(Aan het einde van een grauwe middag zeilt een zeilschip verlaten over de Waddenzee, op zoek naar een plaats om aan te gaan meren)

(De snelste verbinding met de wal voor patiënten is de SAR (Search and Rescue) Helikopter. Deze heeft een vaste standplaats op Vlieland en bediend vanuit daar ook de andere eilanden. Op deze foto komt hij net terug van een oefening en staat bijna aan de grond)

(Passerende mensen worden door middel van bordjes geattendeerd op het mogelijke gevaar dat de helikopter met zich mee brengt. De helikopter rukt namelijk ten alle tijden uit om hulp te verlenen aan burgers, maar ook aan militairen, die een eigen oefenterrein hebben op Vlieland)

www.youtube.com/watch?v=I1w1pECFOMg

(De helikopterbemanning controleert de laatste dingen en stijgt dan naar de volgende stop)

(De politie patrouilleert met verschillende maten boten rond de kust van het eiland. Op deze foto de grootste en kleinste van die boten die ik rond het eiland heb gezien)

(In de haven liggen vele soorten schepen, maar één ding hebben ze gemeen: De Nederlandse Vlag hangt in top!)

(De veerboot, die het eiland elke dag meerdere malen aandoet, vaart langs het strand waar een aantal fanatieke wandelaars. Die wandelaars maken ondanks de zandopwaaiende wind een strandwandeling)

(En dan komt de dag waarop de wind een kracht van negen op de Schaal van Richter bereikt. De zee produceert hoge golven en het is dan de beurt aan de middelgrote politieboot om die golven te trotseren…)

(Ondanks het slechte weer besluit een zeilschip toch uit te varen. Het uitvaren leverde momenten op waarbij je je hart vasthield, maar eenmaal op volle zee levert het vooral mooie foto’s op)

(Een meeuw geniet van de wind boven de golven. Op de achtergrond een van de eilandbewoners die geld weet te halen uit het slechte weer: hij vaart gasten met een rubberen boot de zee op en die komen drijfnat, maar een te gekke ervaring rijker weer terug)

(De KNRM (Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij) krijgt bericht van een vaartuig dat aan de grond is geraakt. Twee boten met vrijwilligers varen uit om het schip te helpen. Op deze foto de grootste van de twee: ‘Graaf van Byland’t)

(De tweede van Post Vlieland: een kleinere, rubberen boot. De bemanning is nog druk bezig met het in orde brengen van de boot als ze de woeste zee betreden)

(Een bankje waar je normaal met droge voeten langs kunt lopen en even op kunt gaan zitten is door het gestegen water onbereikbaar gemaakt, het is wachten op beter weer…)

• Lees ook: Weekje vakantie op Curaçao – het verhaal (13-05-2010)

Reizen

(We hadden een tussenlanding op Aruba. Het vliegtuig werd schoongemaakt terwijl wij er in moesten blijven. Maar, al zeiden ze dat de hadden schoongemaakt, er was niet veel van te zien…)

(In de rij bij de paspoortcontrole van de luchthaven Curaçao, ik mocht na controle gelukkig door )

Strand & zee

(Het eerste stand waar we in een strandstoel neerstreken. Zo blauw als de folder al deed vermoeden)

(De zee spatte woest tegen de rotsen uit een. Dit was een strand aan de andere kant van het eiland)

(De zon ging onder en leverde een plaat op met zon, zee en rotsen)

Stad & gebouwen

(De geveltjes van Curaçao, ze zijn bekend over hele wereld. Ik heb me laten vertellen dat dit gebeurde voor een gouverneur die last had van alle (toen nog) witte gevels waartegen de zon weerkaatste. Hij beval de eigenaren om ze gevels in rustige, niet zonweerkaastsende kleuren te schilderen)

(Een van de opgeknapte gebouwen in een wijk binnen de stad, wat nu dienst doet als hotel)

(Op de voorgrond de ‘pontjesbrug’, de eerste brug die toegang geeft tot de grote haven. Hij is alleen geschikt voor voetgangers en vaart open voor alle schepen die er door moeten.
Op de achtergrond de Koningin Julianabrug, alleen geschikt voor gemotoriseerd verkeer. Deze is zo hoog om alle zeeschepen onder zich door te kunnen laten en kan niet open.
Beide bruggen verbinden Punda en Otrobanda (de west- en oostkant van de stad).)

