De brandweer heeft de brand uiteindelijk geblust, het busje is geheel uitgebrand. Door het ongeval moest een deel van de Legmeerdijk tijdelijk worden afgesloten, het verkeer moest omrijden.
Over de oorzaak van het ongeluk is nog niets bekend, daar doet de politie nog onderzoek naar.

(De auto staat nog niet lang in brand, de brand breidt zich snel uit)

(De brandweer komt ter plaatse, bijna het hele busje staat in brand)

(De brandweer begint met het blussen van de brand)

(Bij het blussen komt veel rook vrij)

(De brand is uit, er moet alleen nog nageblust worden)

De brandweer is ruim een uur bezig geweest om de rook uit het gebouw te verdrijven. Bij de brand zijn geen slachtoffers gevallen, wel was er een ambulance ter plaatse voor het geval er toch mensen last zouden hebben van de rook. Naar de oorzaak van de brand wordt nog onderzoek gedaan, maar verschillende personen wisten te melden dat er op het moment van de brand werkzaamheden aan de gang waren die mogelijk hebben gezorgd voor deze brand.

(Een aantal brandweermannen gaat het dak op)

(Het onderzoek is in volle gang)

(Met een kettingzaag worden er delen van het dak weggezaagd om te zoeken naar het vuur)

(Een voorbijganger blijft staan om naar de actie te kijken)

(Een agent voert een gesprek met een geïnteresseerde man)

(Een Bijzonder Blusmiddelencontainer komt ter plaatse voor extra overdrukventilatoren om de rook weg te krijgen)

Naast de nodige politie-eenheden is er ook een ambulance ter plaatse gekomen. Het ambulancepersoneel heeft twee personen gecontroleerd nadat ze rook hadden ingeademd, maar die hoefden niet meer naar het ziekenhuis. Voor de kat kwam er een dierenambulance ter plaatse, die zullen het beest verder behandelen en nakijken.
Een deel van de Keizer Karelweg moest worden afgesloten om de hulpdiensten de ruimte te geven, maar die afsluiting kon na ongeveer een uur weer worden opgeheven.

(Bij aankomst waren de vlammen in de woning goed te zien)

(Er komt dikke, grijze rook uit de woning)

(De ladder gaat omhoog om te assisteren)

(De rook wordt nog niet minder en komt lang alle kanten de woning uit)

(De ladder staat opgesteld aan de achterkant van de woning)

(Eén van de brandweermannen komt de woning uit met de kat in zijn handen)

(De kat wordt naar beneden gebracht en zal worden gecontroleerd door een dierenambulance)

(Ambulancepersoneel kwam ter plaatse, één van hen overlegt met de brandweer)

(Na de inzet kan er weer worden opgeruimd en ingepakt)

(Bij aankomst komen er vonken uit de schoorsteen, maar dat kon snel worden verholpen)

(De brand wordt geblust, waarbij een beetje rook vrijkomt)

(Een brandweerman beklimt de ladder met een aantal gereedschappen om de schoorsteen te raggen)

(De ploeg is klaar en kan bijna terug naar de kazerne, eerst moet er even kort worden nagepraat)

(Ook de ladderwagen is klaar en pakt in, de klus is geklaard)

Gewapend met een muts, warme jas en handschoenen loop ik naar de schuur om mijn fiets te zoeken, ondertussen arriveren Jules en Felix aan de poort. Samen met Derya en de jongens vorm ik de groep die vanuit Saint Menoux naar school fietst. In een rijtje betreden we de ochtend, die nog jong is. Maar eenmaal op school is er van de nacht weinig meer over en heeft de dag het alweer gewonnen van de nacht.
Daar klinkt om kwart over acht de bel, die me er aan doet herinneren dat we tot half negen zingen. Vandaag gaan we verder met de liedjes voor Sint Maarten, dat ook al in het vooruitzicht is. De kinderen vooraan, daar achter de ouders en daarachter de kinderen van de Sejour.
Na het zingen lopen wij naar ons klaslokaal, ik kan tijdens die tocht net even wat woorden wisselen over het weekend, voordat we het gebouwtje betreden. Ik doe mijn schoenen uit en wissel die in voor de meegebrachte sloffen en vervolg mijn we die de klas in leidt. Links voorin zoek ik mijn plek op, die sinds vorige week vast is en naast die van Esmée is gelegen. Links van mij zit (tijdelijk) een stagaire, waar ik me meteen al weer aan erger. Hopelijk wordt het vandaag beter, want met haar kan ik het alles behalve goed vinden…

