zou doen en dat wij dan terug zouden komen. Dat gebeurde niet.
Daarna was het al tijd voor de lunch. In de ochtend hadden twee mensen (de bezetting van de ladder) boodschappen gedaan, iedereen had iets mee laten komen. Na de lunch is iedereen weer aan het werk gegaan, ik heb huishoudelijke klusjes gedaan.

Vlak daarna ging het alarm: een prio 1 melding, maar al snel werd duidelijk dat we niet hoefden uit te rukken, het was alleen voor de ladder, die al niet in de kazerne stond. Ik ben doorgegaan met het helpen van diegene die vandaag moest koken, dat is elke dag iemand anders.
Om vier uur was het tijd voor een kopje koffie, maar toen ben ik naar huis gegaan. De ‘werkdag’ eindigde daar ook voor de ploeg van vandaag, na vier uur mogen ze iets voor zichzelf gaan doen.