(De ‘Floating Market’. Hier wordt groente en fruit verkocht door handelaren uit Venezuela. Die komen meer malen per week om de verse spullen te verkopen)

(De schepen waarmee de goederen over de oceaan worden gevaren leggen aan de kade aan en verkopen vanaf daar de spullen)

(Uitzicht vanuit het historische quarantainestation, waar in de koloniale tijd de ingevoerde Europeanen twee weken in quarantaine werden geplaatst om ziektes van het eiland te houden)

(Het quarantainestation vanaf de landkant gezien)

Dier & plant

(De flamingo’s lopen over het eiland. Het zijn dieren die hier ook origineel vandaan komen)

(De Trupial (vogel), een speciale vogel die ook veel voorkomt op het eiland)

(Een hagedis, die kwam je overal in de struiken tegen)

(De kaktussen worden erg groot. Ze groeien door, zover dat de onderkant al langzaam een stam begint te worden)

(Een iets minder mooi deel van het eiland: de droogte. Dit is waarschijnlijk een geit, overleden door de tekort aan water. Hoewel ik het een minder mooi deel noem is het natuurlijk wel zoals de natuur werkt…)

(Opgedroogd koraal. Onder water was het een beetje moeilijk te fotograferen )

(Een jonge leguaan die door de struiken liep. Ik vind het erg mooie beesten!)

(Een andere leguaan moest ook even zijn/haar ochtendgymnastiek doen)

Overig

(Ook de Albert Heijn is aanwezig op het eiland. De welkomsboodschap is dan wel in het Papiaments)

(Ook de brandweer moest natuurlijk even worden bezocht, met het geluk dat alle voertuigen buiten stonden)

(Het complex waar wij verbleven, zwembad en ligstoelen inbegrepen)

Maar het eiland kent ook mindere kanten. Zo zie je op weg naar een minder toeristisch strandje drie honden, al dan niet in een zak, leeggeten en langzaam verterend, tussen al het andere afval dat mensen daar hebben gedumpt. Zonder dat er ergens een officiële afvalberg is, creëren mensen die gewoon zelf, wat niet altijd even prettig is. Maar ook is er veel armoede, mensen die wonen in houten hutjes, die wij nog niet eens goed zouden hebben bevonden als schuurtje in de achtertuin. De hoeveelheid criminaliteit is hoog, al heb daar de afgelopen week weinig van gemerkt, gelukkig. Toen ik deze ‘andere kant’ van het eiland ook had gezien was ik blij dat ik bij mijn broer was, die al langere tijd op dit eiland was en waarmee ik dus niet alleen van het hotel naar het strand hoefde (en ook terug, vergeet dat niet…). Zo heb ik toch een veel beter beeld gekregen van hoe het er hier echt aan toe gaat.

Wat ook interessant is, is dat er nog steeds overblijfselen uit de koloniale tijd zichtbaar zijn: grote landhuizen tussen de wat armzaligere dorpjes, mooie, oude forten aan de kust en de lokale bevolking die blank zijn vaak nog hoog in het vaandel heeft.
Wat ik ook nog een plaatsje waard vind in dit bericht is het systeem dat hier wordt gehanteerd met bussen. Er rijden hier een groot aantal personenbusjes rond, vaak met een capaciteit van negen personen. Het zijn allemaal mensen die met hun eigen busje een van de routes rijden, zij ontvangen zelf dan ook het bedrag dat het kost om met ‘Het Busje’ te reizen: 2 gulden 10. Het is dus van belang dat je veel mensen vervoert om een goed inkomen te hebben, dat komt de dienstverlening ten goede. Om te zorgen dat niet te veel busjes gaan rijden is het wel nodig om een vergunning aan te vragen, zo wordt er voor gezorgd dat de chauffeurs hun brood goed kunnen verdienen. Maar zo’n bussenstysteem kent ook nadelen, er is namelijk geen dienstregeling. Als veel busjes op een route bijvoorbeeld besluiten te gaan eten, dan kan het zijn dat er een hele tijd geen busje komt en je lang staat te wachten. Maar als slimme chauffeur besluit je dan natuurlijk om op zo’n moment juist te gaan rijden, er valt dan meer geld te verdienen. Dit geldt ook voor de feestdagen en avonden. Als je haast hebt moet je dus een auto huren, maar niemand heeft haast, en omdat niemand het heeft komt het ook niet in je op om haast te hebben, dat is namelijk helemaal niet nodig. Als je een afspraak hebt begrijpt iedereen dat het af kan wijken van de tijd die afgesproken was. Er heerst dus altijd een relaxte sfeer op het eiland.