Nadat we de les begonnen zijn met het lezen van de Franse spreuk (vandaag door Derya) hebben we het verder gehad over de Franse Grammatica, die niet echt heel boeiend is op dit moment. Ook hebben we het gehad over de overeenkomsten tussen het verhaal ‘Le Petit Prince’ en het toneelstuk ‘Antigone’.
Om kwart over tien klinkt de bel opnieuw en kan ik mijn sloffen inwisselen voor de (inmiddels koud geworden) schoenen en mijn boterhammen op gaan eten aan de rand van het basketbalveld. Het eerste moment na het weekend om even goed bij te praten is aangebroken, en daar maken we dan ook goed gebruik van. Met Dana, Solveig, Jules en Thomas hebben zetten we relaties in de klas weer even op een rijtje en lachen daarna weer om vanalles, zoals dat hoort.
Maar om kwart voor elf is er weer die bel, die vandaag niet eens zo erg is aangezien ik mijn schoenen weer in mag wisselen voor sloffen en het lokaal mag betreden, waar de warmte ons opwacht. Ook wacht Perle op ons, die wederom (nu de vakles) grammatica gaat geven. Gelukkig gaan we twee spellen doen, wat de pijn een beetje verzacht. Dat betekend dat we twee (en later vier) teams vormen die tegen elkaar de Franse grammatica gaan beoefenen in spelvorm. Ik verlies helaas beide spellen, maar dat valt in het niets bij het doel dat ik deze les wederom heb bereikt: het leren van de Franse taal.
De bel klinkt om half één en dat zorgt ervoor dat ik mijn sloffen in mijn tas stop en mijn schoenen aan doe, op naar het Chateax! Daar wachten we voor de deur totdat de maaltijd binnen is en de zaal gereed is om van het eten te gaan genieten.
Wederom passeren de mensen uit de klas de revue, in dit geval in gesprek met Esmée (op haar verzoek geen uitleg over dat gesprek=D). Gelukkig, na het wassen van de handen mogen we naar binnen en wacht er een heerlijk stuk pizza, mmm! Eén nadeel aan de ‘repas’ is dat er geen verwarming (althans werkende) is in het gebouw, zodat we met koude handen de warme pizza tot ons moeten nemen. Daarbij eet ik mijn meegebrachte spullen en als toetje eet ik een heerlijke vanilleyoghurt, een heerlijke afsluiting van een heerlijke maaltijd.

Na een wat lastige (door lachbuien verstoorde) afsluiting van de maaltijd gaan we naar buiten en weten onze klas te betreden, zonder het omwisselen van de schoenen voor de sloffen. Maar helaas, ons luisteren naar gevonden muziek op de aanwezige radio wordt verstoort door Perle, die ons de weg naar buiten wijst. Oké, het wordt dus een bankje onder een langzaam verherfstende boom die het einde van de pauze inluidt. Om twee uur herinnert de bel ons er namelijk aan dat we moeten zingen in de ‘Salle d’Euritmy’, waar bij hoort dat ik mijn schoenen uit doe, de sloffen laat ik in de tas omdat dat daar niet nodig is.
Vandaag oefenen we verschillende stemmen van een lied, dat betekent dat ik mij, totdat de bassen aan de beurt zijn, al liggend op het uitgerolde tapijt kan verhouden tot Thomas, die hetzelfde doet. Dat levert een alles verstorende lachbui op, die zichzelf gelukkig de das om doet. Om drie uur is er geen bel, maar wel het einde van de les. Het uur is namelijk in tweeën gehakt met ‘Jeux’, dat hetzelfde als sport wil zeggen. Daar warmen we ons op met de oefeningen die we zelf bedenken voor elkaar, uiteraard op het basketbalveld. En een basketbalveld is geen basketbalveld als we niet basketballen, dus gaan we na die oefeningen basketballen. Daarin win ik met mijn team met 8-0. Maar dat is niet het belangrijkste, belangrijker is dat we het heerlijk warm hebben op een dag die niet warmer dan zes graden wil worden.