En aan alle vakantie komt een einde, al mag ik nog een dagje langer genieten van het eiland. Mijn vlucht, die vandaag (lokale tijd 19:55 uur (woensdag), Nederlandse tijd 0:55 uur (donderdag)) zou vertrekken is geannuleerd. Mijn broer vliegt met een andere vlucht terug en vertrok wel. Het kwam er dus op neer dat ik hem ging uitzwaaien terwijl hij hier zijn thuis had en ik alleen maar even op vakantie ging. Als het goed is vlieg ik precies een dag later terug naar Nederland, ik zal het dus een dagje alleen moeten redden op dit eiland, maar het ziet er naar uit dat dat wel gaat lukken. Er zijn gelukkig genoeg hulpvaardige mensen hier, daar kan ik dus altijd even iets aan vragen, even mee meerijden of een gezellig praatje mee maken.

De foto’s van mijn reis (want die zijn er uiteraard ook) komen als ik weer in Nederland ben, dat moet dus nog even wachten.

Na deze week wil ik wel iets veranderen. Zo schaf ik sommige momenten op de dag af waar ik computerde, zo kan alles net een stukje rustiger. Ik weet nu dat het niet erg is om niet binnen een uur op een mail te antwoorden, maar dat het ook best na een dag kan, of twee, totaal geen probleem.
Het probleem van de computer, en soms ook van de telefoon, is dat het te veel dingen tegelijk kan. Als de computer maar één ding tegelijk kan, dan doe je ook maar een ding tegelijk, dat maakt het een stuk aangenamer. Want was ik in de afgelopen week heb gemerkt, is dat wij zelf geen meerdere dingen tegelijk kunnen (wat ik al wist), maar dat een computer dat wel kan. We verlengen ons zelf dus met iets wat we eigenlijk niet kunnen. Want je kan nog steeds maar één ding tegelijk, alleen doe je er op de computer heel veel door elkaar heen. Ik vergelijk het met een dag waarop je in de keuken een bord met eten hebt staan, in je slaapkamer kunt slapen, in de huiskamer je boek hebt liggen en in een andere kamer huiswerk maakt. Aan het einde van de dag heb je alles gedaan, maar je at eerst één hap uit je boterham, sliep toen een kwartier, las toen één bladzijde in je boek en maakte toen twee en een halve som voor wiskunde. Dit herhaalde je, tot je vierentwintig uur later alles had gedaan. Had je niet beter alles na elkaar kunnen doen, in plaats van alles door elkaar…?

Tot slot, ik wil iedereen aanraden om ook eens zo’n week (of langer om het beter te ervaren) in te stellen. Zo kom je er met eigen ervaring achter dat we, ook in deze tijd, goed zonder kunnen.
Dus, wie is de volgende?

De komende week, tot en met zondag 17:59 uur, staat dus in het teken van brieven versturen (je weet wel, met een postzegel in zo’n bus langs de weg), bellen met een telefoon met een draad (want dat mag dan weer wel, omdat ze dat in de oorlog ook al konden) en het luisteren naar een mobiele radio met een antenne op de fiets (want de mobiel blijft natuurlijk uit).
Dus als je me wilt bereiken, doe dat dan niet via email (want die lees ik natuurlijk niet), via mobiele telefonie (want de mijne staat uit) of via twitter/facebook. Maar kies voor een van de gouwe ouwe: een postduif, een briefkaart of een belletje naar mijn huisnummer (en als je die niet weet helpt de voicemail van mijn mobiel je wel een handje).
En ja, dan is er nog school. Deze week is meteen een goed moment om te kijken hoe gemoderniseerd de school is. Zou je nog zonder internet kunnen? Zijn er leraren die nog zo ouderwets zijn dat ze nog géén internet gebruiken?

Als ik vanavond naar bed ga, neem ik dus meteen een weekje vrij van de wereld van moderne communicatietechnieken en ga ik eens kijken wat een boek ook alweer is, als ik iemand nodig heb het telefoonboek erbij pakken en in plaats van naar elkaar twitteren, naar elkaar schrijven.
Zondag volgt er dan een uitgebreid van verslag van de ervaringen, maar voor die tijd valt hier weinig te lezen. Fijne vakantie!

Ik heb de hele week allemaal (leuke) dingen gedaan, maar aan foto’s uitzoeken kwam ik niet toe. Vandaag heb ik het dan eindelijk gedaan, in de ‘lees meer’ van deze post staan de foto’s. Ik heb ze op volgorde gezet en (waar nodig) een verhaaltje getypt.

(Op de eerste dag dat we er waren gingen we kort wandelen. Tijdens de wandeling kwamen we dit grasveld tegen, met daarin een leuke marmot )

(Op diezelfde wandeling zagen we vanaf de bergtop dat het boven het dal regende, een erg leuk gezicht)

(Dit was een eetkamer op de “O’keefe Range”, een soort boerderij waar allemaal dingen vanaf de eerste tijd van Canada staan, leuk om daar rond te kijken)

(Ook op die Range zagen we een paar uilen zitten, dit vind ik een leuke foto)

(Een andere wandeling, tot hoog in de bergen. Het was even klimmen, maar het uitzicht was dan ook goed )

(We gingen drie dagen kamperen, en wat doe je dan? Dan leg je natuurlijk aardappels in het vuur om te poffen, lekker!)

(Een wandeling tijdens het kamperen, daar zagen we deze vogel…)

(Ook tijdens die wandeling; de familie marmot ligt te zonnen op een steen)

(Riviertje/watervalletje…)

(Hoog in de bergen, (zelfs) in de zomer volop sneeuw, lekker om af te koelen ).

(En ook de bloemen moesten er aan geloven, ‘even lachen…’)

(Weer het uitzicht…)

(De WC hoog in de bergen, toch wel handig na zo’n lange toch klimmen)

(Op de kampeerplaats wat worsten bakken op het vuur, mmmm…)

(Denk je lekker rustig op een camping in de natuur te zitten, komt er opeens een grote camper de hoek om. Achter die camper hing nog een grote auto. M’n oom vertelde me wat er allemaal in zo’n ‘camper’ zit: een yakuzi, filmzaaltje, enz. In Nederland zouden we het een touringcar noemen. We hebben onze auto maar aan de kant gezet, anders kon hij er niet langs…)

(De brand, vlak voor we weggingen. Het was weer flink aan het oplaaien…)

(Wel een mooi plaatje vond ik )

(Op Frankfurt, waar we een tussenlanding moesten maken, was er geen gate beschikbaar. We moesten dus ouderwets een stukje lopen naar de bus, best grappig)

De brand bij Kelowna lijkt uit of is goed onder controle, daar hoor je weinig meer over. De brand bij Fintry daarentegen is nog steeds aan de gang, toen ik wegging was hij 4000 hectare (ongeveer 6,3km x 6,3km :s ). Mensen moeten daar hun huizen uit en hun spullen redden. De brandweer, die eerst alles op de brand bij Kelowna zette, is nu met alle macht bezig om dit vuur de baas te worden, dat lijkt nog niet echt te lukken.