De dag is voorbij, wat zoveel wil zeggen als lopen richting het fietsenhok. Dus dat doen we. Met veel mensen trotseren we de eerste berg die de weg naar huis kent, bovenop (op het kruispunt) houden we halt. Het moment van afscheid nemen breekt aan, en dat is voor sommigen moelijk, voor anderen niet. Derya en Victoria hebben zoals altijd te weinig tijd om alles te zeggen wat ze willen en moeten worden onderbroken, net als Solveig en Jules. Die laatste twee moeten worden gedwongen tot het geven van ‘de’ afscheidszoen, want hier scheiden toch echt onze wegen. Wij rijden de berg af richting Saint Menoux, de rest rijdt een ander koud landschap in.
Op het laatste moment neem ik al fietsend afscheid van Jules en Felix, tot de klok van kwart voor acht morgenochtend! Daarna open ik het hek en zet mijn fiets in de schuur. Binnen wachten vier warme mensen die ons vriendelijk begroeten. Na het wegzetten van mijn tas eet ik een stukje taart (dat hier vaak aanwezig is, mmm!) en haal daarna mijn dagboek, waarin ik al bijna op de helft ben…
Voordat ik daarin mag schrijven stook ik de kachel nog even lekker op en neem daarna plaats in de zachte kussens die uitzicht geven op het kachel en dus ook voor de warmte zorgen.
Voor mij spelen Derya en Thymian (de kleinste des huizes) spelletjes en geniet de kat van een plek vlakbij de kachel.

De aardappels staan klaar om te schillen, samen met Derya neem ik plaats aan de tafel. We schillen al pratend de aardappels die ik daarna in de koekenpan op de kachel gaar laat worden. Met wat olie zorg ik er daarna voor dat het geheel een bruin korstje krijgt.
Het eten verloopt met de gewoonlijke onrust, die veelal uit de hoek van Thymian komt. Hij weet wel wat schreeuwen is, zeker als hij net even niet krijgt wat hij wil. Met het nodige gekrijs op de achtergrond wassen Derya en ik af, om daarna weer plaats te nemen bij het vuur. Maar de warmte moet ik toch even inwisselen voor de kou aangezien er voor ik naar bed ga nog hout moet worden gehaald. De koude avond zorgt ervoor dat ik bijna struikel over een kruiwagen die plaats heeft genomen in de schuur, maar met volle handen betreed ik daarna de woonkamer weer. Twee blokken hout vullen de kachel en daarna kan ik naar bed.
Naast mijn hoofdkussen ligt Martin Bril stilletjes te wachten met zijn verhalen over Franrijk, die ik deze avond (bij hoge uitzondering) aan mij voorbij laat gaan aangezien ik moe ben, het laat is en ik mijn warme bed morgen weer vroeg in moet wisselen voor een fietstocht door het koude landschap.

De brand onder de motorkap van één van de auto’s was slecht te bereiken, daarom werd besloten om een spreider in te zetten. Dit is gereedschap wat meestal wordt gebruikt om mensen uit hun voertuig te bevrijden, maar ook hier kwam het goed van pas.
Na ongeveer een uur was de brandweer klaar met blussen en werd de schade duidelijk: beide auto’s zijn total loss.
De oorzaak van de brand is nog niet bekend, daar zal onderzoek naar gedaan gaan worden.

(De brand wordt direct bestreden met verschillende stralen)

(Bij de brand kwam best veel rook vrij)

(Het schuim wordt ingezet om de brand te bestrijden)

(De spreider wordt ingezet om de brand onder de motorkap te bereiken)

(De laatste delen worden afgeblust, langzaam wordt de schade duidelijk)

Nadat alle maskers waren getest was het tijd voor koffie, we deden dat in de kantine van Willem, waar het best wel druk was. Op die kazerne zitten namelijk ongeveer twintig man, o.a. voor een duikwagen, een autospuit, een ladder en een wagen van de adembescherming.
Nadat ik me aan de meesten had voorgesteld, hebben we even gezellig gezeten en verhalen aangehoord die de bezetting, zoals altijd, weer had.

Bij terugkomst in de werkplaats hebben we een kapot schild, waar de fles op bevestigt wordt, proberen te repareren, maar het lek kon niet worden verholpen. Dat schild moet dus naar een speciaal bedrijf wat meer kan dan de mensen in de werkplaats.
Toen kwam er een lading gebruikte maskers binnen bij uit het oefencentrum van de brandweer. Die hebben we allemaal losgekoppeld en in de wasmachine gedaan. Na ongeveer drie kwartier waren ze schoon en deden we ze in de droger.
Inmiddels was het al twaalf uur, tijd dus om te eten. In de kantine kwam iedereen wisselend binnen, at z’n broodje op en was weer weg, het was niet echt een gezamenlijke lunch.
Na de lunch zat mijn stageochtend op Willem er op en ben ik weer naar Hendrik gegaan.

Daar ben ik gaan sporten, maar nog voor dat ik goed en wel begonnen was moesten we de remise schoon gaan maken, daar heb ik mee geholpen.
Daarna kon ik echt gaan sporten en heb dan ook lekker geroeid en hardgelopen.

Nadat ik me weer had omgekleed en even was bijgekomen in de kantine heb ik aardappels geschild met wat ploegleden. Onder het genot van leuke verhalen was dat snel gebeurd. Daarna hebben we nog even wat gedronken.

Om half vier ben ik begonnen met dit dagverslag, intussen was de bezetting van Kazerne Dirk ook binnen gekomen, die gingen sporten in onze zaal. Toen ik bijna klaar was met het verslag ging het alarm. Er werd niks omgeroepen, dus het was nog onduidelijk wat het was, maar ook voor wie. Want omdat Dirk bij ons was zou het alarm ook afgaan als alleen zij zouden moeten uitrukken, maar in de remise werd duidelijk was het was: een brand in een sportschool aan de Lijnbaansgracht.

(De vlammen en rook kwamen er bij aankomst flink uit)

Bij aankomst sloegen de vlammen uit het pand en de zwarte rook kolkte omhoog. Langzaam vulde de straat zich met rook en ik was dus genoodzaakt om ook verder achteruit te gaan. Nu begreep ik goed hoe belangrijk het is om de adembescherming voor de bemanning goed te testen, als ze in deze rook goed moeten kunnen blussen…
Toen de rook wat was opgetrokken werd de schade wel duidelijk, de bemanning gooide wat resten naar buiten en kwamen daarna zelf naar buiten. Ze zaten helemaal vol met roet en as, niks was nog schoon.
Inmiddels was ook de adembeschermingswagen aangekomen, met de schone maskers voor de mensen die waren ingezet. Nu konden we ook op gaan ruimen.
Tijdens het opruimen kwam de eigenaar van het pand aan, die was erg nerveus, wat ik me natuurlijk heel erg goed voor kan stellen. Hij werd goed opgevangen door mensen van de verzekeringen en de brandweer, die hebben nog wel wat te doen.
Het is mij wel duidelijk geworden hoe belangrijk het is om goede vluchtwegen te hebben. Mede daardoor zijn er geen slachtoffers gevallen, iedereen is razend snel naar buiten gegaan. Als daar geen aandacht aan was besteed hadden we nu veel slachtoffers op moeten vangen. Want zelfs de mensen uit de sauna zijn direct naar buiten gegaan, en die stond dus ook gewoon nog aan toen de brandweer daar kwam blussen.

Terug op de kazerne heeft iedereen zijn kleding in de was gedaan, in ieder geval de mensen die binnen zijn geweest. Daarna heb ik de mensen te drinken ingeschonken en hebben we de inzet nog een beetje doorgesproken.
Om half zes zat deze (speciale) dag er ook weer op.

(Meteen worden stralen ingezet)

(De afzetting is snel geregeld. De buurt is uitgelopen om naar de brand te kijken)

(Iedereen is druk bezig om de brand te bestrijden)

(Brandweermannen van Ouderkerk maken de deur van een school met een zaag open, even later stond de sleutelhouder naast de deur, met de sleutel…)

(De ramen van het wijkcentrum worden stuk geslagen, de rook kolkt er uit)

(De omgeving vult zich al snel met rook)

(Een net ingezette brandweerman verteld over de inzet aan de rest, die nog ingezet gaat worden)

(Het wijkcentrum…)

(Bij aankomst zijn de vlammen en de grote hoeveelheid rook goed te zien, foto met dank aan Ronald van Doorn – www.kazerneamstelveen.web-log.nl)

(De OvD, 1e en 2e bevelvoerder overleggen over de verdere aanpak van de brand)

(Een van de nieuwe politiehelikopters komt poolshoogte nemen)

(Een van mannen die als eerste het dak op is gegaan wordt afgestoft)

(De beroeps komen even bij met wat te drinken, allemaal helemaal bezweet)

(De vrijwilligers zijn aan het nablussen, de schade is goed te zien. Foto met dank aan Brandweer Amstelveen!)

(Een van de vrijwilligers hangt ademlucht om om naar boven te gaan voor het blussen)

(De school, alles wordt weer rustig, langzaam wordt er weer opgeruimd)

Er kwam bij de brandweer een melding binnen van een uitslaande brand. De brandweer rukte uit met een autospuit en een ladder. De ladder is meteen naar de kant gereden waar de brand woedde. De autospuitbemanning is aan de voorkant naar binnen gegaan door de deur te forceren. Binnen is met één straal de brand, die al bijna uit was, geblust en zijn er wat meubelen naar buiten gegooid om zo alles te kunnen afblussen. De woning is deels gespaard gebleven, salvage is ter plaatse gekomen om de woning waar enigszins leefbaar te maken.

Toen ze klaar waren konden ze snel terug naar de kazerne om te gaan genieten van de gourmet die de familie ondertussen had klaargezet, zo kunnen ze toch samen met de familie kerst vieren.
Lees meer voor meer foto’s.